Το μυητικό ταξίδι της χαοτικής σκωπτικότητας
Αγαπητέ Οιζε, έλειψα μερικές ημέρες από τη συζήτηση, αφού ένιωσα να καταβαραθρώνομαι, όταν μου υπέδειξες ότι η υπαλληλική μου ιδιότητα καθώς και η έλλειψη επαρκών χαοτικών εμπειριών, δεν με καθιστούν κατάλληλο για να συζητήσω μαζί σου, ειδικά να διαφωνήσω κιόλας. Τα μαύρα δε μεσάνυχτα που είχα ως προς την κατανάλωση ψυχοτρόπων ουσιών και δη μανιταριών, με καταρράκωσαν παντελώς. Εγώ ο βλάχος, τα μόνα μανιτάρια που γνώριζα ήταν τα πλευρώτους και τα πορτομπέλλο, τα κατανάλωνα δε μέσα σε λευκές σάλτσες ζυμαρικών, χωρίς ποτέ μα ποτέ να έχω ούτε ένα θείο όραμα, ούτε ένα ταξίδι, έστω μέχρι την απέναντι γωνία. Μια βαθιά αυτοκριτική διάθεση με κατέλαβε, σπάνια για την τερατωδώς υπέρμετρη εγωπάθειά μου, την οποία έχω κάνει τεράστιο αγώνα για να θεριέψω, όσο ο Θεόδωρος Πάγκαλος για να θρέψει τη σταυροθόλωτη κοιλάθρα του.
Σε μια έκρηξη αυθυπερβατικής διείσδυσης σε μια πραγματική οντολογική μεταμόρφωση, παραιτήθηκα άμεσα από τη δουλειά μου, αφού έχωσα στο αφεντικό δυο τρεις μπουνιές που του χρωστούσα από καιρό, πούλησα το σπίτι μου, το οποίο αντιλήφθηκα πως σαν άγκυρα με δέσμευε τόσα χρόνια από τη μποέμικη ζωή ενός Χάουλα και πήρα το πρώτο αεροπλάνο για τις Μακρινές Άνδεις. Αφού έπεσα με αλεξίπτωτο από τα 30000 πόδια -τόσα πρέπει να ήταν τουλάχιστον, αν κρίνω από τις κλωτσιές που ένιωσα πως έφαγα κατά την πτώση, ειδικά όταν βρήκα έδαφος σε μια κάθετη χαράδρα βάθους τουλάχιστον όσο η εωσφορική σου σκέψη, με κοφτερά βράχια να με περιμένουν στον πάτο της, δίκην αυστηρών κωλοδακτύλων. Το Χάος ωστόσο ήταν γι' άλλη μια φορά με το μέρος μου, αφού πού να ψάχνει τώρα για αντιπροσώπους στην ΝΑ Ευρώπη -όλοι έχουν φύγει μετανάστες λόγω κρίσης- και το αλεξίπτωτό μου πιάστηκε στο μοναδικό έλατο που φύτρωνε σ' εκείνο το υψόμετρο, ώστε τελικά κατάφερα να κρατηθώ στο μικρό πλάτωμα, έξι ακριβώς χιλιοστά πριν απ' το χείλος του παμφάγου χάσματος.
Εκεί, όπως είχα προηγουμένως συνεννοηθεί με τον εκπρόσωπο του Χάους Νοτίου Αμερικής, βρήκα ένα αιωρόπτερο τύπου Παρά πέντε, το ίδιο που χρησιμοποιούσε και ο Καμπουτζίδης, το οποίο ο χαοτικός συνάδελφος είχε στείλει εκεί με χαρταετό που παρασύρθηκε από τυφώνα. Μετά από μια πτήση πάνω από τοπία που έκοβαν την ανάσα, προσγειώθηκα μ' επιτυχία μέσα στο δάσος του Αμαζονίου, πέφτοντας κυριολεκτικά
στην αγκαλιά του σαμάνου Δον Θερβάντες, ο οποίος ήταν ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να με βοηθήσει. Δυστυχώς βέβαια για μένα, προσγειώθηκα ακριβώς πάνω στο δεξί πέλμα του σαμάνου, με αποτέλεσμα εκείνος να σπάσει εικοσαετή όρκο σιωπής και να φωνάξει "kill that bastard here". Ευτυχώς όμως, το Χάος είχε και πάλι προνοήσει, ώστε οι υπόλοιποι ιθαγενείς να μείνουν έκθαμβοι από το σοκ του ν' ακούσουν τη φωνή του σαμάνου τους κι έτσι κατάφερα να χαθώ μέσα στην πυκνή ζούγκλα.
