Mittenwald έχεις απόλυτο δίκιο να επισημαίνεις τέτοια γεγονότα και να μοιράζεσαι μαζί μας αυτές τις πληροφορίες.
Όμως αυτό που βλέπω εγώ τουλάχιστον εδώ, δηλαδή στο σύνολο των απολυταρχικών καθεστώτων της ευρύτερης περιοχής από τον Περσικό κόλπο έως και τη ΝΑ Ασία είναι η επιβίωση αντίστοιχων μορφών εναγκαλισμού της θρησκευτικής με την πολιτική εξουσία με στόχο τον απόλυτο έλεγχο του πληθυσμού.
Δεν πρόκειται να αποστασιοποιηθώ λέγοντας ότι "δικαίωμα τους είναι" και άλλα τέτοια. Πρόκειται ολοκληρωτικά καθεστώτα που απλά χρησιμοποιούν τη θρησκεία ως μέσο άσκησης εξουσίας και καταπίεσης των ανθρώπων. Τελεία και παύλα.
Αλλά κι αυτοί θα βρουν κάποια στιγμή το δρόμο τους και αυτό θα γίνει με πολύ κόπο και ακόμα περισσότερο αίμα.
Το θέμα είναι τί θέλουμε εμείς. Οι Δυτικοί, οι εξελιγμένοι και καλοζωισμένοι που σε αρκετά πράγματα δεν έχουμε ξεφύγει από τις χωριάτικες αντιλήψεις του μεσαιωνικού μας παρελθόντος.
Θέλουμε να αναποδίδουμε τα ίσα προβάλλοντας το δικό μας χριστιανικό εξουσιαστικό σύστημα?
Θέλουμε να πάμε παρακάτω προτάσσοντας ένα περισσότερο ανεξάρτητο, ανεκτικό ανθρωπισμό που να ενθαρρύνει την προσωπική αναζήτηση και τις αρχές της ελευθερίας?
...και να βάλω και κάτι άλλο (αν θεωρηθεί εκτός θέματος, το συζητάμε για μετακίνηση)
Ένας ακόμα παράγοντας που εμφανίζεται στο διαδίκτυο είναι ο πληθυσμιακός. Οι δείκτες γεννητικότητας των ισλαμικών χωρών είναι πολλαπλάσιοι των δυτικών-χριστιανικών. Αυτό επισείεται ως φόβητρο από πολλούς για τον επερχόμενο υποτιθέμενο εξισλαμισμό της Ευρώπης και του δυτικού πολιτισμού γενικότερα.
Θεωρώ ότι έχουμε την ευκαιρία να διαπαιδαγωγήσουμε (ακόμα και με πλύση εγκεφάλου αν χρειαστεί, τους τρόπους τους έχουμε) τους ισλαμικούς πληθυσμούς της Ευρώπης και της Αμερικής, τα παιδιά και τους νέους και να τους κάνουμε να αισθανθούν όχι περιθωριοποιημένοι και απόβλητοι που βρίσκουν καταφύγιο στη θρησκεία, αλλά μέρος της κοινωνίας στην οποία ζουν, κομμάτι της κανονικό, ώστε να μη γίνουν αύριο βορά στα σχέδια των κάθε λογής φονταμενταλιστών. Αντί να δεχόμαστε κήρυκες του θρησκευτικού φανατισμού και να μην ξέρουμε πώς να τους αντιμετωπίσουμε, να διαμορφώνουμε κήρυκες ανθρωπισμού, ελευθερίας και ανεξιθρησκείας και να προσπαθήσουμε να μεταδώσουμε εμείς αυτές τις αξίες όπου χρειάζεται... τί λέτε?
Πολύ όμορφα όλα αυτά...
Εφικτά είναι όμως;
Πιο πριν παρέθεσα άρθρο εφημερίδας που αναφέρει ότι από το 1996 έως το 2005 είχαν γίνει 53 εγκλήματα τιμής από τους Τούρκους στη Γερμανία.
Οι Τούρκοι υπάρχουν στη Γερμανία από τα τέλη του '60.
