Εγώ είχα κάνει απόπειρα αυτοκτονίας στα 17,αποτυχημένη,με χάπια.Έκανα κάποια πράγματα που μετά δεν τα θυμάμαι,ξεράθηκα για 2 μέρες και μετά ξύπνησα.Το έχω μετανιώσει και ευτυχώς δεν πέθανα.Θα έχανα κάποια ωραία πράγματα που έχουν γίνει απο τότε.Όχι πολλά,τα χειρότερα είναι περισσότερα,η ζωή μου είναι 1 + 5-,αλλά ζω για το 1 +.Τώρα θα μπορούσε να είναι και περισσότερο,αλλά ακόμα τίποτα.Απλά οι άνθρωποι υπερεκτημάμε την ύπαρξη μας πιστεύω.Ζωντανοί οργανισμοί είμαστε,όπως και τα ποντίκια,όπως και τα σκυλάκια,όπως όλοι,κάποια στιγμή θα πεθάνουμε.Γεννήθηκε κάποιος,πέθανε κάποιος άλλος και τα @ρχδ μας κουνήθηκαν.Όπως φύτωσε ένα δέντρο και ξεράθηκε ένα άλλο έτσι βγήκα και εγώ,με ζωτικές ανάγκες.Η διαφορά είναι η μνήμη και οι εμπειρίες.Τίποτα άλλο.Σπουδαία τα πράματα.Οι 'στιγμές'που λέμε,είναι συνήθως ατομικές,δεν νοιάζουν κανέναν άλλον εκτος απο εμάς,και οι αρνητικές και οι θετικές.Ο mailmad για παράδειγμα μπορεί να έχει 10 ανθρώπους γύρω του,και να μην έχουν πάρει χαμπάρι τι παίζει με αυτόν.Γιατί κοιτάνε τον εαυτό τους,όπως και εγώ,όπως και αυτός.Υπάρχουν δυσσεκατομύρια άνθρωποι,άλλοι πετυχαίνουν στην ζωή,άλλοι όχι,άλλοι είναι ''ατυχοι'' να πάνε πριν την ώρα τους,ή να ζούνε με κάποιο πρόβλημα υγείας,και άλλοι όχι.
mindcircus συμφωνώ ότι η φάση,λαλεί πουλί παίρνει σπυρί και τα μαύρα γυαλιά,είναι λίγο θεατρινίστικη,αλλά η Χριστίνα έχει περισσότερο δίκαιο.Το να λες στον άλλον ότι τα προβλήματα του είναι ασήμαντα επειδή ειναι στο μυαλό του,ενώ ο άλλος έχει 2 καρκίνους,δεν βγάζει πουθενά.Ο καθε άνθρωπος επεξεργάζεται τα προλήματα του με τον τρόπο του.Στο λέω απο προσωπική εμπειρία.Κάποιος μπορεί να έχει 2 καρκίνους και να έχει χάσει κάποιον δικό του άνθρωπο,και να το αντιμετοπίζει καλύτερα από κάποιον που έφαγε χυλόπητα.Έτσι είναι,είναι θέμα των ουσιών που λέει,όχι ίντερνετ.Δηλαδή τον mailmad τον κόβεις να πηγαίνει σε συνεδρίες ευνουχισμένων,όπως στο Fight Club,και να νιώθει ξαφνικά άλλος άνθρωπος?Η φάση εσείς οι νεολαίοι,είναι λάθος.Ίσα ίσα επειδή εμεις είμαστε πιο αποβλακωμένοι,αναλύουμε και κάποια πράγματα περισσότερο,λόγο ελεύθερου χρόνου,οπότε είμαστε πιο ευάλωτοι.Συμφωνώ ότι άμα λες απλά αμπελοφιλοσοφίες,μόλις φας το 8ρο στην δουλεία θα σου κοπεί η μαγκειά και απλά θα πας να ξεραθείς σπίτι σου.Αλλά αν όντως έχει ασθένεια,γιατί και η κατάθληψη και οι εμμονές ασθαίνεια είναι,τότε το πράγμα δεν είναι απλό.
Πιστεύω ότι έχουμε υπερεκτιμήσει την όλη 'που είμαστε,τι είμαστε,που πάμε'φάση.Εγώ θαυμάζω την σκυλίτσα μου.Κάθε μέρα στο βουνό,κάθε μέρα μασουλάει ξύλα,κάθε κάθε μέρα.7 χρόνια το ίδιο πράγμα.Η ίδια διαδρομή,ίδια ώρα,ίδιες συνήθειες.Και είναι υπερχαρούμενη.Φένεται.Μακάρι να ήμουν και εγώ έτσι.Γιαυτό την βγάζω κάθε μέρα.Άμα είναι να χέρεται ΤΟΣΟ πολύ με κάτι τόσο εύκολο,χαλάλι...
Άνθρωποι είμαστε,ζωντανοί οργανισμοί,ζώα,απλά με εμπειρίες και μνήμη.Το τι θα γίνει αύριο δεν είναι προκαθορσιμένο,ούτε κάποιος που έχει πρόβλημα υγείας ήθελε να το έχει,ούτε η ευτυχία κρατάει για πάντα,ούτε κάποιος που είναι δυστιχησμένος είναι αναγκαστικό να είναι για πάντα,ούτε τα προβλήματα μπαίνουν σε ζυγαριά.Ο mailmad και ο κάθε mailmad και Turnleft,μπορεί τον καρκίνο ή την φτώχεια να την αντάλαζε με αυτο που έχει...Και να το αντιμετόπιζε καλύτερα.
