Βασικός παράγοντας για να σχηματίσουμε μια εικόνα στο παραπάνω θέμα, είναι η ηλικία. Άλλα μυαλά έχει ο 20χρονος/η και άλλα ο 30χρονος/η.
Σαφώς και στα 20, αγόρια και κορίτσια, θέλουν περισσότερο να ζήσουν εμπειρίες, παρά να μπουν σε μία σοβαρή, μακροπρόθεσμη σχέση. Γι'αυτόν τον λόγο υπάρχει μεγάλη πιθανότητα έναν καλό συντροφο να τον απορρίψουν διότι η ανάγκη της συλλογής εμπειριών είναι ισχυρότερη σ'αυτή τη φάση της ζωής τους από μια σοβαρή σχέση.
Το ανησυχητικό ξεκινάει μετά τα πρώτα άντα! (Ανησυχητικό για τα δικά μου δεδομένα φυσικά.)
Οι γυναίκες στα 30+ ή που θα παντρευτούν μέσα σε χρόνο dt γιατί έχει ξυπνήσει το μητρικό τους ένστικτο και τους πιάνει η αγωνία αν θα "προλάβουν" να γίνουν μάνες ή που θα αναζητήσουν τα "μεγαλεία" επιλέγοντας τον άντρα τον λεφτά, με το καλύτερο αμάξι, με τον μεγαλύτερο μισθό, με τα περισσότερα δώρα, ταξίδια, βόλτες κ.λ.π. (και ας γλυκοκοιτάζει την ιδιαιτέρα του) σκεπτόμενες ότι αρκετά μιζεριάσανε μέχρι τα 30 τους με τον Νικολάκη (τυχαίο όνομα), που ήταν υπαλληλάκος με τρεις και εξήντα τον μήνα, που όλο έλεγε ότι θα προχωρήσουν σε γάμο και όλο ο γάμος αργούσε να'ρθει γιατί δεν περισσεύαν τα ευρώ!
Οι άντρες με τη σειρά τους, ή που θα γουστάρουν την εργένικη ζωή και θα παίζουν σαν μελισσούλες, από λουλουδάκι σε λουλουδάκι (συνήθως χωρίς το ένα λουλουδάκι να γνωρίζει την ύπαρξη του άλλου!) ή που θα παντρευτούν την καλή κοπέλα (που ενέκρινε και η μαμά τους!) και θα ζήσουν μια οικογενειακή ζωή, μέχρι η σύζυγός τους να μετατραπεί σε φάλαινα, μέγαιρα κ.λ.π. και θα αρχίσουν να κοιτάνε μικρούλες (το αν θα τις πηδάνε εξαρτάται από το μέγεθος της.... τσέπης τους!)
That's life!
(δυστυχώς)
