Γι' αυτό ακριβώς το λόγο τα ζευγάρια (που αποτελούνται από άτομα μιας...ηλικίας, όχι από 15χρονα) πρέπει από την αρχή να έχουν ξεκαθαρίσει κάποια πράγματα. Όχι βέβαια με λεπτομέρειες, αλλά να ξέρεις ρε παιδί μου ότι κι ο άλλος το βλέπει σοβαρά ή ότι ο άλλος δεν είναι σε φάση που θέλει να "settle down".
Αν φτάσεις στο σημείο να πεις "Ή παντρευόμαστε ή χωρίζουμε" τότε προφανώς δεν υπήρχε σωστή επικοινωνία in the first place.
Προφανώς ο καθένας θα πρέπει να διεκδικεί αυτό που θέλει, είτε αυτό είναι σοβαρή δέσμευση είτε πιο χαλαρή φάση. Αλλά είναι υποχρέωσή του να είναι ειλικρινής με τον άλλο και να μην τον παραπλανά.
Αν υπάρχει εξ αρχής καλή επικοινωνία, βλέπεις αν κι ο σύντροφός σου είναι στο ίδιο μήκος κύματος και ανάλογα πράττεις. Αν δεν θέλει να κάνει σοβαρή σχέση (ενώ εσύ θες), το καταλαβαίνεις νωρίς, το λήγεις και τελειώνει η ιστορία όσο είναι ακόμη νωρίς.
Τώρα, αν είσαι για καιρό με κάποιον και θες να προχωρήσει (σε γάμο) το θέμα και κάθεσαι να το συζητήσετε κι αυτός είναι κατηγορηματικά αντίθετος με την ιδέα, τι κάνεις; Συμβιβάζεσαι και περιμένεις να του έρθει η διάθεση ή του λες μωρό μου sorry θα βρω καλύτερο αγόρι (που θα θέλει να με παντρευτεί); Νομίζω πως το καλύτερο είναι το 2ο. Στο 1ο ουσιαστικά κοροϊδεύεις και αυτόν και τον εαυτό σου, γιατί θα κάνεις ότι είσαι ok με το να μείνει έτσι η σχέση, ενώ δεν θα είσαι, και ουσιαστικά θα περιμένεις πώς και πώς να αλλάξει γνώμη. Αυτή την πίεση θα την αισθανθεί κι αυτός και σε ότι καυγάδες γίνονται (ακόμη και για το ληγμένο γάλα στο ψυγείο) θα βγαίνει στην επιφάνεια κι αυτό το θέμα. Οπότε, νομίζω πως το 2ο, το να του πεις δηλαδή sorry καρντιά μου, εγώ ψάχνω κάτι άλλο, είναι πιο ευγενές.
Βέβαια όπως είπα όλα αυτά μπορούμε να τα αποφύγουμε αν είμαστε εξ αρχής ανοιχτοί και ειλικρινείς σχετικά με το τι θέλουμε.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
