Προσπαθω να καταδειξω το γεγονος οτι παροτι οι περισσοτεροι απο εμας θεωρούμε τον εαυτο μου χειραφετημενη συνειδηση...
Λανθάνουσα γλώσσα ε;
Διάβασα επισταμένως τα κείμενα του ως Αστρέας υπογράφοντος, μιας και η παρούσα συζήτηση έχει ως αφορμή και αντικείμενό της τα όσα εκείνος γράφει. Δεν θα βιαστώ να απορρίψω τις ιδέες του, όπως ο φίλος μου ο Τσαρατσάφ, ωστόσο θα ήθελα να καταθέσω κάποιες παρατηρήσεις και απορίες μου σε σχέση με όσα διάβασα.
Ως προς το ύφος της γραφής, τα κείμενα είναι γραμμένα σε μία γλώσσα που προσπαθεί να φανεί λόγια, φτάνοντας όμως στο σημείο να είναι συχνά στρυφνή έως δυσανάγνωστη, προκειμένου μάλλον να επενδύσει με κύρος κι επιστημοφάνεια τις απόψεις τις οποίες αναπτύσσει. Ωστόσο, δεν αποφεύγει τα γλωσσικά ολισθήματα (πχ Εξελισσιμότητα) και τους νεολογισμούς (πχ Αντιδιαστελλούμενα), ενώ οι γλωσσικοί του μαίανδροι συχνά καταλήγουν σε τραγικές ασάφειες (πχ ένα αποδιαφοροποιημένο από την επιθυμητική παραγωγή Εγώ - προφανώς η λέξη που θα απέδιδε σωστά το νόημα θα ήταν "διαφοροποιημένο", η οποία όμως δεν είναι τόσο εντυπωσιακή, όσο με την προσθήκη της πρόθεσης "από"), οι οποίες δυσκολεύουν ιδιαίτερα τον αναγνώστη να κατανοήσει το πραγματικό νόημα των κειμένων και να παρακολουθήσει απρόσκοπτα τη ροή τους. Τούτα δείχνουν ότι ο συγγραφέας δεν κατέχει εκ του φυσικού τη λόγια γλώσσα στην οποία επέλεξε να γράψει, παρά μάλλον φαίνεται να τρέχει από πίσω της ασθμαίνων. Αυτό με τη σειρά του υποδεικνύει ότι είναι μάλλον νεότερος σε ηλικία από όσο φαίνεται εκ πρώτηςόψεως, θα τον υπολόγιζα γύρω στα 35.
Φαίνεται ότι είναι κι εκείνος θιασώτης της Μακιαβελικής άποψης ότι "
όσο λιγότερο σε κατανοούν, τόσο περισσότερο σε σέβονται", έτσι ώστε προκειμένου να προσδώσει κύρος στη γραφή του και να επιβληθεί στον αναγνώστη, θυσιάζει τα νοήματα. Ίσως φυσικά τα παραπάνω να είναι η ένδειξη ενός μυαλού που αμφιταλαντεύεται, μεταξύ της θέλησης να αποκαλύψει κάποιες αλήθειες και της παρόρμησης να καταστήσει την αποκάλυψη αυτήν ορατή μόνο για τους μυημένους, τάση που γίνεται συχνά δεύτερη φύση για όσους ασχολούνται με τον μυστικισμό. Γνώμη μου πάντως είναι ότι ένα μανιφέστο θα πρέπει να είναι πιο ξεκάθαρο ως προς τις προθέσεις και τις διακηρύξεις του. Θα πρέπει πάντως να παραδεχτώ ότι το πιο πρόσφατό του κείμενο είναι σαφώς βελτιωμένο από τούτη την άποψη.
