Θα ήθελα να σημειώσω ότι το παραπάνω δίστιχο που σ αυτό το ποστ αναφέρεται από το μέλος obscura είναι από το μπλογκ poetry's lover (kyriaz.blogspot.com) ιδιοκτήτης του οποίου είμαι εγώ και το έχω γράψει εδώ και πολύν καιρό.
Για να μη δημιουργούνται συγχύσεις αυτό...
Ευχαριστώ.
Κύριε Κυριαζή,
ως άλλος απολογητής της θεωρίας του Ένγκελς προβήκατε σε εξωτερίκευση της ατομικής σας συνείδησης προς παράθεση πηγής ότι είστε ο ιδιοκτήτης ενός διστίχου.
Σας χρωστώ τους τόκους μαζί με το κεφάλαιο
Σας προτρέπω να ψαχουλέψετε την αριστοτελική (ευφυέστατη) διάκριση μεταξύ δύο βασικών δραστηριοτήτων του ανθρώπου - την
πράξη και την
ποίηση (με την αρχαία σημασία του όρου, δηλ κάθε κατασκευαστική ενέργεια που καταλήγει στην παραγωγή ενός προϊόντος).
Ως προς την πράξη, αυτή δεν μπορεί να αξιολογηθεί ανεξάρτητα από το φορέα της, το πρόσωπο που την τέλεσε.
Μια πράξη φόνου, για παράδειγμα, μπορεί ασφαλώς να είναι μια αποτρόπαια πράξη, αλλά είναι δυνατόν επίσης να εκτιμηθεί διαφορετικά, ανάλογα με το ποιος και υπό ποιες συνθήκες τη διέπραξε.
Δεν μπορούμε, ας πούμε, να αξιολογήσουμε με τον ίδιο τρόπο μια στυγερή δολοφονία που κάνει κάποιος, για να εκδικηθεί ένα συνάνθρωπό του, και το φόνο που διαπράττει κάποιος, εν καιρώ πολέμου, για να υπερασπιστεί την πατρίδα του.
Αντίθετα στην περίπτωση της ποίησης, ο ποιητής, ο δημιουργός δεν είναι ανάγκη να
παρίσταται στο κατασκεύασμά του, προκειμένου να εκτιμηθεί αυτό σωστά. Μπορούμε να κρίνουμε την αξία ενός λυρικού ποιήματος χωρίς να είναι ανάγκη να γνωρίζουμε το συγγραφέα του ή τις συνθήκες υπό τις οποίες το συνέθεσε.
Πόσα ποιήματα -καθώς επίσης και λογοτεχνικά κείμενα, εικαστικά ή μουσικά έργα κτλ.- δεν τα θαυμάζουμε, ενώ αγνοούμε εντελώς το δημιουργό τους; Η ύπαρξη του ποιήματος, του κατασκευάσματος, του δημιουργήματος, του καλλιτεχνήματος είναι
αυτάρκης.
Το γεγονός αυτό προκαλεί στον ποιητή ή το δημιουργό του κατασκευάσματος - είτε πρόκειται για καλλιτεχνικό δημιούργημα είτε για αντικείμενο πρακτικής χρήσης- το αίσθημα της αποξένωσης.
Του δημιουργείται η αίσθηση πως, φεύγοντας το προϊον του ποιητικού μόχθου του από τα χέρια του, δε θα υπάρχει πλέον καμιά χρεία αναφοράς σε εκείνον και ότι το πιθανότερο μάλιστα είναι να μην το ξαναδεί ποτέ (εκτός από την ανάρτηση σε ένα blogaki of his own property, σνιφ, κλαψ).
Ο Μαρξ προσέδωσε και ηθικό βάθος στη διάσταση αυτή που υπάρχει μεταξύ του ποιητή και του ποιήματος..μα πάει μακρύτερα από όσο χρειάζεται...
Θέλετε να καταργηθούν οι δομές της κοινωνίας για να έχετε τη δυνατότητα να απολαμβάνετε τα προϊόντα σας και μόνος σας;
Σε ανάλογη περίσταση σε διάφορα φόρα (2-3 στον αριθμό) που μου κοπιάραν σκέψεις, και ποστ ολόκληρα έστειλα τις βαθειές μου ευχαριστίες.
Είναι ένα άλλο είδος τιμής, ξέρετε. Απλώς χωρίς τα φώτα.
Πολύς ο θόρυβος κύριε Κυριαζή μου.
Φουτουρισμός του σήμερα, να υποθέσω;
Δεν αποκλείεται να γνωριζόμαστε ,λοιπόν...
Γνωριζόμαστε.
Η εκτίμηση μου δεδομένη.
Εφιστώ επίσης την προσοχή στα εξής:
1. Η μεγαλομανία λιγότερο απ΄τα σιγαρέτα, βλάπτει σοβαρά την υγεία!
2. Με τα λόγια του Κίρκεγκωρ: “To πείραμα [η ιδανική για τον Κίρκεγκωρ σχέση συγγραφέα-αναγνώστη] είναι η συνειδητή, κοροϊδευτική ανάκληση της μετάδοσης των συνήθων αφιερωματικών πρακτικών, πράγμα που πάντοτε έχει σπουδαιότητα για έναν υπάρχοντα που γράφει για υπάρχοντες, για να μην αλλάξει η σχέση σʼ έναν παπαγάλο που γράφει για παπαγάλους.”
3. Πρέπει να χαιρόμαστε τα μακρά, διεισδυτικά σχόλια που επισημαίνουν -με εξανλητικό αλλά ποτέ ανούσιο τρόπο- τις βλαβερές συνέπειες της κομψευόμενης, ποιητικίζουσας γραφομανίας. . Φανερώνουν σίγουρη και δοκιμασμένη γνώση του αντικειμένου.
Προτείνω από τούτο το θέμα να περιλαμβάνονται και σχολιασμοί περί αναφοράς των πηγών και των ιαμάτων κάποιων ποιηταράδων μαζί με τα υπόλοιπα άξια ποιήματα των άξιων ποιητών/ποιητριών μας.
Να μετατραπούμε από "τι θέλει να πει το ποιητή" σε "ποιώ τη νήσσα".
Θα παίξω εγώ το ρόλο του πάπιου
4. Κρίμα η µατιά σας αντί να τρυπάει τον Καιρό, να περνάει διαμέσου δύο ματόκουμπων μόνο τα ρηχά ενός δίστιχου...
Φιλούθκια.
