Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου ημουν χοντρη. Στο δημοτικο φυσιολογικη, στο γυμνασιο αρχισα να γεμιζω αλλα ημουν απλως γεματη οχι χοντρη. Μετα το λυκειο αρχισα να παχαινω πολυ ωσπου εφτασα στο 2ο ετος σπουδων να ειμαι 75 κιλα με υψος 1.68. Εν τω μεταξυ ειχα δοκιμασει τις απειρες διαιτες αλλα η λαιμαργια μου και η κοιλιοδουλεια μου ηταν απεριγραπτη. Μου προτεινανε λοιπον μια διαιτα των αστροναυτων με την οποια υποτιθεται οτι τρως καθε μερα το ιδιο φαγητο ολη μερα, οσο θελεις και χανεις αμεσως βαρος, και οντως ετσι εγινε, ειχα χασει 20 κιλα σε 22 μερες, αλλα δεν ηξερα οτι αν σταματαγα αυτη τη διαιτα και αρχισα να τρωω κανονικα σαν ανθρωπος, με ενα κανονικο γευμα την ημερα, εβαζα ΟΧΙ μονο οσα κιλα ειχα χασει, αλλα τα τριπλα!, οποτε εφτασα αισιως στο 4ο ετος σπουδων να ζυγιζω περιπου 110 με 120 κιλα!!! Υπηρχα, δεν ζουσα, αν και δεν εχω παραπονο, δεν αποκλειστηκα κοινωνικα ουτε προσωπικα, και με τις παρεες μου περναγα πολυ καλα, και ολως παραδοξως εκανα σχεσεις (οχι βλακειες και με απελπισμενους αλλα κανονικοτατες και με πολυ αισθημα) και γενικα απλωνα το χερι μου και κυριολεκτικα επαιρνα οτι ηθελα απο τη ζωη, η τουλαχιστον ΚΑΠΩς ετσι νομιζα πως ητανε τα πραγματα γιατι μεσα μου απλως υπηρχα και ΔΕΝ ζουσα. Εν παση περιπτωσει, μετα απο τις σπουδες επιστρεφω Ελλαδα και καποια στιγμη αρχιζω διαιτα, και απο 120 κιλα καταληγω να γινομαι 48 μεσα σε 9 μηνες! Οσα ειμαι και μεχρι σημερα, αλλα οχι με απλη διαιτα αλλα με υποσιτιση, γιατι δεν ηθελα απλως να χασω βαρος, αλλα ηθελα να το χασω αμεσα. Δοξα το θεο, διατηρω τα 48 και δεν εχω προβληματα υγειας, περα απο το γεγονος οτι πλεον το θεμα του φαγητου μου χει γινει ενα σοβαρο ψυχολογικο προβλημα, το βλεπω σαν φαρμακι και οχι σαν φαρμακο. ΔΕΝ ειμαι της αποψης του παν μετρον αριστον γιατι οταν τρωω δεν σταματαω, τρωω μεχρι να κανω εμετο, τρωω τα παντα και σε τεραστιες ποσοτητες, ειμαι της αποψης οτι οταν τρωμε, ΤΡΩΜΕ. Οποτε, επειδη δεν θα μπορουσα ποτε να ξαναπεσω στο μαρτυριο του παχυσαρκου που υπηρξα, εχω καταληξει περιπου ετσι, οχι βουλιμικη, γιατι δεν ειμαι, ουτε κρυβομαι, ουτε τρωω και μετα τα βγαζω, απλως τρεφομαι με 1-2 φρουτα, ενα πολυ μικρο γευμα(ψαρι η λαχανικα) χωρις λαδι, ψωμι κλπ και λιγο γαλα 0% ημερησιως... δεν ξερω αν ειμαι ευτυχισμενη, αλλα μαλλον ολα ειναι θεμα συνηθειας...ακομη και για τοσο λαιμαργα ατομα σαν εμενα. Απο τοτε που αδυνατησα και μπορουσα να ντυθω οπως ηθελα, οταν φορεσα πρωτη φορα στη ζωη μου small και extra small εβαλα τα κλαματα, οταν αδυνατισα και ανεβηκα παλι μετα σε αεροπλανο και χωρουσα να καθισω στη θεση του αεροπλανου επι 2 σχεδον δεν μπορουσα να το πιστεψω και η αποκορυφωση ηταν οταν εκανα ξανα μπανιο στη θαλασσα μετα απο πολλα χρονια (γιατι οσο ημουν φαλαινα εννοειται οτι δεν ηξερα τι θα πει παω για μπανιο, εκτος απο το να ειμαι εξω απο το νερο και ντυμενη, οχι με μαγιω).
Αυτα... στην κριση σας..
