duh ΠΡΟΦΑΝΩΣ ζηλευω, αν ειχα ενα απο δαυτα θα ειχα λυσει ολα τα προβληματα μου!
Μπααα , μόνο εμείς έχουμε αυτή την τιμή να το φθουνάμε , έτσι είχε πει ο θειος Φρουδ
" φθόνος του πέους " έχεις ακουστά ?
Άσε ξέρω ...για το πεος θα πεις και τον Φρουντ και ολα τα συμπαραμαρτουντα του ...αι νοου !
Αμα δεν θες να ξυριζεις το πραμα σου dont, τι σε κοφτει δηλαδη μην τυχων η κενωνια και οι γκομενοι δεν σε αποδεχθουν? Στις ωοθηκες σας, αλλα αν ΟΝΤΩΣ σας απασχολει το οτι θα μηνεται μπουκαλα επειδη δεν το ξουρισατε συγγνωμη αλλα το προβλημα ειναι στο δικο σας μυαλο που προσδιοριζεται την αξια σας απο ενα γκομενο.
Τελικά αποφάσισε , να το ξυρίζουμε ορ νοτ ?
Πάσχουν ή δεν πάσχουν απο αντικοινωνική διαταραχή , είναι ή δεν είναι ψυχοπαθείς όσοι δεν τους
απασχολεί το πως τους βλέπουν οι άλλοι ?
Γιατί αλλα μας λες
εδώ και
εδώ
Και μη με ρωτήσεις πάλι αν σε αγαπάω , ναι σε αγαπάω σφόδρα και ανελέητα

αλλά δεν έχει να κάνει .....
απλώς έχω ώρες ώρες ένα διαολεμένο μνημονικό για διάφορες ατάκες και απαντήσεις .
Καλύτερα τώρα ?
o κοσμος δεν γυριζει γυρω απο τα μ%^#$νια σας
Ενώ μπορεί κάλλιστα να γυρίζει γύρω από το πέος σας , το πόσο μακρύ είναι , το πόσο
παχύ , τη γεμάτη γεύση του .....
να κάνετε τα αμαξάκια σας προέκταση του , και να κρυφοκοιτάτε στις τουαλλέτες πόσο είναι του
διπλανού το " οικοπεδο "
Έλα τώρα ... όταν επί αιώνες η τιμή μιας οικογένειας κρεμόταν από ένα πετσί μέσα σε ένα αιδοίο
μη λέμε τώρα πως εν μια νυκτί όλα έγιναν τόσο λάρτζ ....
ξεκολατε πια με το "θαυμα της γεννησης και της ζωης", ειμαστε 6.000.000.000, αυτο δεν ειναι θαυμα πιο κοινο απο την ανατολη ειναι.
Ω ναι ! αλλά και κάθε ανατολή είναι ένα απίστευτο θαύμα … άλλοι τη βλέπουν σαν την αρχή μιας ακόμα βαρετής μέρας κι άλλοι σαν μια μοναδική πρόκληση , άλλοι βλέπουν τον έρωτα ως μια απλή έκριση ορμονών κι άλλοι ως το πιο υπέροχο δώρο συναισθημάτων
Συναισθημάτων ? Είπα συναισθημάτων ?
Μπλιαχ

που θα έλεγε κι ο Εποτε
Τεςπα ... ωραίες οι κοινωνιολογικές προσεγγίσεις για το ζήτημα αλλά τελικά καμιά δεν έχει τολμήσει
να πει ακόμα τα πράγματα με το όνομά τους - και φυσικά απατάσθε αν νομίζετε πως θα το κάνω εγώ
«Αν ντυνόταν το αιδοίο σας, τι θα φορούσε;» «Αν το αιδοίο σας μπορούσε να μιλήσει, τι θα έλεγε με δυο λέξεις;» «Με τι θα παρομοιάζατε τη μυρωδιά του αιδοίου σας;» «Τι χαϊδευτικό όνομα έχετε για το αιδοίο σας;»
Δεν φορά , δεν ντύνεται , κι ας το «ντύνουν» με ότι συμφέρει τον καθένα κάθε φορά , φουρό καλού κοριτσιού ή ζαρτιέρες πουτάνας , άλλοτε με τιμή και χρήμα , για να πουληθεί σε έναν καλο και αξιοσέβαστο σύζυγο , κι άλλοτε ως είδος προς πώληση σε ένα χιλιολερωμένο σεντόνι ….
