Σε αντίθεση με το παρελθόν, πλέον δεν νευριάζω σχεδόν ποτέ. Παλιά νευρίαζα αρκετά συχνά για ανόητα πράγματα και συνήθως ξεσπούσα τα νεύρα μου σε άλλους, κυρίως βρίζοντας ή φωνάζοντας. Μετά από αρκετό ψάξιμο πάνω στο θέμα κατάλαβα ότι ο λόγος που νευρίαζα και ξεσπούσα σε άλλους, ήταν γιατί ποτέ δεν επικοινωνούσα μαζί τους. Μεγαλώνοντας ήταν αρκετά τυπικό φαινόμενο για εμένα να υπάρξει ένας καυγάς στο σπίτι, να ειπωθούν βρισιές, φωνές και στη συνέχεια ο καθένας να απομονώνεται σε ένα δωμάτιο και μετά από μια δυο ώρες να ξαναμιλάμε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Και αυτό μέχρι πριν λίγα χρόνια το θεωρούσα φυσιολογικό, μέχρι να καταλάβω πόσο τοξικό και καταστρεπτικό είναι.
Πλέον αντί να νευριάζω όταν υπάρχει κάποια διένεξη με κάποιον άλλο προσπαθώ να εκλογικεύσω την όλη κατάσταση και να βρω μία λύση πάνω στο θέμα της διένεξης. Αυτό φυσικά δεν λειτουργεί πάντα, ιδιαίτερα όταν μιλάω με άτομα της οικογένειας πολύ σύντομα θα πουν "Δε θα ανοίξουμε κουβέντα τώρα" και θα βαρέσουν την πόρτα. Πλέον δεν με χαλάει αυτό, απλά και μόνο γιατί έχω καταλάβει κάποια πράγματα τόσο για τον εαυτό μου, όσο και για τους ανθρώπους γύρω μου. Απλά όταν οι άνθρωποι γύρω μου αρνούνται να συζητήσουν τα προβλήματα και αρκούνται στο να ξεσπάνε, πολύ σύντομα απομακρύνομαι από αυτούς.
Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων βέβαια που απεχθάνομαι. Πρώτον τους κυκλοθυμικούς, αυτούς δηλαδή που τη μια στιγμή είστε καλά και την άλλη μπορεί να γίνει χαμός για το τίποτα ή που η διάθεσή τους κρίνεται από το πως θα ξυπνήσουν το πρωί και δεύτερον από τους ανθρώπους που παρεξηγούνται με κάτι που θα πω και δεν μου το λένε. Αυτοί είναι οι χειρότεροι μάλιστα καθώς δεν προσφέρουν feedback στη σχέση και καταλήγεις μετά από κανένα χρόνο σε μια μεγάλη έκρηξη.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 10 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.