Μετά από 40 χρόνια (δηλαδή δύο γενιές), τα γεγονότα διαψεύδουν οποιαδήποτε προσπάθεια μετάδοσης αξιών...
Πόσα χρόνια προθεσμία ακόμα;
Και για να μην νομίζουν οι αγαπητοί κυνηγοί φαντασμάτων ότι κάνω προπαγάνδα,
τους υπενθυμίζω ότι ο ίδιος ο Ερντογκάν δήλωσε ότι είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας η αφομοίωση των Τούρκων από τη Γερμανική κοινωνία.
Με άλλα λόγια, η πίστη ότι κάποτε θα γίνουν μέρος της κοινωνίας που τους ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ, αποτελεί απλά έναν ευσεβή πόθο.
Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το "άρδην":
https://www.ardin.gr/node/414
Το τουρκικό ζήτημα της Γερμανίας
Συγγραφέας:
Βασίλης Στοϊλόπουλος
Φύλλο 29
Με έπαρση σύγχρονου διαφωτιστή και αυτοπεποίθηση πολιτικού ηγέτη που ξέρει να επιλέγει τις σωστές λέξεις στον κατάλληλο χρόνο και τόπο, ο Τούρκος πρωθυπουργός
Ερντογάν χαρακτήρισε πρόσφατα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας το ενδεχόμενο αφομοίωσης των 2,7 εκατομμυρίων μεταναστών τουρκικής καταγωγής στη γερμανική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα.
Αδιαφορώντας αν σύμπασα η οικουμένη γνωρίζει τον βάναυσο τρόπο που μεταχειρίζεται διαχρονικά η Τουρκία για να καταπιέζει τις δικές της μειονότητες, ο Ερντογάν, με τον πύρινο λόγο του στην Κολωνία, ανέλαβε αυτόκλητα τον ρόλο γεφυροποιού μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών, προκαλώντας τις φρενήρεις ζητωκραυγές και τα «εύγε» χιλιάδων συμπατριωτών του. Τα συναισθήματα όλων των μουσουλμάνων της Γερμανίας μετά την ομιλία εξέφρασε ο γενικός γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου των Μουσουλμάνων : «Η εμφάνιση του Ερντογάν ήταν ένα χαστούκι σε όλη τη γερμανική πολιτική»!
Εκείνο όμως που άφησε άναυδους ακόμη και τους πιο πιστούς οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας (ή, κατʼ άλλους, της ντε φάκτο τσιμεντοποίησης των παράλληλων κοινωνιών και της γκετοποίησης) ήταν η πρόταση του Τούρκου πρωθυπουργού να στείλει Τούρκους καθηγητές και παιδαγωγούς στη Γερμανία, για να ιδρύσουν τουρκικά γυμνάσια και πανεπιστήμια! Πρόταση που απορρίφθηκε βεβαίως κατηγορηματικά τόσο από τη Μέρκελ όσο και από το SPD, με την κακεντρεχή μάλιστα επισήμανση ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός δείχνει να μην έχει αντιληφθεί τη διαφορά μεταξύ αφομοίωσης και ενσωμάτωσης. Και όλα αυτά, την ώρα που η τρίτη γερμανοϊσλαμική συνδιάσκεψη πρόκειται πολύ σύντομα να κάνει τις προτάσεις της για την εισαγωγή στο γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα μαθημάτων για το Ισλάμ, και που η γερμανική κυβέρνηση αποδέχεται την εισαγωγή στα σχολεία του μαθήματος της τουρκικής ως δεύτερης γλώσσας.
