Καλησπέρα και σε σένα, Σοφία.
Συμφωνώ με αυτά που λες ότι υπάρχουν κάποιοι που αυτοκτονούν επειδή με τα χρόνια έχουν συσσωρεύσει μαυρίλα μέσα τους και πολύ άσχημα συναισθήματα τα οποία δεν μπορούν άλλο όχι να διαχειριστούν αλλά να αντέξουν. Αυτοί που λένε ότι θα αυτοκτονήσουν ή δείχνουν έστω σημάδια νομίζω ότι το σκέφτονται να το πράξουν αλλά δεν είναι σίγουροι ή απλά θέλουν να ζητήσουν όντως βοήθεια. Βέβαια μερικοί αυτοτραυματίζονται ή κάνουν απόπειρες, αρκετοί από αυτούς δεν το λένε ποτέ σε κανέναν μετά από χρόνια, άλλοι ίσως το πουν και κάποιοι δεν τους καταλαβαίνει κανείς πχ ότι αυτοτραυματίστηκε γιατί πολλές φορές δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι ο άνθρωπος μας δίπλα που περνάει δύσκολα ότι μπορεί να σκεφτεί να κάνει κάτι αντίστοιχο. Αλλά υπάρχουν όμως και κάποιοι που αυτοκτονούν μετά από μία αποτυχία πχ ή χωρισμό πόσα τέτοια περιστατικά έχουμε ακούσει, ακόμα και μετά από ένα τσακωμό. Αυτά τα αναφέρω ως "εν βρασμώ". Όσο για το άλλο συμφωνώ απόλυτα που λες αρκεί κάποιος να το καταλάβει από νωρίς και να θέλει βέβαια να βοηθήσει τον εαυτό του ή και να τον αφήνουν. Τεσπα.
Ναι, ναι, έχεις δίκιο σ' αυτό. Δεν μου ήρθαν στο μυαλό, όταν έγραφα.
Για τα υπόλοιπα -->
Δυστυχώς φοβάμαι ότι πολλοί άνθρωποι όταν περνάς μία δύσκολη περίοδο δεν μπορούν να σε καταλάβουν ή δεν θέλουν να σε καταλάβουν ή απλά δεν θέλουν να ασχοληθούν (εάν δεν θέλουν, οκ δεν μπορείς να τους πιέσεις δικαίωμά τους). Σίγουρα όμως υπάρχουν και αυτοί που θα κάτσουν να αφουγκραστούν όπως λες τον άλλον και να κάνουν τα πάντα ώστε να τον στηρίξουν. Πάντως σε έναν καταθλιπτικό μην πεις τι να κάνει, γιατί δεν θα το κάνει. Ναι αυτό ακριβώς εννοώ, αν και κατάθλιψη χωρίς αυτοκτονικό ιδεασμό νομίζω πως σπάνια συμβαίνει ίσως κάνω λάθος. Διάβασα κάποτε σε μία έρευνα αν θυμάμαι καλά ότι 1/3 στους εφήβους και φοιτητές ότι σε κάποια φάση της ζωής τους, είχαν σκέψη να κάνουν κακό στο εαυτό τους. Κατάλαβα τι λες
.
Εάν εξαιρέσουμε την οικογένειά μας, που δεν την επιλέγουμε και πολλά πράγματα πάνε αλυσιδωτά για τον άλφα ή βήτα λόγο,
οι υπόλοιποι είναι επιλογή μας. Άνθρωποι που ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες που αναφέρεις, δεν λογιζονται για μένα δικοί μας άνθρωποι (φίλοι, σύντροφος κλπ), παρά απλώς παρέα/γνωστοί. Εκεί μη περιμένουμε πολλά πράγματα, και πιστεύω πως είμαστε σε θέση να είμαστε υποψιασμένοι με χειροπιαστά πράγματα. Βέβαια, το να έρθουν οι σωστοί άνθρωποι, που μπορούμε να κουμπώσουμε κι έχουμε χημεία/συνεννόηση, είναι και λιγάκι τυχερό. Όταν υπάρχουν τέτοια άτομα, η διαδικασία της αντιμετώπισης μπορεί να γίνει ευκολότερα και γρηγορότερα. Σε αντίθετη περίπτωση, είναι δυσκολότερες οι καταστάσεις κι απαιτούν περισσότερο χρόνο στο να ομαλύνουν και πάλι. Το οφείλουμε, όμως, στον εαυτό μας - και μακάρι να βρίσκουμε όλοι τη δύναμη να το προσπαθούμε.