Από πλευράς νοημάτων, ομολογώ ότι δεν μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, όση ίσως έχει κάνει σε άλλους αναγνώστες του, καθώς μου θύμισε αρκετά κάποια κείμενα περί "Μετα-ανθρώπων" τα οποία έχω στο παρελθόν διαβάσει στο περιοδικό Strange, εμφανώς επηρεασμένα από τις ιδέες του Νίτσε περί "υπερανθρώπου". Το τελευταίο του μάλιστα κείμενο μου θυμίζει τα άρθρα του Strange περισσότερο από κάθε άλλο. Ίσως ο συγγραφέας ν' ανήκει στους αναγνώστες ή και στους συντάκτες εκείνου του περιοδικού, που επί χρόνια κυριαρχούσε στον χώρο της συνωμοσιολογίας, του μεταφυσικού, του μυθικού και του εναλλακτικού στην Ελλάδα. Οι ιδέες που αναπτύσσονται, μου θύμισαν αυτές που ανέπτυσσαν οι κλασικοί συγγραφείς της Ε.Φ, όπως ο Άρθουρ Κλαρκ, ο Ισαάκ Άσιμοφ και άλλοι. Πράγματι, οι συγγραφείς αυτοί προέβλεψαν για το μέλλον της ανθρωπότητας μια πλήρη μεταστροφή της οντολογικής αντίληψης και συνειδητότητας της ανθρωπότητας, η οποία θα οδηγήσει σε ορθολογικότερες κοινωνίες, στηριγμένες στην επιστημονική σκέψη κι απαλλαγμένες από τις θρησκευτικές ιδεοληψίες, μια παγκόσμια στην ουσία κοινωνία συνεργασίας, η οποία θα επιλύσει όλα τα κοινωνικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά προβλήματα που ταλανίζουν την ανθρωπότητα μέχρι και σήμερα.
Οι παραπάνω συγγραφείς προέβλεψαν ότι η οντολογική τούτη στροφή της ανθρώπινης αντίληψης, θα συνέβαινε μετά από την εμφάνιση μιας singularity, παρά το γεγονός ότι εξ ορισμού τα επακόλουθα μιας τέτοιας "Στιγμής" είναι αδύνατον να προβλεφθούν (
εδώ κρύβεται και μια αντίφαση του ίδιου του Αστρέα. Πώς γνωρίζει με τόση σιγουριά, το τι θα επακολουθήσει μια τέτοια singularity, την οποία ο ίδιος προβλέπει; 
).
Τούτος ο "ορίζοντας δεδομένων", για τον Άσιμοφ ήταν η ανακάλυψη του "ποζιτρονικού εγκεφάλου", δηλαδή της τεχνητής νοημοσύνης, η οποία με τη σειρά της θα οδηγούσε σε έκρηξη του τομέα της ρομποτικής, αλλάζοντας άρδην τον τρόπο με τον οποίο η ανθρωπότητα βλέπει τον εαυτό της αλλά και το "Έτερον", το διαφορετικό από εκείνη. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί, ότι η ίδια singularity έχει θεωρηθεί από άλλους συγγραφείς, όπως ο Φίλιπ Ντικ και ο Ουίλιαμ Γκίμπσον, ως η απαρχή μιας σκοτεινής δυστοπίας ή μιας cyberpunk βαθιάς παρακμής της ανθρωπότητας. Για τον Άρθουρ Κλαρκ ο ορίζοντας δεδομένων ήταν η εμφάνιση εξωγήινης νοημοσύνης, με χαρακτηριστικότερο σχετικό του έργο τους Επικυρίαρχους, το οποίο θεωρήθηκε ως μια εναλλακτική θεώρηση της προφητείας της Αποκάλυψης. Το πνεύμα του Αστρέα φέρνει περισσότερο στο μυαλό τον τελευταίο συγγραφέα, με τον οποίο έχει και τις περισσότερες ομοιότητες, όσον αφορά τα οράματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κλαρκ, στο βιβλίο του "
2010: Οδύσσεια 2", αναφέρει την ανάφλεξη του πλανήτη Δία, ο οποίος θα μετατρεπόταν σε έναν μικρό ήλιο, που θα φώτιζε τον γήινο ουρανό και του οποίου το όνομα θα ήταν "
Lucifer"!!
Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος να υποθέσει ότι ο "δικός μας" συγγραφέας έχει απλά επηρεαστεί από τη σκληρή Ε.Φ. του εικοστού αιώνα και αναπαράγει, σε μια πιο σύγχρονη ίσως μορφή, τις ιδέες και τις αντιλήψεις που εκείνη έχει εισάγει. Από την άλλη πλευρά, είναι γνωστό ότι οι συγγραφείς αυτοί έχουν μια ...κακοήθη τάση να επιβεβαιώνονται από το μέλλον και τις εξελίξεις του, αποτελώντας ένα είδος προφητών μιας επιστημονικής Αποκάλυψης. Εν τούτοις ο Αστρέας θολώνει αρκετά τα νερά, ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα επέλθει τούτη η "πλημμυρίδα του Καινοφανούς", την οποία ευαγγελίζεται. Ενώ στο προτελευταίο του κείμενο αφήνει ξεκάθαρα να εννοηθεί ότι το "Έτερον" θα εισβάλλει στον κόσμο μας μέσω μιας επαφής με εξωγήινες υπερευφυείς οντότητες, οι οποίες τονίζει μάλιστα ότι θα εκληφθούν ως Άγγελοι του Αντίχριστου μόνο από τους ανίδεους και τους θρησκευτικούς πνευματικούς ταγούς ("Όμως, δυστυχώς, η πλειοψηφία μας δεν πρόκειται να λάβει τούτο το μείζων εξελικτικό μήνυμα, πολύ απλά επειδή οι συνήθεις ύποπτοι, έχοντας στήσει καρτέρι στην πιο σημαντική γωνία της ανθρώπινης ιστορίας, θα μιλήσουν για απειλητικά άρματα Δαιμόνων που
δήθεν συνοδεύουν το οντολογικό παράγγελμα του "Αντιχρίστου"..."), στα προηγούμενα κείμενά του δεν διευκρινίζεται επ' ουδενί για ποιου είδους καινοφάνεια ομιλεί. Μάλιστα, σε κάποιο απ' αυτά τα κείμενα, αντιφάσκει άρδην με το προτελευταίο του, αφού γράφει επί λέξει: "Το πως θα συμβεί, προς το παρόν, δεν μπορεί παρά να μένει στην επικράτεια της εικασίας. Μας είναι αδύνατον να το τεκμηριώσουμε επακριβώς". Μήπως υπονοεί ότι η σχετική "αποκάλυψη" του έγινε πρόσφατα; Ή απλά στα προηγούμενα πουλάει πρόλογο, κατά το κοινώς λεγόμενο, έχοντας εξ αρχής πρόθεση να καταλήξει στην ουφολογία, αλλά ήθελε ν' αποφύγει κατ' αρχάς τον χλευασμό; Πάντως, εάν κρίνει κανείς από το τελευταίο του κείμενο, θα πρέπει να έχει εισπράξει πρόσφατα μπόλικο από τον τελευταίο...
Το επόμενο που θα είχα να παρατηρήσω, είναι ότι ενώ στη διεθνή συνωμοσιολογική "βιβλιογραφία" οι έννοιες "Εωσφορική" ή κατ' άλλους "Υδροχοϊκή" συνωμοσία συνδέονται με την παγκοσμιοποίηση, την εγκαθίδρυση παγκόσμιας κυβέρνησης (πράγμα που και οι Άσιμοφ και Κλαρκ έχουν επίσης προβλέψει, αν και με τη θετική έννοια) και καθεστώτων τύπου Brave New World του Χάξλεϋ ή του Μεγάλου Αδελφού του Όργουελ κλπ, ο Αστρέας φαίνεται να στέκεται στον αντίποδα αυτών. Μάλιστα,
θεωρεί τον φιλελευθερισμό ως παράγωγο της μονοθεϊστικής σκέψης ("Εν προκειμένω, δεδομένου ότι ο τελευταίος γενεαλογικά κατάγεται από τη μεταφυσική σωτηριολογία του Χριστιανισμού..." και "...αυτή η τόσο δόλια σωτηριολογία του μονοθεϊσμού, που υπόδηλα επιβιώνει σχεδόν αναίμακτα ακόμη και στις πιο (δήθεν) αποθεολογικοποιημένες κοινωνίες..."), πράγμα που σωστά μας εξήγησε παραπάνω ο Οιζε, σε ρόλο συνηγόρου του Διαβόλου (άραγε ο συνήγορος ταυτίζεται με τον πελάτη του;
). Επίσης, καταφέρεται σε πολλά σημεία με οξείς χαρακτηρισμούς εναντίον της παγκοσμιοποίησης, αποκαλώντας την μάλιστα ως τυραννία ("Μια κρυπτο-τυραννική αυτοκρατορία που αναδύθηκε από τα Ευαγγέλια"). Συνεπώς ο "Εωσφόρος" δεν ταυτίζεται κατά τη γνώμη του με Μασόνους, Ροδόσταυρους, Ιλουμινάτους και λοιπούς συγγενείς, αγαπημένους στόχους της μέχρι σήμερα σχετικής παραφιλογογίας.
