Είδα το saw ΙΙ.
Το saw II παραμένει πιστό στα χαρακτηριστικά που έκαναν το saw I να αποκτήσει ένα φανατικό κοινό. Το έξυπνο σενάριο του Ι αυτή την φόρα υπάρχει και στο ΙΙ και μάλιστα αυτή την φόρα ξετυλίγονται πολύ περισσότερο οι κατά ένα περίεργο τρόπο δικαιολογημένες, απόψεις για την ζωή του κατά συρροή δολοφόνου.
Αυτή την φόρα οι ηθοποιοί έχουν επιλεχθεί με πολύ πιο αυστηρά κριτήρια και έτσι δεν έχουμε της απαράδεκτες ερμηνείες του Ι. Επίσης το όραμα του Leign Whannel (Ο σεναριογράφος) απογειώνεται μιας και σκηνοθετεί ο ίδιος αλλά και επεδή η αίσθηση του supsence είναι πολύ καλλίτερη από το Ι αλλά έχουμε και μία αξίας αναφοράς αρρωστημένη industrial ατμόσφαιρα που σε αυτό συντέλεσε και η εκπληκτική δουλεία του Clouser στην μουσική.
Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή την φόρα η κλασσική ανατροπή στο τέλος, που μας προετοιμάζει και για ένα δεύτερο sequel, γίνεται πολύ πιο κατανοητή χάρη στα καλοσχεδιασμένα flashback