Ειχα πει θα επανελθω.
Ηθελα μια μικρη επεξεργασια του θεματος, μια μικρη αυτο-αναλυση, λιγο ψαξιμο, λιγη μοναξια να το σκεφτω.
Οχι πως κατεληξα καπου, παροτι ανθρωπος με αντιθεσεις και μονιμως ερωτηματικα και ποτε σταθερες αποψεις(σε αντιθεση ομως με τις αξιες που μενουν σταθερες ) κι επειδη
τα παντα ρει και
η ζωη στα φερνει τοσο τουμπα καπου κει που δε το περιμενεις, θα προσπαθησω να εμβαθυνω και να τολμησω να πω τη δικη μου σκεψη, που ξαναλεω ισως με τα χρονια(παροτι πολυ νεα η ζωη μπορει να με κανει ναλλαξω χιλια σεναρια, ιδεες και αποκαλυψεις στο μυαλο μου)
Δεν ειμαι φανατικη ουτε με τα θεια ουτε με τα ανθρωπινα. Δεν εχω ειδωλα και προτυπα(οπως καποια στιγμη ειχα μια κουβεντα με τον αγαπητο ντοκτωρα στρειντζ, εξακολουθω να θεωρω τον εαυτο μου εξω απαυτα. Ετσι μου αρεσει, δεν υπαρχει γιατι) Να θαυμαζω μεν αλλα να μη φανατιζομαι, δεν εχω ζηλο τυφλο με καμια προσωπικοτητα, να μη φανατιζομαι ουτε με το θεικο.
Δεν ξερω αν υπαρχει κι ουτε θα μαθω ποτε κι ουτε θελω να μαθω. Παρολαυτα
πολυ θελω να υπαρχει. Μου δινει κατι σε ζωντανο, κατι σε ελπιδοφωρο, ισως ματαια, αλλα μου δινει
κατι θετικο. Ασυνειδητα.
Κανοντας λοιπον μια μινι ερευνα, εμαθα πως βιολογοι-φυσικοι στηριζουν πως
ο τελειως απιστος ανθρωπος πασχει απο εγκεφαλικη ελλειψη, οργανικη παθηση δηλαδη.
Σε ενα αποσπασμα του Γιανναρα το εξης ''
οταν αρχιζουν αναταραξεις σενα αεροπλανο δεν υπαρχει κανενας επιβατης αθεος''
Ωραιο.
Ξερω ηδη πως,
υπαρχει το ασυνειδητο μας που δουλευει κι επεξεργαζεται δεδομενα. Αλλωστε καθε μας πραξη ψυχικη του συνειδητου μας, προερχεται απο μια μας πραξη του ασυνειδητου. Ποιος ομως εχει την ορεξη νασχοληθει με το τοσο πισω μερος της ψυχης? Λιγοι. Αυτοι καλουνται
σοφοι.
Ο γιουνγκ λεει και κλεβω κι απαυτον ''
Η ιδεα μιας πανισχυρης θεικης ουσιας υπαρχει παντου, οπωσδηποτε ασυνειδητα γιατι ειναι αρχετυπο''.
Ωραιος. Συμφωνω.
Για μενα η πιστη πρεπει να ειναι μια ελευθερη επιλογη, καθαρη και συνειδητη, να θελει το ατομο να πιστευει και να παιρνει δυναμη. Οι ανθρωποι δεν μπορουν να ορισουν τα παντα. Υπαρχει, οση δυναμη ψυχης κι αν εχει ο ανθρωπος, κατι παραπανω απαυτον που οφειλει τον σεβασμο γιατι ειναι ανωτερο του. Πρεπει ο ανθρωπος να χει πιστη οταν θελει, χωρις φοβιες.
Αναρωτιεμαι αν ο φοβος ειναι που κατασκευασε εν τελει τη θρησκεια και την καθε θρησκεια η αυτη η ιδεα υπαρξης Του στο ασυνειδητο μας.
Θυμηθηκα, καθως ανελυα κι εγραφα κειμενο τις αρχαιες τραγωδιες και τους απο μηχανης θεους. Τυχαιο?
Οχι, εβγαζαν τα προσωπα απο τα βασανα και τα δυσκολα, σα μαννα εξ ουρανου που ρθε να σωσει απο τα κακα της μοιρας.
Πιστευω σεναν Θεο, θες απο φοβο, θες απο αναγκη, προτιμω να λεω ομως..
πιστευω γιατι θελω να ελπιζω πως μια δυναμη ανωτερη μου με λατρευει και με προστατευει, θελω να σεβομαι και ναγαπω ο,τι με προστατευει. Δε φανατιζομαι ομως με αυτο. Τον αισθανομαι σαν συμπορευτη καλυτερο και ανωτερο μου. Που με παρατηρει και με γλιτωνει οταν φερομαι σωστα συμφωνα με την ηθικη και τη συνειδηση
μου.
Τον αντιλαμβανομαι σαν δυναμη, οχι προσωπο, σαν αερας στο συμπαν, σαν ενεργεια, σαν συμπερευομενο στα παθη και τα λαθη μου, στα σωστα μου και τα καλα μου. Δε νιωθω ποτε μονη αλλωστε, δεν ξερω αν συμβαλλει
Αυτος η Εγω, γιαυτο δε φανατιζομαι.
Κατι συμβαλλει παντως που με κανει να μη νιωθω μονη και το κυριοτερο,
με κανει να νιωθω ελευθερη... παντος καιρου...
