Δεν θα αναφερθώ στους άνδρες Μουνοσυλλέκτες
(πολλά τα μούσκουλα και το εγώ σε ύψος που δε μπορώ να ορίσω)
ούτε στις γυναίκες που από αδιόρατο μίσος βάζουν σκοπό να φάνε τον άντρα της φίλης τους
σαν κόλυβα της φιλίας προσδίδοντας στον έρωτα μια άνοιξη “κλείσε”!
(θηριότητα και αγριάδα, εγώ θα το έλεγα διατροφική συνήθεια των κοπτερόδοντων
προϊστορικών σαυρών που μοιάζουν με άνθρωπο θηλυκού γένους).
Αυτό που ζούμε (η ακατάσχετη σχεσιακή προδοσία) κι ό,τι συζητούμε
δεν γίνεται στο στυλ της εισαγωγής στη λύση,
αλλά εισαγωγής στην καταστροφή του άβατου
που λέμε δεσμός.
Υπάρχουν στη Χημεία πολλών ειδών δεσμοί, κι επειδή η χημεία
δε τελειώνει στα άτομα,μόρια γκρεκς κλπ. βαδίζει η εφαρμογή της και στα καθημάς.
Η ομοιοπολικότητα, ετεροπολικότητα, ημιπολικότητα ή δεσμοί βαν ντερβάλς
έχουν ο καθείς ένα καλό ζητούμενο ύπαρξης, άλλος σαν βαλς που χορεύεται σιωπηλά
(που όμως η σιωπή δε προσποιείται αλλά περιέχει έναν έρωτα μονόδρομο
που βροντοφωνάζει στο επιταχυνόμενο φιλί),
άλλος σαν έρωτας συνεισφοράς, άλλος μέσω αφορολόγητου ανταλλακτηρίου
κι άλλος σαν δόσιμο ως καμπανάκι επιβίωσης του ενός ή της σχέσης..
Δεν είναι άλγεβρα ο έρωτας.
Είδα μία συνέντευξη του Γιώργη Τραμουντάνη (Λουδοβίκου των Ανωγείων) στη Νετ χθες προχθες.
Κάπου είπε (και πολύ με γοήτευσε) ότι ο έρωτας είναι σαν τα κοτσύφια.
Κάνουν μια φωλιά και μετά χαιρετιούνται.
Δεν ξέρουν αν του χρόνου θαʼναι μαζί.
Ο έρωτας στη λογική της φόρτωσης ευθυνών είναι μια αβάσταχτη συνήθεια
που σβήνει σταδιακά και μπορεί να ανάψει πάλι ακόμη και σε τόπους με ήδη δημιουργημένες φωλιές.
Ο έρωτας δεν το εξετάζει αυτό.
Γιατί στον έρωτα δε παίζει ρόλο καμία είδους λογική.
Στον έρωτα απορρυθμίζεται το εγώ σου, χάνεις τη γη χάνεις τον ουρανό
(είτε από υπερβολική κλαψοκαψούρα είτε από τα πολλά συνεφάκια).
Όταν ερωτευόμαστε είμαστε άλλοι από αυτό που είμαστε
και ερωτευόμαστε εκείνο που μας δείχνουν, εκείνο που φαντασιωνόμαστε κι όχι εκείνο που είναι.
Οι πιθανότητες αναλωσιμότητας αυξάνουν ξανά και πάλι απ´την αρχή.
Γι αυτό τέτοιους καιρούς είναι καλύτερα να βόσκεις
γουρούνια στη Στρυμνίτσα και το Κάντιθ μένοντας δεσμευμένος με την εκτροφή τους
και να περιμένεις να κατέβεις στην αγορά
την ώρα της φωτιάς και του τσεκουριού που όλοι είναι σπίτια τους.
Αυτό δε με τα κοτσύφια, μου θύμισε ένα άλλο υπέροχο του Παπαδιαμάντη, τον έρωτα στα χιόνια:
Νὰ εἶχεν ὁ ἔρωτας σαΐτες
με τη γειτόνισσα την Πολυλογού που
ἶχεν ἕνα ἄνδρα, τέσσαρα παιδιά, κ' ἕνα γαϊδουράκι μικρὸν διὰ νὰ κουβαλᾷ τὰ ἀλέσματα. Ὅλα τὰ ἀγαποῦσε, τὸν ἄνδρα της, τὰ παιδιὰ της, τὸ γαϊδουράκι της. Μόνον τὸν μπαρμπα−Γιαννιὸν δὲν ἀγαποῦσε.
Το ότι μια σχέση δεν πάει καλά, φαίνεται από την εμφάνιση του τριτοτέταρτου
που ξερογλύφεται κι αδημονεί για την εφαρμογή του σχεδίου της ανηθικότητας που απλοικά το λέμε “χώσιμο μυτούλας”?... Αν ναι τότε προβλέπω ότι σύντομα θα τον βλέπουμε καθημερινά.
Όποιος θέλει δεσμό αιχμαλωτισμού, ας τον πληρώσει με την αυτοκαταστροφή του.
(it will self destruct in “guess what” seconds)
