Προϋποθέτεις οτι όλοι οι άνθρωποι έχουν ηρωική προδιάθεση. Πόθεν προκύπτει αυτό; Μπορεί κάποιοι να έχουν μηδενική τέτοια προδιάθεση. Μη σου πω οτι θεωρώ οτι χονδρικά στον κόσμο υπάρχουν ακριβώς μισοί που δίνουν κι ακριβώς μισοί που παίρνουν.
Ηρωική προδιάθεση είναι η προδιάθεση του ατόμου να υπερβεί τον εαυτό του και να καταφέρει ανδραγαθήματα. Η προδιάθεση αυτή υπάρχει σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ιδιαίτερα στους άνδρες. Είναι η διάθεση για παράδειγμα που παρακινεί έναν αστυνομικό ή έναν πυροσβέστη να βάλουν σε κίνδυνο την ζωή τους για να βοηθήσουν κάποιον. Το σημερινό περιβάλλον όμως, είναι έτσι δομημένο που δεν δίνει ιδιαίτερες ευκαιρίες στους άντρες να εκφράσουν αυτό τον εαυτό τους και γι' αυτό βλέπουμε αρκετούς να ζούνε ψηφιακές ζωές παίζοντας video games, όπου κάνουν ακριβώς αυτό, μετέχουν σε ψηφιακές περιπέτειες για να καλύψουν την ανάγκη του ηρωισμού.
Φυσικά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι έτσι, καθώς πάντα υπήρχαν οι τάξεις των δούλων και κατεκτημένων, όσων δηλαδή δεν ήταν ικανοί ή διατεθημένοι να υπερασπιστούν την ελευθερία και ανεξαρτησία τους με αίμα, και αυτοί συνήθισαν στο να ζουν τις ζωές τους μέσα στα πλαίσια της κυριαρχίας άλλων.
Οι φυσικοί και πνευματικοί απόγονοι τέτοιων ανθρώπων ίσως και να αισθάνονται καλά σήμερα, όντας απλά γρανάζια μιας πολυεθνικής και δουλεύοντας σε μια δουλειά χωρίς νόημα, με την προϋπόθεση ότι μπορεί να πάνε σπίτι τους ασφαλείς και να απολαύσουν τις όποιες σημερινές απολαύσεις. Το κυρίαρχο στοιχείο τους είναι η τσιγγουνιά του δούλου, δεν θα δώσουν ενέργεια κάπου αν δεν πάρουν πίσω κάτι και εκφράζεται με το lifestyle του "δεν με νοιάζει τι γίνεται γύρω μου, αρκεί να είμαι εγώ καβατζωμένος", ενώ έχουν επίσης χαμηλό ηθικό επίπεδο.
Γι αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι είναι πολλοί δεν έχω κάτι να προσθέσω και δεν ισχύουν τα όσα είπα, γιατί οι δούλοι (στην ψυχή) δεν έχουν πατρίδα, αφού δεν είναι ελεύθεροι και έτσι λίγο τους νοιάζει ποιος είναι ο αφέντης.
Προϋποθέτεις οτι το να διαβάζουμε τα κατορθώματα των προγόνων μας δημιουργεί σε όλους την ανάγκη να αποδείξουμε οτι είμαστε κι εμείς σε αυτή την αλυσίδα και πρέπει να συμβάλουμε για να μη σπάσει. Πόθεν προκύπτει αυτό; Οι περισσότεροι άνθρωποι, όχι μόνο Έλληνες μα κάθε έθνους, can't give a shit για την αλυσίδα του έθνους τους. Έχουν μεγαλύτερα προβλήματα όπως η καθημερινή επιβίωση, η ανατροφή των παιδιών, η δική τους ατομική καλυτέρευση, προβλήματα υγείας κλπ.
Στον πόλεμο δεν πολεμούν μόνο άτεκνοι 20αριδες, αλλά και 40αριδες με 3 παιδιά και γέρους γονείς. Τα προβλήματα της καθημερινότητας λοιπόν δεν είναι δικαιολογία για να μην αισθάνεται κάποιος την ανάγκη να προσφέρει στον τόπο και το έθνος του. Αυτοί λοιπόν που "can't give a shit για την αλυσίδα του έθνους τους" δεν έδιναν έτσι κι αλλιώς (δούλοι). Όσοι δίνουν, φροντίζουν οι ίδιοι να είναι αρχικά δυνατοί ώστε να έχουν την δύναμη να προσφέρουν και πέραν των προβλημάτων της καθημερινότητας. Η δημιουργία και η σωστή ανατροφή της επόμενης γενιάς είναι μία από τις κυριότερες προσφορές στο έθνος ας πούμε.