Το Χάος, το οποίο πήρε διαδοχικά τη μορφή δύο πεινασμένων μαύρων πανθήρων, ποσώς αφροαμερικανικής καταγωγής εντούτοις, ενός ανακόντα ίσα με τούνελ του μετρό, ενός αδηφάγου κροκόδειλου που αρκέστηκε στο αριστερό μου χέρι για μεζεδάκι, κι ενός κοπαδιού αγριόχοιρων, με καθοδήγησε, κάπως κωλοπιλαλιστά είν' η αλήθεια, μέσω ενός ξέφωτου με εντατική καλλιέργεια κόκας, στην καλύβα του
Δον Μαραντόνα, του μοναχικού σαμάνου, του οποίου τα ίχνη αγνοούντο μετά το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής. Εκεί το χέρι μου ξαναφύτρωσε υπό την καθοδήγηση του σαμάνου, ο οποίος με τη βοήθεια ενός κιλού μανιταριών ψιλοκυβίνης ωγκρατέν, με έστειλε -στην κυριολεξία- σε έναν δαίδαλο χαοτικών διαστάσεων, όπου φυτρώνουν χέρια ακόμη κι από μέρη που θα ερυθριούσα να γράψω μέσα ενώπιον μυστών του διαμετρήματος των συνομιλητών μου. Κατά κακή μου τύχη, ο Δον Μαραντόνα, ο οποίος δήλωσε πως είχε τη φυτεία κόκας "για προσωπική χρήση", μπέρδεψε τις αντικατοπτρικές εκφάνσεις του πολυπρισματικού Σύμπαντος κι έτσι βρέθηκα να έχω δύο δεξιά χέρια, πράγμα που τελικά φιλοσοφώντας το, δεν είναι και τόσο κακό ως φαίνεται εκ πρώτης όψεως.
Μετά από αυτό, σε μια μυητική τελετουργία υπό τους ήχους πεγιότ, φέροντες τα χρώματα του κισσού των νεκρών αγιαχουάσκα, αποφάσισα να καταθέσω στον σαμάνο τον προβληματισμό ο οποίος μου δημιουργήθηκε από την εδώ συζήτηση και ο οποίος μ' έκανε να πάρω τα ξένα. Μόλις όμως τόλμησα να του μιλήσω περί του Εωσφορικού οράματος, εκείνος με διέκοψε βίαια και μου είπε με τόσο αυστηρή φωνή, που θα μπορούσε να κάνει ακόμη και τον Μέσσυ να κατουρηθεί επάνω του: "
Άκου εδώ μάγκα, εμείς εδώ δεν πίνουμε τέτοια stuff, να πας να πουλήσεις πουθενά αλλού!!
και μ' έδιωξε πριν προλάβω να συνεχίσω.
Ευτυχώς στο μεταξύ η αποψίλωση του δάσους του Αμαζονίου είχε προχωρήσει τόσο πολύ, που μετά από μόλις μια ώρα πορείας βρέθηκα σε μια νεότευκτη πόλη 100.000 κατοίκων, η οποία μάλιστα διέθετε και δικό της αεροδρόμιο. Εκεί αντάλλαξα δυο δόσεις κισσού των νεκρών τον οποίο είχα προλάβει εγκαίρως να τσεπώσω, μ' ένα αεροπορικό εισιτήριο για Ελλάδα. Σε μια τελευταία δοκιμασία επί όσων μου είχε διδάξει ο Δον για τις
Χαοτικές Διεργασίες Θελημικής Συμπαντικής Συνομωσίας (βλέπετε, ξέρω κι εγώ δύσκολες λέξεις, νά 'ναι καλά το πεγιότ
), μάζεψα τα τελευταία λεφτά που μου απέμειναν μετά την ιερή μου αναζήτηση -10,68 ευρώ για την ακρίβεια- κι
επιχείρησα να εκμεταλλευτώ το Χάος των χρηματαγορών, επιβάλλοντας το δικό μου Θέλημα στο ΧΑΑ και στη Wall Street. Με κινήσεις που θα έκαναν τον
Τζωρτζ Σόρος (δεν υπάρχει ούτε καν Χαοτική Συνωμοσία χωρίς Σόρος βλέπετε
) να αποσυρθεί στο πλησιέστερο φτηνό γηροκομείο, έφτασα το χαρτοφυλάκιό μου στα 10.000.000 ευρώ, πριν το ρευστοποιήσω παρασύροντας Χονγκ Κονγκ, Φρανκφούρτη και Λονδίνο σε πανικό, με αποτέλεσμα αυτά να κλείσουν εσπευσμένα τις συναλλαγές τους,
ένα μόλις ομόλογο πριν την πτώχευση κι αυτό ομόλογο του Ελληνικού Δημοσίου.
