Νομπελ στον Περουβιανο Λιοσα
Ενας τυπος που ειχε τα κοτσια να βγει και να πει
για το στρατοκρατικο καθεστως της χωρας του
με πολυ τολμηρες και καυστικες δηλωσεις
για το ποσο κακοπερασε στο στρατο,
(μαλιστα μπηκε στη μπουκα του στρατου της χωρας)
που πραγματευτηκε τη Δημοκρατια, τον ερωτα
και την ελευθερια του ανθρωπου,
το λιγοτερο το αξιζε.
Λιγοι ξερουν οτι η αλλη του ιδιοτητα εκτος του συγγραφεα
ειναι και κριτικου λογοτεχνιας.
Ας λανσαρω και μερικα Λιοσικα αποφθεγματα:
- Η καλλιτεχνικη και λογοτεχνικη ιδιοφυΐα δεν ειναι -σε καμιά περίπτωση-εγγύηση πολιτικής διαύγειας
- Η Δημοκρατία και η Ευτυχία δεν παράγουν μεγάλη λογοτεχνία
- Η αβεβαιότητα είναι μια μαργαρίτα που τα πέταλά της δεν παύεις ποτέ να ξεφυλλίζεις.
- Μόνο ένας ηλίθιος μπορεί να είναι τελείως ευτυχισμένος.
Σιγουρα θελω να τον διαβασω περισσοτερο (κι οχι λογω Νομπελ).
Η πολη και τα σκυλια, βαθυ κι υπεροχο.
Τα επομενα μου:
"ποτε πηραμε τη κατω βολτα;" (ελα ντε)
"Ο Πανταλεων και οι επισκεπτριες" (μου βγαζει μια επικειμενη προστυχια, πνεει ερωτοαερακι)
και ισως:
"το παλιοκοριτσο"
"Λογοτεχνια και Πολιτικη" (πηρε βραβειο Θερβαντες)
"Μητριας εγκωμιο" (θελει ευψυχο να γραψεις τετοιο τιτλο)