Το θέμα είναι ότι πολλοί απ'αυτούς που υποστηρίζουν ότι βγαίνουν τα όνειρά τους,αν δουν όνειρα που δε ''βγαίνουν'' τότε δεν τα λένε...και όταν δουν κάποιο που ''βγει'',τότε το λένε.
Ακριβώς, αυτό είναι το περίφημο
confirmation bias.
Win, σου προτείνω μα διαβάσεις αυτή την
καταχώρηση απ' το λεξικό του σκεπτικιστή, που αναλύει πολύ ωραία κάποια πράγματα.
Η αλήθεια είναι ότι βλέπουμε τόσα όνειρα κάθε βράδυ, που στατιστικά κάποια απ' αυτά θα "βγουν", αλλά ο αριθμός τους είναι συγκριτικά τόσο μικρός, που είναι αδύνατον να πούμε ότι είναι κάτι παραπάνω από απλές συμπτώσεις.
Επιπλέον, πολλά όνειρά μας είναι πολύ μικρής διάρκειας. Συνήθως το μόνο που θυμόμαστε την επόμενη μέρα είναι ασύνδετες εικόνες, αλλά επειδή ο συνειδητός νους απαιτεί συνοχή, ενώνουμε αυτά τα θραύσματα και πλάθουμε ολόκληρες ιστορίες, ενώ πολλές φορές προσθέτουμε και "σάλτσα", πράγματα που ουδέποτε ονειρευτήκαμε, απλώς και μόνο για να δέσει καλύτερα η ιστορία. Γενικά, η μνήμη μας λειτουργεί περίεργα και πολλές αναμνήσεις μας, ιδίως από την παιδική ηλικία, μπορεί να είναι φτιαχτές, οπότε δεν είναι απίθανο να συμβαίνει κάτι παρόμοιο και με την περίπτωση των ονείρων, όπου η "πρώτη ύλη" είναι τόσο ασαφής. Οπότε ακόμα και η ομοιότητα ανάμεσα στα όνειρα και στην πραγματικότητα είναι αμφισβητήσιμη.
Σου εύχομαι να έχεις περάσει αυτή τη φορά.