Τούτο αποτελεί ένα στοιχείο πρωτοτυπίας, το οποίο δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει.
Η "Εωσφορική Ιεροφάνεια" την οποία ευαγγελίζεται, μου θύμισε αρκετά τον χώρο του εσωτερισμού και του μυστικισμού, απ' όσον τουλάχιστον είμαι σε θέση να τον γνωρίζω προσωπικά. Μάλιστα, το σχετικό κείμενο με τίτλο "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΩΣΦΟΡΙΚΗΣ ΙΕΡΟΦΑΝΕΙΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ" ένιωσα ότι με χαρά θα το προσυπέγραφε και ο Άλιστερ Κρόουλυ, αν και παρατήρησα ότι δεν υπήρχε ούτε μία λεκτική ομοιότητα που να παραπέμπει στο έργο του. Ωστόσο η στάση του Αστρέα απέναντι στις κρατούσες μονοθεϊστικές θρησκείες και ιδίως στον χριστιανισμό, η οποία θέτει τον Εωσφόρο ως τον φορέα του νέου, του διαφορετικού, της φυσικής εξέλιξης και ανέλιξης της ανθρωπότητας η οποία παρεμποδίζεται από την πνευματική δικτατορία των μονοθεϊστικών ιερατείων, βγάζοντας επιδεικτικά τη γλώσσα στα διδάγματα και τις πίστεις των τελευταίων, μου θύμισε έντονα τον Κρόουλυ. Έτσι κι εκείνος, καθώς είχε αναγορεύσει τον εαυτό του σε προφήτη του Νέου Αιώνα, ενώ διακήρυσσε τον ερχομό του Αιώνα του Θελήματος, ταυτόχρονα προκαλούσε τη χριστιανική θεολογία αποκαλώντας τον εαυτό του "Το Μέγα Θηρίο 666" και αντικαθιστώντας την κλασική κάρτα της Δύναμης των Ταρώ με την
Λαγνεία, όπου απεικονιζόταν η Μπάμπαλον, η πόρνη της Βαβυλώνας να καβαλάει και να χαλιναγωγεί το Θηρίο της Αποκάλυψης, γράφοντας μάλιστα ότι ο μυημένος πρέπει να χύσει το αίμα του στο ιερό της Δισκοπότηρο, προκειμένου να μεταβεί στην "Πόλη των Πυραμίδων".
Πράγματι, μια αναζήτηση περί του "Αγγέλου Παγωνιού" ή Μέλεκ Ταούς (παρατηρείστε την ομοιότητα με τον Μέλκορ του Τόλκιν), τελικά με οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια επάνω στον Κρόουλυ. Πράγματι, ο ίδιος αναφέρει ότι ο άγγελος Αϊβάζ, ο οποίος τον έχρισε ως "Προφήτη του Νέου Αιώνα", ταυτίζεται με τον Μέλεκ Ταούς ή Seytan, τον παρεξηγημένο Άγγελο τον οποίο λατρεύουν
οι Γεζίντι, κουρδική μειονότητα του Βόρειου Ιράκ.
