Nαι, το έχω σκεφτεί. Δεν το είπα ποτέ σε κάποιον.
Δεν το έκανα από φόβο κυρίως.
Τώρα σκέφτοντας καθαρά, μπορώ να πω πως δεν πέρασε τότε απ το μυαλό μου ο πόνος που ενδεχομένως θα προκαλούσε μια τέτοια πράξη.
Όταν δεν είσαι καλά, είναι δύσκολο να σκεφτείς αυτούς που σε αγαπούν νομίζω. Σκέφτεσαι μόνο πώς να γλιτώσεις από αυτό που σε βασανίζει.
Δε μπορώ να ακούω συνέχεια το ''Είναι θλιβερό να ακούς από μικρά παιδιά να λένε τέτοια κτλ...''
Τα προβλήματα και ο αγώνας του καθενός δεν περιορίζονται από καμία ηλικία!
Η ζωή δε σε λυπάται είτε είσαι 15, είτε 45.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.