1) Βασιλιάς των λιονταριών, απλά έρωτας! Κυρίως το έλιωνα τα καλοκαίρια μετά την θάλασσα...εγώ, το παγωτό και το βίντεο..δε΄πα να έσταζε το παγωτό σε ρούχα και καναπές, τα μάτια δεν ξεκολλούσαν από την τηλεόραση για κανένα λόγο!
2) Τριδυμούλες! Κάθε πρωί πριν το σχολείο...ειδικά όταν έχανα το τέλος, θυμάμαι που απορούσα όλη μέρα αν τελικά τα κατάφεραν στο μέρος που τους έστειλε η μάγισσα...
3)Ποκαχόντας...αχ τόσες πληγούλες από αυτή τη ταινία, την έχω δει, έχω κλάψει, έχω νευριάσει με τον θάνατο του Τζον Σμιθ, και ενώ το έχω αποδεχτεί (μετά από τις 1.000 φορές που το έχω δει για να το χωρέσει το μυαλό μου) ξαφνικά βγαίνει το άλλο όπου εμφανίζεται ο Τζον... κάτσε ρε φιλέ, τι κάνεις; Τι μου τον πετάς να πούμε έτσι στη μάπα μετά από καιρό; Εγώ πίστευα πως πέθανε, και εσύ τι κάνεις τώρα; Μου λες ότι τόση στεναχώρια την έφαγα τσάμπα;;;
4) Τα μυστήρια της Μπλου..δεν έχω να σχολιάσω κάτι..το έβλεπα απλά για να το βλέπω..
5) Μουλάν...το μόνο παιδικό που ήμουν ευχαριστημένη για ΌΛΑ!
6) Σειλορ μουν..αυτό δεν ήταν παρακολούθηση παιδικού..ήταν εθισμός! (Ναι το παραδέχομαι, το έβλεπα μέχρι και που έφτασα γυμνάσιο)
6) Τελευταίο και αγαπημένο...Candy-candy! Θάνατος, στην κατεστραμένη - σουρωμένη Ιαπωνέζα που έκανε την επανέκδοση..μας έδωσε ελπίδες πως θα μάθουμε με ποιον κατέληξε μετά από τόσα χρόνια, δημιούργησε καινούργιες κόντρες ανάμεσα σε Τερρύτικες και Αλμπερτικές, και τελικά τσάμπα χαρά και ενθουσιασμος...τουλάχιστον σκότωσε την τρελάρα την Σουζάνα και πήραμε το αίμα μας πίσω...Βάθια μέσα μου θέλω να ελπίζω πως τελικά έμεινε με τον Τέρρυ... (Ναι το παραδέχομαι, ακόμη και τώρα, όταν με πιάνει βλέπω κάποια επεισόδια...!)
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