Θα ήθελα ακόμη να πω ότι το καλύτερο κατά τη γνώμη μου κείμενο της σειράς αυτής είναι εκείνο με τίτλο "ΥΣΤΑΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ & ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΡΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ", το οποίο ωστόσο μου θύμισε έντονα και πάλι δημοσιεύσεις του περιοδικού Strange. Ιδιαίτερα θα ήθελα να υπογραμμίσω το παρακάτω απόσπασμα του εν λόγω κειμένου:
...δεδομένου ότι η [νοημοσύνη], στην ιδεατή της κατάσταση, ορίζεται από την ικανότητα σύλληψης της πρισματικής φύσης της πληροφοριακής πραγματικότητας. Ειδικότερα, το κάθε συμβάν και η κάθε έννοια που το συνοδεύει έχουν ουσιωδώς μια πολύπτυχη φύση, καθώς οι ερμηνείες που δύνανται να το προσδιορίσουν είναι όσες και οι υποκειμενικές προδιαθέσεις- δηλαδή σχεδόν άπειρες. Όταν όμως ένας ερμηνευτικός φορέας επενδύει το συμβάν με μια άτεγκτη μονολογική θέαση, αποκλείοντας με ρητορικά τεχνάσματα την κάθε πιθανότητα για ανάδυση της εγγενούς πολυσημίας του συμβάντος/έννοιας τότε αυτός ο φορέας διατελεί την πιο στοιχειώδη δράση τυραννίας, το θεμελιακό έρεισμα για την περαιτέρω επεκτατική διοργάνωση των ιδιοτελών του σχεδίων.
Αντίθετα, το τελευταίο του κείμενο έχει αμυντικό χαρακτήρα -σχεδόν γκρινιάρικο θα το χαρακτήριζα- ο οποίος υποδεικνύει μια κάποια απογοήτευση σε σχέση με την αποδοχή που έχει το μανιφέστο του στην κοινή γνώμη. Αυτή ήταν ωστόσο η μοίρα κάθε λογής "προφητών", ψευδών ή μη και θα συμβούλευα τον συγγραφέα να επιδείξει μεγαλύτερη καρτερία κι επιμονή ως προς την "προφητεία" του και την αποκάλυψή της στο ευρύ κοινό.
Ωστόσο, σε ένα τμήμα των κειμένων του, παρατήρησα μια αντίφαση, η οποία διατρέχει όλο τον όγκο των δημοσιεύσεων, ειδικά όσων έχουν κάποιον "επαναστατικό" χαρακτήρα:
οι μεταφυσικές υποδομές του Δυτικού Πολιτισμού, λόγω της υπερίσχυσης των ιουδαιοχριστιανικών ενταλμάτων, περικλείουν ασφυκτικά την κάθε ενόρμηση προς την αυτονομία που όλοι μας, συνειδητά ή μη, προσδοκούμε. Θεωρώντας τις τεχνολογικές προεκτάσεις και τους γνωσιοθεωρητικούς μας μεταγραμματισμούς ως έργα του Εωσφόρου, ως δείγματα μιας έκπτωσης, ενός εκφυλισμού, αυτή η τόσο δόλια σωτηριολογία του μονοθεϊσμού, που υπόδηλα επιβιώνει σχεδόν αναίμακτα ακόμη και στις πιο (δήθεν) αποθεολογικοποιημένες κοινωνίες, αντιστέκεται στο ρεύμα των ημερών, στο αναπόφευκτο της ανθρώπινης μοίρας, σαν ένα φράγμα από ψυχρό, κυνικό ατσάλι ηθικά παρακωλύει την καθιέρωση των νεωτερισμών που υπόσχονται την επίγεια παραδείσια ευδαιμονία.
Πέραν του γεγονότος ότι η λέξη "περικλείουν" είναι μάλλον αδόκιμη στη συγκεκριμένη περίπτωση, η αντίφαση κατά τη γνώμη μου είναι η εξής: Μας λέει ότι οι μεταφυσικές δομές του Δυτικού Πολιτισμού, προερχόμενες από τον ιουδαιοχριστιανισμό, θεωρούν τις τεχνολογικές εξελίξεις ως έργα του Εωσφόρου. Εντούτοις, έχω να παρατηρήσω ότι ακριβώς οι Δυτικές κοινωνίες είναι εκείνες οι οποίες έχουν αποθεώσει την τεχνολογική εξέλιξη, η οποία εδώ και δεκαετίες σαρώνει κάθε παλαιά αντίληψη και κοινωνική δομή, φέρνοντας την ανιούσα σπείρα της εξέλιξης, όπως μας λέει ο ίδιος στα επόμενα, όλο και πιο κοντά και με ασυγκράτητη ταχύτητα στο "Σημείο", δηλαδή τον ορίζοντα δεδομένων της Singularity.
