και συγκρινεις το δικαιωμα ψηφου, και την ελλειψη εμπιστοσυνης στον επαγκελματικο τομεα στη γυναικα, και τη προικα, με το κοψιμο της κλειτοριδας εκεινων των γυναικων ετσι ωστε να μη μπορουν να απατησουν τους ανδρες τους, το λιθοβολισμο μεχρι θανατου επειδη καποια εμεινε εγκυος ανυπαντρη ή επειδη απατησε το συζηγο της, τη μπουρκα που φορανε καθε μερα και φαινονται μονο τα ματακια τους. το ξυλο που τρωνε καθε μερα αυτες οι γυναικες?
big mistake.
Μα,ναι, διότι ΟΛΕΣ αυτές οι καταστάσεις έχουν έναν κοινό παρονομαστή : την έλλειψη ανεξαρτησίας της γυναίκας από τους γονείς της και μετέπειτα τον άνδρα της.
Κοίτα,αν το πάς με συναισθηματικά επιχειρήματα καλύτερα να αποχωρήσω απ'την συζήτηση γιατί πέραν των αντικειμενικών επιχειρημάτων, δεν μπορώ να συννενοηθώ αλλιώς.. Τι θα πεί ''στην Ελλάδα είχαμε την προίκα'' και στην ''Αφρική κόβουν κλειτορίδες''.. Ο ψυχικός βασανισμός είναι ίδιος. Ή πονάς ή δεν πονάς. Θα βγάλουμε τώρα τους πόνους των γυναικών να τους μετρήσουμε;
Μια γυναίκα που παντρεύεται λάθος άντρα και δεν είναι αρκετά ανεξάρτητη (δεν έχει οικογενειακή στήριξη, δεν έχει χρήμα, είναι απο χωριό, δεν σπούδασε, δεν έχει δουλεια) ωστε να λακίσει , ζεί μια πικρή σεξουαλική ζωή έτσι κι αλλιώς. Κι αν ο άντρας σου σε εχει δεδομενη, προκυπτει μοιραια κι επακολουθα το ξυλο, τα μπινελικια, το κέρατο.. κι αντε να ξεφυγεις.. απλά ρωτα τις επαρχιωτισσες ελληνιδες.
Τώρα το γεγονός οτι στην Υεμένη οι γυναίκες τραβούν τα πάνδεινα συμβαίνει επειδή πολιτισμικά βρίσκονται κάτι αιώνες πίσω απο μας. Να γυρίσουμε κι εμείς πίσω για να είμαστε πάτσι; Σίγουρα ανατρέχοντας στο παρελθόν τα ζήσαμε κι εμείς. Δεν είμασταν πάντα αστοί στην Ελλάδα! Δεν ήταν πάντα τόσο διαδεδομένη η παιδεία στην Ελλάδα!
Η ελληνίδα του 1930, φόραγε κι αυτή μαντήλα και δούλευε στο χωράφι ή στο εργοστάσιο για να μεγαλώσει τα 10 παιδιά της. Παντρευόταν όποιον ήθελε ο πατέρας,κι η ζωή της τελείωνε εκεί. Σκ**ά ζωή είναι και αυτή.. Γι'αυτό η ελληνίδα του '30 του '50 του '70 σήκωσε κεφάλι εν τέλει. Σπούδασε για να ζήσει ανεξάρτητα, δούλεψε για να διαλέξει μόνη της άντρα χωρίς προίκες, και επέλεξε να κάνει 2 κι όχι 10 παιδιά. Και όλη αυτή η αλλαγή πήρε έναν αιώνα για να έρθει!
Μιλάμε για κοινωνική επανάσταση,με άλλα λόγια. Δεν υπάρχει ''σφάξε με πασά μου ν'αγιάσω'' , το έχεις χάσει το παιχνίδι έτσι. Πάρε τους gay. Πρίν 200 χρόνια τους σκότωναν. Πρίν 100 χρόνια τους περιθωριοποιούσαν. Σήμερα τους κάνουν είδωλα, κι αύριο τους ενσωματώνουν.
Δεν λέω οτι είναι εύκολο, αλλά είναι επιτακτικό πιά! Σε τι ελπίζουν αυτές οι γυναίκες; Σε θαύμα; Πώς; Από ποιόν; Μόνες τους ό,τι κάνουν..
