Κάποτε ήμασταν πολεμιστές, μπαίναμε στα πλοία με τα αδέρφια μας και σαλπαραμε για ξένες ακτές, με το σπαθί στο χέρι, έτοιμοι να πεθάνουμε ή να πάρουμε αυτό που μας αξίζει από τη Γη και τους άλλους. Ζούσαμε ζωές γεμάτες δράση, περιπέτειες και πραγματικους έρωτες. Οι αδύναμοι πέθαιναν γρήγορα η ζούσανε μέσα στα κατρουλια τους υπακουοντας και οι δυνατοί πολεμούσαν και πέθαιναν ηρωικά στη μάχη η ζούσαν και απολάμβαναν το χαρέμι και τα πλουτη κατέκτησαν.
Τώρα σπουδάζουμε για να βρούμε μια 9-5 σταθερή δουλίτσα, μιλαμε για τη χειραφέτηση της γυναίκας, ανακαλύψαμε τις σερβιέτες και ψάχνουμε ένα καλό κορίτσι - λίγο υποτακτικο να μας δίνει και μια θυμηση από τα παλιά που ούτε αυτήν αξίζουμε - για να κάνουμε οικογένεια. Τα achievements μας πλέον είναι πως πλυναμε τα πιάτα γιατί είμαστε egalitarians, πήγαμε και ήπιαμε καφέ, είδαμε σειρά στο νετφλιχ και μετά κάναμε καλό γλυφομουνι και επιβεβαίωσαμε τον ανδρισμό μας γιατι κάναμε μια τσουπρα να χυσει.
Αν οι νεκροί κλαίνε ο Αχιλλέας σίγουρα θα κλαίει βλέποντας την κατάντια του σ 2ημερινού άντρα. Υποταγμενος, εξημερωμένος και ακίνδυνος. Μια σκιά του παρελθόντος.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 2 Αυγούστου 2020
Οι γέροι πρέπει να κουράζονται για να ζήσουν. Όσο πιο πολύ ξεκουραζονται τόσο πιο γρήγορα σαπίζουν. Ας την λοιπόν να κάνει δουλειές και να κουράζεται, καλό της κάνεις. Και την σωματική της υγεία βοηθάει και την ψυχική της. Δεν θες να βιώσεις ούτε εσύ, ούτε εκείνη γεροντική ψυχική η/και σωματική κατάρρευση, trust me, its a very unpleasant situation for all parties.