Ο καταιγιστικός λόγος του Ερντογάν περί δυναμικής υπεράσπισης της τουρκικής ταυτότητας δεν φανέρωσε όμως μόνο την ισχυρή αυτοπεποίθηση ενός πολιτικού ηγέτη που γνωρίζει ότι το τουρκικό στοιχείο της Γερμανίας απέκτησε πλέον υπολογίσιμη πολιτική οντότητα, αφού, για παράδειγμα, μόνο η αμφιλεγόμενη ισλαμική οργάνωση Milli Gοrus, που ίδρυσε στη Γερμανία ο μέντοράς του Ερμπακάν, ελέγχει 300 τζαμιά, αριθμεί 50.000 μέλη και βρίσκεται υπό τη στενή παρακολούθηση της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (BND). Πολύ περισσότερο κατέδειξε τις ξεκάθαρες προθέσεις της Τουρκίας να χρησιμοποιήσει πολιτικά τους Τούρκους μετανάστες, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία καλλιεργούν απρόσκοπτα, και παρά τα όποια ρατσιστικά και ξενόφοβα φαινόμενα, τον τουρκικό πολιτισμό και την τουρκική γλώσσα, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο που ορισμένοι, όπως ο πρόεδρος της συντηρητικής Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης (CSU), να μιλούν ήδη για μια «μικρή Τουρκία» μέσα στη Γερμανία. Βασικός στόχος της ομιλίας του Ερντογάν ήταν η άμεση παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Γερμανίας, και μάλιστα σε μια εποχή που για πρώτη φορά οι προσπάθειες λειτουργικής ενσωμάτωσης των μεταναστών δείχνουν, παρά τα όποια προβλήματα, χειροπιαστά αποτελέσματα, ιδιαίτερα στην εκμάθηση της γερμανικής γλώσσας. Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα προς την καγκελάριο Μέρκελ ήταν ξεκάθαρο: Μετά από μισό αιώνα μετανάστευσης, επιτέλους πρέπει να μας αποδεχτείτε όπως είμαστε, και είμαστε αρκετοί για να έχουμε λόγο στο γερμανικό οικονομικό και κοινωνικό γίγνεσθαι και, γιατί όχι, και στο πολιτικό. Άλλωστε, ο ίδιος συμβούλευσε τους συμπατριώτες του να επιδιώξουν με όλες τους τις δυνάμεις ακόμη μεγαλύτερη εκπροσώπηση στη γερμανική και την ευρωπαϊκή Βουλή.
Όπως αναμενόταν, το θέμα έλαβε τεράστιες πολιτικές διαστάσεις, καθώς έγινε και στον απόηχο της πρόσφατης, ακόμη ανεξιχνίαστης, πυρκαγιάς στο Λούντβιχσχάφεν, με εννέα Τούρκους μετανάστες νεκρούς, αλλά και των πρόσφατων εκλογών στο κρατίδιο της Έσσης, όπου το μεταναστευτικό ήταν ένα από τα βασικά στοιχεία του προεκλογικού αγώνα. Οι αντιδράσεις του συντηρητικού πολιτικού φάσματος ήταν εντονότατες: «Αντιευρωπαϊκή συμπεριφορά, που τεκμηριώνει την άποψη όσων δεν θέλουν την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση», «υποδαύλιση του τουρκικού εθνικισμού σε γερμανικό έδαφος», ο Ερντογάν «έθεσε τον τουρκικό πολιτισμό πάνω από τον γερμανικό» και «προετοιμάζει την ίδρυση τουρκικού κόμματος στη Γερμανία». Ακόμη και η ίδια η Μέρκελ δεν έκρυψε τους φόβους της για τη μεγάλη επιρροή που ασκεί ο Ερντογάν στην τουρκική κοινότητα της Γερμανίας. Όμως, σαφέστατη ήταν και η κριτική από το κόμμα της Αριστεράς Die Linke: Η παρέμβαση Ερντογάν ήταν «ανεύθυνη και πολιτικά κοντόφθαλμη και στόχευε στη δημιουργία λόμπι υπέρ της Τουρκίας». Θετικά σχόλια για τον Τούρκο πρωθυπουργό έκαναν μόνο οι Πράσινοι, που δεν αντιλαμβάνονται ότι ο Ερντογάν αποσκοπεί στην απόκτηση μεγαλύτερης επιρροής στη γερμανική εξωτερική και εσωτερική πολιτική. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέχρι σήμερα 700.000 μετανάστες τουρκικής καταγωγής πήραν τη γερμανική υπηκοότητα, γεγονός που δεν αφήνει αδιάφορο κανένα κομματικό επιτελείο, ιδιαίτερα των Πρασίνων, που αποδεδειγμένα έχουν προνομιακή σχέση με το συγκεκριμένο εκλογικό σώμα.
