Παλιά, πριν τα σοσιαλ, θυμάμαι τα φόρα και τα τσατ και είχε μια άλλη μαγεία.
Πάλι γνώριζες κόσμο από μακριά, αλλά αναγκαζόσουν να το μετατρέψεις σε κοντινό εξ' επαφής και δεν είχες αυτή την συνεχή φυτοζωή στα σοσιαλ.
Θυμάμαι ήμουν 17 περί το 2000 και είχα γνωρίσει μια φίλη σε ενα τσατ, πήρε το τρένο, ήρθε με βρήκε, περπατησαμε στην πόλη μου, της έδειξα τα αξιοθέατα, βολτάραμε στην παραλία, πήγαμε σπίτι οπου οι δικοι μου την κέρασαν, φάγαμε, κλπ.
Δεν καθήσαμε μήνες επι μηνών σε σοσιαλ κλπ. περάσαμε όμορφα, ευχάριστα τη μέρα μας. Δεν πήγε κάπου, μα τη θυμαμαι ως ευχάριστη ανάμνηση. Ψαχτήκαμε, συναντηθήκαμε, είχαμε την αγωνία της συνάντησης, ωραία εμπειρία.
Και τα σόσιαλ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν απλά ως ένα μέσο γνωριμίας και μετά κόψιμο, αλλά δυστυχώς η επανπαυση και η παραμονή σε αυτά και η ματαιόδοξη υπερπροβολή, είναι κατι που σκοτωνει τις ουσιαστικές γνωριμίες.