Ισχύει αυτό που λες για το τι να λέμε, αλλά πιστεύω πως πολλά μπορούν να διαμορφωθούν αναλόγως τα άτομα που απαρτίζουν τη φάση, και ισχυρό όπλο είναι να χρησιμοποιείται το «μαζί». Γενικά, θέλει τεράστια υπομονή, κατανόηση και προσπάθεια απ' τους τρίτους. Κι εάν ο ΧΥΖ δεν έχει περάσει από αντίστοιχη φάση ή δεν μπορεί να μπει στα παπούτσια τού άλλου, τότε κλάφ' τα Χαράλαμπε.
Για τον αυτοκτονικό ιδεασμό, θα σε γελάσω. Πάντως, δεν το βρίσκω παράξενο να συμβαίνει, για τον απλούστατο λόγο πως θέματα ψυχικής υγείας αποτελούν ακόμα ταμπού, οπότε το πρόβλημα κλωσσάται σαν αυγό από κότα στο κοτέτσι, άρα το πρόβλημα ολοένα και χειροτερεύει, και σαφώς θα έλθουν κι οι αυτοκτονικοί ιδεασμοί.
Έχω την εντύπωση ότι ο ψυχίατρος πρώτα σε παραπέμπει σε ιατρικές εξετάσεις για να αποκλείσει παθολογικές αιτίες ή όχι.
Σ' αυτό δεν έχω ιδέα.
Καταλαβαίνω τι λες στο πρώτο. Καλά εννοείται ότι και ακόμα χωρίς φαρμακευτική αγωγή μπορεί να γίνει το κακό εννοείται αλλά τα φάρμακα εννοώ ότι (έχω ακούσει /δεν ξέρω) ότι εντείνουν κάποιες φορές αυτοκτονικές ιδέες κάτι τέτοιο. Εννοώ όταν επίτηδες κάποιος κάνει συνέχεια λάθη στην δοσολογία όταν δεν είναι υπό παρακολούθηση. Βέβαια και κάποιος που είναι υπό παρακολούθηση μπορεί να ξεγελάσει τον άλλον και να κάνει και καλά ότι ακολουθεί την συνταγογράφηση.
Για παλαιότερα φάρμακα έχουν ακουστεί πολλά, μα πλέον πολλά έχουν αλλάξει. Βέβαια, αυτά μπορούν πάντοτε να συζητηθούν και με τον ίδιο τον γιατρό, για όποιον ασθενή έχει προβληματισμούς. Όμως, πιστεύω πως όταν ακολουθούνται οι οδηγίες + γίνεται ψυχοθεραπεία, τότε όλα μπορούν να 'ναι ευοίωνα.
Για το δεύτερο σκέλος, ναι, μπορούν να συμβαίνουν κι αυτά. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Όμως, θέλω να πιστεύω πως είναι δύσκολο, μιας και τα φάρμακα σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα, οπότε για ποιον λόγο να κάνει παλαβομάρες; Άσε που, για να φτάσει κανείς να κάτσει στη καρέκλα του ψυχιάτρου/ψυχολόγου, πάει να πει πως έχει δει πως χρειάζεται βοήθεια.
Υγ: Όσο αφορά την Μαρία, όλα οκ
Ευτυχώς, γιατί θα έχανα τη δουλειά μου από διερμηνέας - πυροσβέστης κι άιντε να ξανάβγαινα στη ρούγα τής ανεργίας.