Είναι σαφές ότι η Γερμανία θα υποχρεωθεί να προχωρήσει, αργά ή γρήγορα, σε μια δεύτερη ενοποίηση, προκειμένου να διατηρήσει όσο γίνεται πιο αρραγή τον κοινωνικό της ιστό και να υπερασπιστεί την εσωτερική της ασφάλεια. Σε κάθε περίπτωση θα είναι όμως μια πολύ πιο επώδυνη ενοποίηση από αυτή των 18 εκατομμυρίων Ανατολικογερμανών μετά το 1989, καθώς αυτή τη φορά η ενοποίηση θα αφορά 7,5 εκατομμύρια μετανάστες, που δεν είναι σίγουρο αν επιθυμούν όλοι την ενοποίηση, η οποία προϋποθέτει την ενσωμάτωσή τους στον γερμανικό τρόπο ζωής.
Πέρα όμως από τα υπαρκτά ζητήματα ταυτότητας, γλώσσας και κοινωνικής ενσωμάτωσης, που θα ταλανίζουν και μελλοντικά τις γερμανοτουρκικές σχέσεις, εκείνο που καθορίζει πλέον το μέλλον των σχέσεων αυτών είναι η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Για τον εκδότη της Χουριέτ στη Γερμανία, Τζαλισκάν, η αιτία αυτής της κρίσης είναι απλώς «η καγκελάριος Μέρκελ, που προσπαθεί, μαζί με τον Γάλλο πρόεδρο Σαρκοζί, να διώξει την Τουρκία από την Ευρώπη. Αυτή η διάκριση είναι η βασική αιτία για όλες αυτές τις φασαρίες και τις διαμάχες μεταξύ Τούρκων και Γερμανών». Βεβαίως, για τον Τούρκο πρωθυπουργό, η ειδική σχέση που προτείνει η Μέρκελ είναι απαράδεκτη, καθώς, όπως επισήμανε στον λόγο του στην Κολωνία, ο τρόπος θεώρησης των πραγμάτων από την κ. Μέρκελ «είναι λανθασμένος, εμείς έχουμε ήδη τώρα στην Ευρώπη 15 εκατομμύρια Τούρκους»!
Υ.Γ.: Το ερώτημα που τίθεται, για να δούμε και την ελληνική μεταναστευτική πραγματικότητα, είναι αν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι, ενδεχομένως, σε 5-10 χρόνια θα αντιμετωπίζουμε προβλήματα ανάλογα με αυτά της Γερμανίας. Πιθανότατα ακόμη όχι, αν αναλογιστούμε και τη βαριά ατμόσφαιρα που καταπλακώνει την τηλεοπτική μας δημοκρατία. Απαράδεκτες είναι όμως και οι δογματικές εμμονές και ιδεοληψίες της πολιτικής, πνευματικής και οικονομικής ελίτ της χώρας μας στην άνευ όρων υποστήριξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή της πορεία – παρότι η ελληνική κοινωνία, συμπεριλαμβανομένου πλέον και του Σημίτη, δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες αρνούνται, με μεγάλη πλειοψηφία, την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρώπη, γεγονός που έχει συνειδητοποιήσει και η πολιτική τάξη της Ευρώπης. Εδώ, φαίνεται ότι τα εθνικά μας συμφέροντα πρέπει να ταυτίζονται οπωσδήποτε με αυτά κάποιων μειοψηφιών–ελίτ, που περιφρονούν διαχρονικά τη λαϊκή βούληση, έχοντας στραμμένα, όπως πάντα, τα φοβισμένα βλέμματά τους πότε στην εκείθεν πλευρά του Ατλαντικού και πότε προς την Άγκυρα.