Από την άλλη υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα και αξίες στα οποία μπορεί να αφιερωθεί ένας άνθρωπος για να νιώθει χρήσιμος και να προσφέρει. Από το επάγγελμά του, τη θρησκεία, ένα χόμπι, μια διδασκαλία, άπειρα. Γιατί να πρέπει να θεωρούμε την αγάπη στο έθνος το μοναδικό σκοπό στη ζωή του ανθρώπου;
Η αγάπη για το έθνος δεν είναι δραστηριότητα. Είναι αξία που αποτελεί πυξίδα και εκφράζεται μέσα από πολλές πράξεις και από την στάση ζωής μας. Αυτός που αγαπά το έθνος του θα κάνει μια δουλειά που επωφελεί και δεν ζημιώνει την κοινωνία, θα είναι καλός σε αυτή, θα προσφέρει με διάφορες δράσεις εκτός αυτής, θα ασχοληθεί ουσιαστικά με τα κοινά και την πολιτική, θα ασχοληθεί ουσιαστικά με το να είναι αξιόμαχος και ικανός να προσφέρει σε περιόδους κρίσεις, θα δουλέψει σκληρά για να φροντίσει την οικογένεια του που είναι το μέλλον και συνέχεια του έθνους, θα γαλουχήσει σωστά τα παιδιά του κ.ο.κ. Δεν είναι ο σκοπός της ζωής σου λοιπόν, αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο σκέφτεσαι και δρας.
Μα είμαστε υπάρξεις χωρίς σκοπό και προορισμό. Το αν θα προσφέρουμε πέντε δέκα πράγματα, αν αφήσουμε κάτι πεθαίνοντας ή αν κάποιος θυμάται το όνομά μας μετά το θάνατό μας, μικρή σημασία έχει στη δική μας προσωπική ύπαρξη. Βασικά μηδενική σημασία. Το οτι γεννηθήκαμε τυχαία, ζήσαμε τυχαία, πιθανόν τυχαία πάθαμε μια αρρώστια και πεθάναμε είναι το μόνο σίγουρο. Όλα τα υπόλοιπα που λες είναι απλά χρυσόσκονες που πασπαλίζουν άνθρωποι που θέλουν να μας κάνουν να νομίζουμε οτι αν ζήσουμε και πεθάνουμε για ένα σκοπό, θα είναι όλα καλύτερα, και αυτοί οι άνθρωποι κερδίζουν από μας. Βλέπε θρησκείες, αιρέσεις, κόμματα, ιδεολογίες. Όλα αυτά θα μπορούσαν να λείπουν και ο άνθρωπος θα ήταν πιο ευτυχής κι ας μην είχε "ανώτερο" σκοπό στη ζωή του.
Αυτός είναι δουλικός τρόπος σκέψης. Πρώτα απαρνείσαι την ελευθερία γιατί απαιτεί δύναμη και θυσία, στην συνέχεια επιλέγεις την υποταγή αν σου εξασφαλίσει ασφάλεια και μετά πρέπει να εκμηδενίσεις την σημασία των πάντων για να πείσεις τον εαυτό σου ότι έκανες την λογική επιλογή.
Δεν ξέρεις ποιος θα θυμάται μετά τον θάνατο σου. Τον Αλέξανδρο των θυμούνται όλοι.
Δεν ξέρεις αν γεννήθηκες τυχαία.
Το να προσφέρεις πέντε, δέκα πράγματα και να αφήσεις κάτι πίσω έχει τεράστια σημασία στην προσωπική μας
ύπαρξη εκτός και αν είμαστε δούλοι, δηλαδή ανίσχυροι, ανελεύθεροι και στο έλεος του αφέντη, οπότε πρέπει να εφεύρουμε και την αντίστοιχη ιδεολογία τον νιχιλισμό για να εκλογικεύσουμε την κατάσταση μας.
Και εδώ θα σημειώσω πως και ο ελεύθερος άνθρωπος θα εφεύρει την ιδεολογία του έθνους για να εκλογικεύσει την δική του κατάσταση.
Η ευτυχία δεν έχει καμία σημασία. Ο δούλος δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος γιατί ζει πάντα με τον φόβο της αδυναμίας του που το αφήνει στο έλεος των άλλων. Ο ελεύθερος δεν ενδιαφέρεται να είναι ευτυχισμένος, ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη του εαυτού του και των γύρω του. Αυτό του δίνει ικανοποίηση που είναι άκρως πιο σημαντική από την ευτυχία και την καλοπέραση.
