Αυτά είχα να πω και να γκρινιάξω και για σήμερα.
Αυτό ήταν όλο δλδ;;;;;;;;;;;; (Φτηνά καθαρίσαμε
)
Μια και τέθηκε το θέμα των αγενών σερβιτορων μια φορά ειχα γνωρισει μια κοπελιτσα επειδη την ρώτησα γιατι ειναι έτσι κατσουφιασμένη στην δουλειά. Ε μην νομιζετε οτι και αυτους τους αρέσει να δουλευουν ολη μέρα με 400 ευρώ το μήνα.
Αμα τον καταλαβαινεις μην στέκεσαι σε αυτό. Πέρασε το έτσι. Το αφεντικο φταιει οταν ο υπάλληλος δεν ειναι ευχαριστημένος με την δουλειά που επέλεξε να κάνει. Ειτε γιατι δεν επέλεξε το κατάλληλο άτομο για την κατάλληλη θέση (αν πληρώνει κανονικά και εχει σοβαρο περιβάλλον εργασιας να προσφέρει) ή γιατι δεν έχει περιβαλλον ασφάλειας για τους εργαζομενους του. Δεν μπορει να δινεις 4 κατοστάρικα με τα 100 να φευγουν σε μεταφορικά καθε μηνα ο άλλος να δουλευει δηλαδη για 300 να τον κατσαδιάζεις κιολας στην 1η αφορμη και να έχεις και απαιτηση να ειναι καλος προς τα έξω. Αφου δεν εχει φερει κανεναν καφέ στο κεφάλι κανενος ευχαριστημενος να εισαι.
Εδώ αγαπητέ De Ville θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω και μάλλον να προσεγγίσω τις θέσεις της Χιμ (πράγμα που θα μετανιώσω! Το ξέρω!!
). Και να γιατί. Άμα αποφασίζουμε να χορέψουμε, είτε από γούστα είτε από ανάγκη, πιο λογικό και δόκιμο το βρίσκω να μπούμε στο κλίμα της φάσης παρά να σαμποτάρουμε της χοροεσπερίδας το κόνσεπτ. Είτε γιατί δεν μας αρέσει το ρεπερτόριο ή η πίστα ή η μπάντα είτε γιατί θύματα εκμετάλλευσης αισθανόμαστε. Που και μπορεί να είμαστε στο τέλος τέλος. Αν ο σερβιτόρος των 400€ σκεφτόταν πως 1/ αν κερδίσει τον πελάτη, τελικά τα τιπσ θα ξεπεράσουν τον μισθό, θα αρχίσει να φέρνει κόσμο, θα αποκτήσει διαπραγματευτική ισχύ με το μποσσ και θα ανεβάσει και το 400άρι το ίδιο τελικά και 2/ μέσα από την σε όμορφο κλίμα διαδραστική κοινωνικότητα με τον πελάτη, πέραν οικονομικού οφέλους, η δουλειά θα κουράζει πολύ λιγότερο ανεβάζοντας και την ψυχολογία του σερβιτόρου του ίδιου που δεν θα αντιμετωπίζει την δουλειά του σαν αγγαρεία πια αλλά σαν πρόκληση, αν τα επεξεργαζόταν συνειδητά αυτά τα 2 λοιπόν, είμαι σχεδόν σίγουρος πως θα άλλαζε συμπεριφορά εντελώς.
Μπορεί το αφεντικό να είναι από δύστροπο έως ανεγκέφαλο, αλλά τον εργαζόμενο που παίρνει την δουλειά του στις πλάτες του και την αντιμετωπίζει προσωπικά λες και ήταν δική του και όχι κακοπληρωμένος ευκαιριακός υπάλληλος, θα τον εκτιμήσει. Συνήθως. Άρα τις αγενείς συμπεριφορές υπαλλήλων θα μου επιτρέψεις να τις καταλογίσω στους ίδιους τους υπαλλήλους και όχι στα αφεντικά τους. Πολλοί από 'μας σε κάποιες φάσεις στην ζωή μας χρηματίσαμε υπάλληλοι δύστροπων ή και εκμεταλλευτών αφεντικών ή διευθυντών, και όντως η συντριπτική πλειονότητα συναδέλφων μας επέλεξε την τακτική της μεταφοράς αυτού του κλίματος στον εκάστοτε πελάτη. Ή ''πελάτη''. Όσοι όμως υιοθετήσαμε την προταθείσα επιλογή, μόνο χαμένοι δεν βγήκαμε. Ιδίως καθ' οδόν προετοιμασίας της δικής μας δουλειάς χωρίς κανέναν κιαρατά πάνω από την κεφάλα μας.
Εν φορουμοκατακλείδι, αν μπορεί να το χειριστεί βέβαια κανείς, μόνο χαμένος δεν καταλήγει αν βγάζει τον καλό εαυτό του άλλου, όπου επιδιώκει οφέλη βεβαίως. (Σε κάθε μορφής σχέση, από προσωπική έως επαγγελματική. Είτε με τους προϊσταμένους του, είτε με υφισταμένους είτε με πελάτες)
