Δε ζούμε στην Σουηδία που ανύπαντρες μητέρες χαίρουν της αμέριστης βοήθειας του κράτους, στην Ελλάδα ζούμε. Και αρκετοί άνθρωποι πάνε όντως χαμένοι, αυτή είναι η αλήθεια. Το ρητό "κανείς δε χάθηκε" είναι απλά ένας καθησυχαστικός ευφημισμός που ακούγεται συνήθως σε ασήμαντα προβλήματα, για πες το αυτό σε ένα ισοβίτη ή κάποιον που πεθαίνει από καρκίνο στα 25, σε ένα 18χρονο που σκοτώθηκε με το μηχανάκι κτλ κτλ. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πάνε χαμένοι, και αρκετές φορές χωρίς να έχουν καμία ευθύνη για το χαμό τους.
Όλα αυτά που λες καλά είναι, θα βρει μια δουλίτσα, θα βάλει και του μπαμπά τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι, θα τη βοηθήσει και το κράτος, θα, θα, θα. Μόνο που αυτά προϋποθέτουν μια γυναίκα ώριμη, δυναμική, με εμπειρία ζωής και με σώας τα φρένας. Και αυτό τις περισσότερες φορές δεν έχει καμία σχέσει με άτομα κάτω των 25, μη πω και παραπάνω.
Για μένα προσωπικά είχα βρεθεί περίπου ένα χρόνο πριν σε αυτή τη θέση του υποψήφιου μπαμπά και ίσως να το έπαθα το εγκεφαλικό

γιατί μετά από αυτό την είδα αλλιώς. Ευτυχώς ήταν false alarm η υπόθεση, το σκηνικό όμως πέρα για πέρα ρεαλιστικό.