Αν είναι ολοφάνερα πιο αδύναμη σωματικά και μπορείς να προστατέψεις τον εαυτό σου, τότε είναι υποτιμητικό να την χτυπήσεις κι εσύ.
Αποκρούεις αμυντικά και κάνεις ό,τι καταλαβαίνεις με τα λόγια. Ξέρεις...με τρόπο, όχι με υστερικές αγριοφωνάρες εκτός εαυτού, γιατί και πάλι υποτιμητικό είναι.
Ε, πού θα πάει, κάποια στιγμή θα σταματήσει, τι διάολο, αμόκ διαρκείας θα'ναι, τόση ατυχία πια !
Εννοείται πως στο βαθμό φταις κι εσύ για τον καβγά, καλά να πάθεις.
Και μιας και λέμε για ατυχία, αν μιλάμε για νταρντανογυναίκα, εννοώ...ασυνήθιστα γεροδεμένη, τότε δεν μπλέκεις -με τίποτα!- σε καβγά μαζί της.
Σ' αυτές τις περιπτώσεις, δείχνουμε υπεράνω πάσης προσβολής (ξέρεις, ζεν, διαλογισμός…) και την κάνουμε με ψυχραιμία.
Εκτός πια κι αν εμφανιστεί αναπάντεχα απ'το πουθενά καμιά αγριονταρντάνα κι αρχίσει τις ξανάστροφες.
Αλλά και πάλι, βρε παιδί μου, τόση ατυχία πιά !