Ανέκτησα το σπίτι μου δωρεάν, αφού ο αγοραστής μ' εκλιπαρούσε γονυπετής. Είχα ευτυχώς λησμονήσει να διώξω όλα τα πνεύματα μέσα απ' τους καθρέπτες, την τελευταία φορά που δοκίμαζα την παλιά Σολομωνική της Σμυρνιάς γιαγιάς μου -της Κατίνας με τ' όνομα- για να δω αν ακόμη λειτουργεί. Το γεγονός ότι ο άνθρωπος έβλεπε παντού την νεκρή πεθερά του, δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, όμως
εκείνος έντρομος ψέλλιζε ότι είχαν αποφασίσει από Κόλαση μεριά να του τη στείλουν πίσω πακέτο.
Ήρθα λοιπόν περιχαρής, να σου διηγηθώ περήφανος την περιπέτειά μου και
να καυχηθώ φουσκώνοντας όπως ο Άγγελος-Παγώνι για την επιτυχία και τον πλούτο μου, σίγουρος ότι τώρα που δεν ήμουν πια υπάλληλος, αλλά τα είχα αρπάξει χοντρά, θα με θεωρούσες τουλάχιστον άξιο συνομιλητή σου. Το σαγόνι μου έμεινε να χάσκει, με ρυάκια σιέλου να τρέχουν στο πλάι (κάπως έτσι πρέπει να με είδε η Διονέσπα και με πήρε για εντελώς ηλίθιο, οπότε μου απάντησε αναλόγως), όταν διαπίστωσα, ότι εσύ σ' ένα όργιο εωσφορικής σκωπτικότητας,
δεν γούσταρες καθόλου μα καθόλου τη μπουρζουαζία!!! Τώρα τι να τα κάνω δέκα μύρια ευρώπουλα, μου λες σε παρακαλώ;
Εάν τα χαρίσω στους πτωχούς, θα με θεωρήσεις ως έρμαιο της εβραιοχριστιανικής πλύσης εγκεφάλου και πάλι δεν θα με παίζεις. Εάν τα κρατήσω, θα είμαι μπουρζουάς του κερατά και πάλι θα με απαξιοίς. Α
ποφάσισα λοιπόν, πριν από κάθε μου απάντηση προς εσένα, να χαρίζω τα λεφτά στο φίλο μου το Νωέα, έτσι ώστε εκείνη τη στιγμή να είμαι ακτήμων και άκληρος, μποέμ και χαοτικός. Όταν θα σου απαντούσε εκείνος, θα μου χάριζε προηγουμένως όλο το ποσόν, έτσι ώστε να μπορεί κι αυτός να σε κοιτά στα μάτια χωρίς να ντρέπεται.
Δύο ιππότες σε ένα άλογο, αν μ' εννοείς δηλαδή...
Μόλις είχα όμως βρει επιτέλους τη λύση στο πρόβλημα, νά 'σου και η Διονέσπα, η οποία με αυστηρότητα στηλίτευσε ότι μέσα σε αυτήν τη συζήτηση,
όλοι οι άντρες οι οποίοι συμμετείχαν, συζητούσαν -άκουσον άκουσον- σαν να ήταν λέει άντρες! Τελικά όμως κι εκείνη παρασυρόμενη από το φαλλοκρατικό κλίμα του Εωσφορικού ιδεώδους,
επέδειξε μεγαλύτερη ανδροπρέπεια κι από το μακαρίτη το Σουγκλάκο, με αποτέλεσμα να σκυλοβαρεθεί τον ίδιο της τον εαυτό ταχύτατα και ν' αποχωρήσει από τη συζήτηση καταγγέλλοντας κι αυτή με τη σειρά της ότι οι συνομιλητές της δεν ήταν του επιπέδου της, πράγμα που και πάλι με κατέρριψε σε αβύσσους αυτοαπόριψης και αυτοικτιρμού. Τώρα περιμένω να παιχτεί η εκπομπή με τη Στρέλλα, μήπως μάθω πέντε πράγματα για τις εγχειρήσεις αλλαγής φύλου, να γίνω επιτέλους άνθρωπος με θηλυκότητα κι εγώ...
Τελικά, εμένα κανένα παιδάκι δεν με παίζει, μανούλαααα, που λέει κι ο Καζαντζίδης...
Φίλε Οιζε, το να ενθυμείσαι πως σ' έχουμε περιθωριοποιήσει, μετά από 115 μηνύματα όπου αγορεύεις ακατάσχετα, είναι σίγουρα ένδειξη περιπαιχτικής σκωπτικότητας,
μου κάνει όμως εντύπωση πως δεν εκτιμάς τον παιγνιώδη σαρκασμό ο οποίος εμπεριέχεται στις αρνητικές ψήφους των συνομιλητών σου. Θα μπορούσα να σου πω τα παραπάνω, με διαφορετικό ύφος και στυλ, ίσως και πολύ πιο σύντομα, όμως σε κάθε περίπτωση θα εννοούσα και πάλι ακριβώς τα ίδια. Επέλεξα λοιπόν ν' ακολουθήσω τις διδασκαλίες του μανιφέστου σου και να εκφραστώ "με ειρωνικές αναιρέσεις και παιγνιώδη σκώμματα".