Εσύ που δεν ασπάζεσαι θρησκείες, κόμματα, ιδεολογίες, δεν έχεις ανώτερους σκοπούς, καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν έχει σημασία και πως όταν πεθάνεις θα είναι σαν να μην υπήρξες ποτέ φαντάζομαι πλέεις καθημερινά σε πελάγη ευτυχίας.
Εντωμεταξύ μια λες
Η ανθρωπότητα σαν σύνολο πηγαίνει μια χαρά και το να ζεις σήμερα είναι καλύτερο από το χθες. Αυτό δεν σημαίνει πως ένα μεγάλο κομμάτι των ανθρώπων δεν ζει ζωή χωρίς νόημα με πολλές ανεκπλήρωτες βαθιές ανάγκες.
Πόσοι άνθρωποι στη γη έχουν αυτά τα προνόμια;
Οι περισσότεροι πλέον. Οι φτωχοί του σήμερα έχουν περισσότερες ανέσεις και φροντίδα από παρελθοντικούς βασιλιάδες. Ένας φτωχός μεροκαματιάρης στην Ελλάδα έχει ασφαλές σπίτι, κρατική υγεία που θα του εξασφαλίσει ζωή μέχρι τα 80, πρόσβαση σε θρεπτικό φαγητό, νερό στο σπίτι του, ρεύμα, άπειρη δωρεάν διασκέδαση και μόρφωση από το internet κ.ο.κ. Σύγκρινε αυτό με την ζωή του ίδιου πριν 1000 χρόνια.
Για τον άνθρωπο που πεθαίνει από την πείνα, η δυστυχία και η φτώχια στον κόσμο είναι στο 100%.
Κάθε χρόνο πεθαίνει από την πείνα το 0.001% του παγκόσμιου πληθυσμού. Θες να μου πεις ότι αυτό δεν είναι πρωτοφανής επιτυχία με βάση την μέχρι τώρα μας ιστορία?
Οι άνθρωποι γεμίζουν τη ζωή μας όχι το χώμα που πατάμε.
Οι άνθρωποι είναι το έθνος μας και τα χώματα που πατάμε είναι το μέρος στο οποίο ζούμε ελεύθεροι.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 6 Οκτωβρίου 2023
Γελαμε υπευθυνα αν θεωρεις οτι η ανθρωποτητα τα παει μια χαρα..και δεν ειναι γνωμονας για την ανθρωποτητα οτι εγω ειμαι καλοταισμενη και οχι ξεδοντιασμενη γρια και με αυτην σου την απαντηση με επιβεβαιωνεις ΑΠΟΛΥΤΑ.ομιζουν οτι ενα γκατζετακι οταν ΕΣΥ το εχεις, η ανθρωποτητα παει καλα.
Η καταστροφολογία είναι πάντα χαρακτηριστικό των νευρωτικών και βαριεστημένων (λόγο καλοζοισμού) ανθρώπων, και των ενσυναισθηματικών νάρκισσων ώστε να μπορούν να προβάλουν το πόσο νοιάζονται.
Πάω τώρα να παίξω με το γκατζετάκι μου και σε αφήνω να ανησυχείς και για μένα.
Κια σκεψου..παλι αν μπορεις,οτι αλλο η τεχνολογικη προοδο
Θα συμφωνήσω ότι μια καλή κοινωνία προϋποθέτει πρωτίστως έξυπνους και ηθικούς ανθρώπους και μετέπειτα τεχνολογική πρόοδο. Υπάρχουν πολλοί όμως τέτοιοι σήμερα.
Υ.Γ. την τεχνολογική πρόοδο την λούζονται όλοι. Και οι Αφρικανοί έχουν νοσοκομεία, φαγητό, ουρανοξύστες και smartphones, you know...
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 6 Οκτωβρίου 2023
Αυτά δεν είναι αντιφατικά μεταξύ τους ; η πουπουλίνα πρέπει να λέει και ευχαριστώ που είναι καλοταισμένη αλλά ο καλοταισμένος στο Λουξεμβούργο θα πεθάνει μέσα στα σκατά ;
Και η Πουπουλίνα καλοταϊσμένη είναι, δεν ψωμολυσσάει. Ο Λουξεμβουργιανός είναι απλά πλουσιότερος. Και ναι, ακόμη και αυτός θα πεθάνει μέσα στα σκατά στα 82 όταν πάει αλσχάιμερ, καρκίνο, έμφραγμα κτλ όπως ακρίβως και ο φτωχός.