Έγινε τιμή της οικογένειας ανα τους αιώνες, αυτή η μικρή κηλίδα αίματος που θα βγάλει όταν ένα πέος για πρώτη φορά εισβάλλει μέσα του , και μετά θα παραμείνει ανεκτίμητη τιμή της οικογένειας για τη γυναίκα που δεν θα πλαγιάσει με κανεναν άλλο αρσενικό πέραν του νόμιμου και ευλογημένου
συζύγου της , χωρίς ποτέ να ερωτηθεί αν αυτό που της δίνει είναι έρωτας ή βιασμός , οργασμός ή απλώς ένας παρατεταμένος ερεθισμός χωρίς λύτρωση , ήταν ντροπή και όνειδος βλέπεις για μια γυναίκα να νιώθει , να θέλει να επιθυμεί , να λιώνει , να κορυφώνεται
Η ομιλία απαγορευοταν , ακομα και η ανάσα ίσως , τώρα συσσώρευσε μέσα του αιώνες
καταπίεσης , ξύλοδαρμών , βιασμών κι όμως δεν έχει θυμό , αλλά γεννά , δεν κλέβει αλλά δίνει
δεν απαιτεί , αλλά περιμένει , δειλά δειλά αρχίζει να ψιθυρίζει : " Ποθώ " , " Αγαπώ " , " Νιώσε με " !
Στο βιβλίο της Μαρί Καρντινάλ : Εγώ και " αυτό " η συγγραφέας μέσα σε ένα βιβλίο κραυγή , χωρίς αιδώ και χωρίς συμβιβασμούς τολμά να αφηγηθεί την προσωπική της κρίση χωρίς περιστροφές και ωραιοποίηση
χρησιμοποιώντας τις αληθινές λέξεις που λυτρώνουν , που τελικά τη λυτρώνουν , μέσα από το ξερίζωμα του υποσυνείδητου της μέσω της ψυχανάλυσης .
Αντιγράφω λοιπόν το ακολουθο απόσπασμα
<< Κατάλαβα όμως και κάτι άλλο κι άρχισα να το σκέφτομαι , όπως δεν το είχα ποτέ
παλιά σκεφτεί .
Το τι είναι να είσαι γυναίκα ! Σκέφτηκα τα σώματα μας , το δικό μου , της μητέρας μου , όλων των γυναικών .
Όλα τους ίδια , όλα τους διάτρητα .
Ανήκα στη γιγάντια ορδή των διάτρητων όντων , των παραδομένων στους εισβολείς . Τιποτα δεν
προστατεύει την τρύπα μου , ούτε βλέφαρο , ούτε στόμα ,ούτε ρουθούνι , καμιά θυρίδα , κανένας
λαβύρινθος , κανένας σφιχτήρας .
Κρύβεται στο χαντάκι μιας απαλής σάρκας που δεν υπακούει στη θέληση μου και που είναι ανίκανη
να την υπερασπίσει φυσιολογικά .
Ούτε και μια λέξη δεν υπάρχει για να την υπερασπίσει . Στη γλώσσα μας οι λέξεις που σημαίνουν αυτό ακριβώς το σημείο του γυναικείου κορμιού είναι άσκημες , πρόστυχες , βρώμικες
χυδαίες ή επιστημονικές .
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί το προστατευτικό νόημα του υμένος και το κενό που δημιουργούσε όταν έσπαγε ματωμένος απο τον ανδρικό φαλλο , αφήνοντας πια ανοιχτή τη δίοδο για οτιδήποτε ... δάχτυλο ή σουγιά
Θα μπορούσε τάχα από κει να γεννηθεί ένα θεμελιακος προαιώνειος φόβος , ένας φόβος που μας κάτεχε υποσυνείδητα και ξεχνιόταν μετά ?
Θα μπορούσε αυτός ο φόβος να αφορά μόνο τις γυναίκες ,να τον αισθάνονται μόνο αυτές , να τον διαβιβάζουν ενστικτωδώς και να είναι το κοινό μυστικό τους ?
Ένας φόβος που μπορεί ν' αποδιδόνταν στη βίαιη εισδοχη του άντρα , μα που στην πραγματικότητα
είναι πολύ πιο βαθύς και πλατύς . Ένας φόβος που εφευρέθηκε από τις γυναίκες , διδάχτηκε από τις γυναίκες στις άλλες γυναίκες .
Φόβος γιατί γνωρίζαμε πως είμαστε τρωτές , ανίκανες από τη φύση μας την ίδια , να σφραγίσουμε απόλυτα το σώμα μας .
Ποιά γυναίκα μπορεί να εμποδίσει το παιδί της να βγει έξω από το σώμα της ξεσχίζοντάς την ?
Ποια γυναίκα μπορεί να εμποδίσει τον άντρα , όταν αυτός το θέλει πραγματικά να εισχωρήσει μέσα της
και να εναποθέσει τον ξένο σπόρο εντός της ?
Καμιά ! >>