Θα ήθελα από τον Οιζε, ο οποίος φαίνεται πως έχει διαβάσει επιμελώς και μάλιστα περισσότερο από εμένα τα κείμενα αυτά, να μας πει τη γνώμη του για την παρατηρούμενη αυτή αντίφαση...
Ως προς τα ερωτήματα της δημοσκόπησης στο παρόν θέμα, έχω να πω τα εξής: Η επιλογή μεταξύ Καλού και Κακού, νομίζω ότι δεν ευσταθεί, ειδικά εφόσον ο συγγραφέας επιμένει ότι η "οντολογική αντιπολίτευση" δεν θα πρέπει να σταθεί στον αντίποδα της ισχύουσας άποψης, αφού με αυτόν τον τρόπο εμμέσως την ενδυναμώνει, αλλά θα πρέπει να απομακρυνθεί από τη γραμμικότητα αυτής, αντιμετωπίζοντας τα πράγματα με έναν νέο, πολυπρισματικό τρόπο σκέψης, που θα την αμφισβητεί με καίριο τρόπο. Η επιλογή μεταξύ Θρησκείας και Αθεΐας επίσης κατά τη γνώμη μου δεν στηρίζεται επαρκώς, σε σχέση τουλάχιστον με τα κείμενα που σχολιάζουμε εδώ, αφού ο συγγραφέας δεν θεωρεί ότι η ουσιαστική ιδεολογική αντιπολίτευση προς την κρατούσα μονοθεϊστική αντίληψη είναι η αθεΐα ("η οποιαδήποτε άθεη και άρα μη αναδυόμενη από οντολογικά βάθη αντιπαράθεση σε αυτόν τον συγκεντρωτισμό είναι καταδικασμένη να αποτύχει"). Αντίθετα, εκείνος μας παρουσιάζει μια νέα θεολογία, στηριγμένη στον παρεξηγημένο και συκοφαντημένο από τους ιουδαιοχριστιανούς και μουσουλμάνους Εωσφόρο ή Μέλεκ Ταούς, μια θεολογία μάλιστα επενδεδυμένη με μπόλικο ρομαντισμό, όπως αρμόζει σε κάθε επαναστατικό μανιφέστο ("αντεπίθεση που θα οιστρηλατήσει τα πλήθη και που με το πέρασμα των γενεών θα καθιερώσει το Ρομαντικό Όραμα του Αυγερινού σε πάνσεπτο οντολογικο-θρησκευτικό επίκεντρο του συλλογικού βιώματος").
Πολύ δε περισσότερο, όταν ο θεματοθέτης Οιζε θεωρεί ως "ανώτερη συνειδητότητα" εκείνη των αρχαίων προγόνων. Δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι
οι περισσότεροι Έλληνες φιλόσοφοι κι επιστήμονες ήταν ένθεοι, όπως ο Πυθαγόρας και ο Πλάτων ή ο Σωκράτης, όπως και το γεγονός ότι
η Ελληνική θεολογία δεν περιέγραφε τα πράγματα με όρους καλού και κακού, αφού κάθε θεότητα περιείχε στοιχεία και από τα δύο άκρα. Εδώ έχω και μια απορία ως προς τις προθέσεις του Οιζε, ο οποίος ομολογεί ότι θέλει να απομακρυνθεί από τους όρους ενός τέτοιου debate, ενώ ταυτόχρονα, για λόγους που δεν μας εξηγεί, αναιρεί τούτο του το εγχείρημα μέσω της δημοσκόπησης.
Μια διευκρίνιση επ' αυτού θα ήταν πιστεύω απαραίτητη αγαπητέ Οιζε...
Ζητώ συγνώμη για το μακροσκελέστατο κείμενό μου, ωστόσο ο Οιζε μας έκανε πολύ αυστηρές συστάσεις να διαβάσουμε καλά πριν απαντήσουμε και τα κείμενα που μας παρέθεσε ήταν από μόνα τους επίσης μακροσκελέστατα. Ελπίζω να έχω την τιμή να λάβω μια απάντηση επί των ερωτημάτων τα οποία θέτω, με μόνο προαπαιτούμενο την ενδελεχή ανάγνωση των γραφομένων μου, ώστε να συνεχιστεί η συζήτηση σε πιο ενδιαφέρουσες ατραπούς.
