Απάντηση μπαλαντέρ από αμνημόνευτους χρόνους αυτό το "κλικ". Ρουλέτα κι όπου πέσει εκείνη τη στιγμή. Έλα όμως που τα πιό όμορφα συναισθήματα για μένα μπορεί να είναι σωματικά/σεξουαλικά και μπορεί να οριζοντιώσω το πιπίνιον και να μη του αφήσω ούτε κοκκαλάκι όρθιο.
Η διαφορά μας είναι ότι εγώ παραδέχομαι ότι ξεκινάω σε θεωρητική βάση από το πιπίνι και θα βάλω κάτω το πιπίνι. Εσύ μπορεί να ξεκινήσεις από τη θεωρητική βάση του "εσωτερική ομορφιά" αλλά πρακτικά το ρίχνεις στο μπαλαντέρ "κλικ" κι όπου πέσει η μπίλια. Διαολεμένα βολικό δε νομίζεις;
Δεν είναι περίεργη αντίληψη, είναι διαφορετική αντίληψη. Παρόλαυτά θα σου απαντήσω ευχαρίστως στην ερώτησή σου:
Πριν φτιαχτώ, είχα μόνο 2 όμορφες. 2 στις 5. Οι υπόλοιπες τρεις ήταν σαν το ζυμαρούλη της Pillsbury και δεν ντρέπομαι που το λέω. Γιατί τράβαγα αυτές; Πρώτα απ' όλα γιατι
φαινόταν στη μάπα μου ο φόβος της απόρριψης από τις πιό ωραίες επειδή έδειχνα με τις κινήσεις μου και την ψυχολογία μου ότι υστερώ μειονεκτικά στην εμφάνιση και ότι αυτό με πειράζει.
Δηλαδή δεν ήταν μόνο το ότι είχα κάποια μείον στην εμφάνιση, που ναι ίσως από μόνα τους να μην έπαιζαν και τόσο τραγικό ρόλο, αλλά
το κακό αυξανόταν εκθετικά από τη δυσφορία και την ψυχολογική προδιάθεση που αυτά μου δημιουργούσαν.
Όταν λοιπόν άρχισα να ακούω μια-μια τις συμβουλές: "πέτα τα πατομπούκαλα γυαλιά και βάλε λεπτά, φόρα κάτι πιό νεανικό, πάρε αυτό το μπλουζάκι, κόψε την άθλια φράτζα στο μαλλί, φτιάξε το σπασμένο δόντι"... έγινα ρε παιδί μου άνθρωπος μα το κυριότερο
ένιωθα και σαν άνθρωπος και είδα τη διαφορά.
Έβλεπα ότι τράβαγα πραγματικά κούκλες, οι οποίες επιβράβευαν μεν το εσωτερικό μου, αλλά επιβράβευαν και το εξωτερικό μου και τις όποιες στυλιστικές παρεμβάσεις έκανα.
Θέμα επιβίωσης: Φυσικά. Γιατί να αυτοσαμποτάρομαι; Θα βελτιώνομαι και θα γίνομαι ο καλύτερος που μπορώ να γίνω, γιατί στην κοινωνία έτσι πάει. Ο καλύτερος από κάθε άποψη επιβιώνει και προχωράει και δημιουργεί και διαιωνίζει και και και....
