Σωστα και αυτα που λες, αλλα αναλογα με τον καθε ανθρωπο. Εγω ,πχ, ειμαι ενας ανθρωπος που, δεν ξερω πως να το πω, ειμαι κατι σαν μοναχικος (απο επιλογη) και καπως αποκοινονονικοποιημενος καθως στους ανθρωπους τριγιρω μου δεν βρισκω κατι που να μου αρεσει, καταφερνω να επικεινωνισω με ελαχιστους ανθρωπους στην πραγματικη μου ζωη. Ετσι οι φιλοι της πραγματικης ζωης δεν καταφερνουν να ειναι πραμγατικοι φιλοι μου, και ας εχουμε κοινα βιωματα, κιας περναμε τοσες ωρες μαζι καθημερικα στο σχολειο, και ας κανουμε τρελες πλακες και ας τσακωνομαστε και μετα απο λιγο να μην το θυμωμαστε καν, Με ανθρωπους που εποικινωνω απο το νετ αιστανομαι οτι βρησκομαι πιο κοντα.Και ας υπαρχει αποσταση αρκετων χλμ.
Βασικα ζω μια ζωη που μαλλον δεν μπορει να την καταλαβει καπιος αν δεν ζει (η εχει ζηση μια παρομια φαση) και ετσι λογο αυτης της ζωης, της ηλικιας μου, των γουστων μου αλλα και ισως του χαρακτιρα μου ειναι μαθηματικος αδινατων να εχω πραγματικους φιλους. Ισως απλος να ειναι μια φαση που περναω σαν εφηβος, ισως να εχω ψυχωλογικα προβληματα που δεν εχει αντιλειυθει κανεις (





) η οτιδιποτε δεν μου εχει περασει απο το μυαλο, ευτιχος η δυστιχος δεν ειμαι ο Φροΰντ η ο Γιουνγκ.
Τωρα μην το παρααναπτιξουμε το θεμα, ειδη ειμαι αρκετα off-topic
Εν κατακλειδη, για καπιους ανθρωπους για διαφορους λογους ειναι αδινατων να εχουν πραγματικες φιλιες με καπιων χειροπιαστο φιλο καθως δεν αρκουν οι σχεσης που μπορει να εχει με αυτον.