Το έπαθα πρόσφατα αυτό και η αντιμετώπιση που είχα με έφερε στα όρια μου, πιστεύω ότι ήταν η πρώτη φορά που βγήκα εκτός εαυτού και έγινα τόσο προσβλητική.
Μαζί με μια φίλη μου, γυρνάμε όλο το μαγαζί και έχουμε αδειασει τα μισά ράφια, μιας και έχουμε το χούι να ψωνίζουμε ότι χρειαζόμαστε μαζεμένα και να μην τρέχουμε μέσα στο χειμώνα κι άλλες φορές για ψώνια.
Σε κάποια στιγμή, αφού αποφάσισε η φίλη μου τι θα πάρει φεύγει να αγοράσει καφέδες μέχρι να τελειώσω εγώ και να ξεπαρκάρει το αυτοκίνητο, οπότε μου αφήνει αυτά που διάλεξε μαζί με το πορτοφόλι για να μην καθυστερούμε.
Τελειώνω και εγώ, χωρίζω σε μια μεριά τα δικά μου, στην άλλη της φίλης μου και αρχίζει το χτύπημα, είμαι απασχολημένη εγώ χαζεύοντας τα κοσμήματα και δεν δίνω σημασία στη ταμία η οποία κάθεται σε καρέκλα ενώ χτυπάει τα ρούχα (έχει σημασία γιατί με το ζόρι έφτανε στο πάγκο).
Τελειώνουμε με τα δικά μου τα πληρώνω και αρχίζει να χτυπάει της φίλης μου, κόβουμε πάλι απόδειξη, τελειώνω και από εκεί, παίρνω τις σακούλες στα χέρια και πάω να φύγω.
Ξαφνικά χτυπάει ο συναγερμός, ταράζομαι εγώ,κοιτάω δεξιά αριστερά.
Με πλησιάζει ο σεκιουριτάς σε στυλ -τρέχω να σε φτάσω,με θάρρος θα σε πιάσω- ενώ εγώ στέκομαι απλά ακίνητη και του ψιθυρίζω "τι έγινε τώρα;"
Δεν με κοιτάει, με πιάνει από το μπράτζο και μου λέει ακολουθήστε με, πάμε στο ταμείο και αρπάζει τις σακούλες από τα χέρια μου, λέει στην ταμία "ρίξε μια ματιά μήπως δεν έβγαλες κάποιο μαγνητάκι" και αυτή κατευθείαν να φέρει αντίλογο "αποκλείεται όλα τα εβγαλα", αρχίζω να φουντώνω εγώ, από τη μια να φοβάμαι μήπως όντως έγινε κάτι καταλάθος και εκτεθώ κι άλλο, και από την άλλη να έχω τρομερά νεύρα με τη συμπεριφορά τους, της λέω ήρεμα να τα κοιτάξουμε και πάλι απάνταει το βαρεμένο "αν και είμαι σίγουρη ότι τα έβγαλα όλα ας τα δούμε, ξέρω γω δώσε απλά την τσάντα σου στο παιδί να ψάξει κι αυτός συγχρόνως", της ξεκαθαρίζω ότι δεν δίνω τίποτα αν δεν δούμε πρώτα τις σακούλες.
Αρχίζουμε το ψάξιμο πρώτα από της φίλης μου και όλα είναι βγαλμένα, αρχίζουμε μετά με τα δικά μου και σε ένα φουλάρι δεν είχε βγάλει το μαγνητάκι, την κοιτάω με ύφος και το μόνο που είχε να πει είναι -δώσε την απόδειξη, της λέω μα καλά κοπέλα μου, πας καλά; πριν λίγα λεπτά ήρθα δεν το είδες το φουλάρι; πως το έβαλες στη σακούλα; αφού δεν μπήκα πάλι στο κατάστημα πήγα να φύγω, όόόχι όμως, πείσμα εκεί αυτή, να δει την απόδειξη, είναι χτυπημένο στην απόδειξη κανονικά και συνεχίζει το παραμύθι της λέγοντας πως μάλλον μπλέχτηκε με τα ρούχα που είχε βγάλει τα μαγνητάκια, μα πως μπλέχτηκε κυρά μου; αν είχε μπλεχτεί δεν θα το είχες δει και δεν θα το είχες χτυπήσει, και στο κάτω-κάτω τόσα πράγματα αγόρασα, το φουλάρι με 3 ευρώ θα λυπόμουν και θα έκλεβα;
Δεν ήθελα κάτι, ήθελα απλά να παραδεχτεί το λάθος της και να ζητήσει συγνώμη, έτσι είσαι λέω; Τον υπεύθυνο φώναξε, φέρε τον υπεύθυνο!
Έρχεται μια 50αρα που προσπαθεί να δείχνει 20αρα, της εξηγώ τι έγινε, στολίζω από πάνω μέχρι κάτω το κοριτσάκι στο ταμείο που βαριόταν να σηκωθεί από τη καρέκλα και δεν έβλεπε τι της γίνεται, πετάγονται εκεί κι αλλές πελατισσες να με υπερασπιστούν, γίνεται ένας ωραίος σαματάς ο σεκιουριτάς ξαφνικά να μου χαιδεύει το μπράτζο και όχι να το τραβάει ζητώντας να ηρεμήσω, αλλά που; ήταν αργά, είχε ήδη ξυπνήσει ο νταλικέρης μέσα μου, στη τελική σηκώθηκα να φύγω, η υπεύθυνη με κυνηγούσε μέχρι τη γωνία με μπλούζες, δήθεν για το -συγνώμη, να τις πάρω για δώρο, σιγά και μη, μπήκα στο αυτοκίνητο, της πέταξα και αυτής ένα στολίδι (δεν έφταιγε σε κάτι, αλλά στην κατάσταση που ήμουν μου βγήκε αυθόρμητα) και φύγαμε.
Το σίγουρο είναι πως δεν θα πατήσω ποτέ ξανά το πόδι μου εκεί μέσα για κανένα λόγο!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
