τι θα ελεγε...τιποτα δεν θα ελεγε, να κοιταξεις να λες ενδιαφεροντα πραγματα απο το στωμα σου, λεω εγω τωρα
Έχω δυο "στοματα" ...όπως έχεις κι εσύ... Και το δεύτερό μου στόμα, λέει εξίσου ενδιαφέροντα πράγματα, για όποιον έχει την υπομονή και είναι άξιος να τα ακούσει... Γι' αυτό τώρα πια που κοντεύω τα σαράντα, επιλέγω πολύ προσεκτικά σε ποιον μιλούν τα στόματά μου...
Η δική μου γενιά τουλάχιστον, φίλε epote, μεγάλωσε από γονείς που ντρέπονταν να μιλήσουν στα παιδιά τους, για το σώμα τους, πολύ χειρότερα δε, επέλεγαν να το κρύβουν.
Ρίξε μια ματιά στο θέμα:
Πρώτη επαφή με το γυμνό κορμί για περισσότερα ή το θέμα
Γυμνισμός - Topless... Που να πιάσουμε και καμία πιο φιλοσοφική πλευρά του ζητήματος...
EDIT: Την ημέρα που προετοίμαζα το θέμα, θυμήθηκα στο νηπιαγωγείο που τοποθετούσαμε τις μικροσκοπικές μας καρεκλίτσες γύρω από τη δασκάλα κι όποιο κοριτσάκι καθόταν σταυροπόδι, έτρωγε ξύλο... Σκέψου πως συνήθως όλα τα κοριτσάκια φορούσαμε παντελόνια και φόρμες, άρα δεν ήταν θέμα μη φανεί κάτι.
Από τότε που μεγάλωσα, έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να λύνει το σταυροπόδι από αντανακλαστική κίνηση, μπροστά σε κάποιον που θέλω να δείξω σεβασμό.
Χρειάζεται να γίνει λογική σκέψη στο κεφάλι μου και να επαναφέρει το πόδι όπου γουστάρει, αφού πλέον δεν κινδυνεύω να τις φάω γι' αυτό...
Είναι βέβαιο πως κάποια κομμάτια της ηθικής μας, καρφώθηκαν στο υποσυνείδητό μας, πριν ακόμη αποκτήσουμε κριτική ικανότητα. Συμφωνώ πως κάποιες (και κάποιοι) έχουν σκάψει βαθιά κι έχουν εντοπίσει κάποια -αν όχι όλα- τα κομμάτια που χρειάζονταν αναθεώρηση. Δεν αξίζουν μια ευκαιρία και οι υπόλοιποι;
The Flood: Οι εκμυστηρεύσεις μιας ηλικιωμένης Εβραίας για τη σχέση της με το αιδοίο της:
Ηβ Ενσλερ:
Έχω πάρει συνεντεύξεις από γυναίκες που ανήκουν στο ηλικιακό γκρουπ μεταξύ 65 και 75 ετών.
Αυτό ήταν το πλέον αξιομνημόνευτο γκρουπ κυρίως επειδή δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να μιλήσουν για το αιδοίο τους στο παρελθόν. Η συγκεκριμένη γυναίκα ήταν 72 ετών. Δεν είχε δει ποτέ το αιδοίο της.
Το έπλενε όταν έκανε μπάνιο, αλλά δεν το έκανε συνειδητά. Δεν είχε έρθει ποτέ επίσης σε οργασμό.
Στα 72 της χρόνια ένας θεραπευτής την έπεισε να γνωρίσει καλύτερα το κορμί της.
Μου είπε πως πήγε σπίτι, άναψε μερικά κεριά, έβαλε μουσική μπήκε στο μπάνιο.
Της πήρε πάνω από μια ώρα -επειδή είχε και αρθριτικά- αλλά όταν τελικά βρήκε την κλειτορίδα της, είπε πως έκλαψε.
Ο μονόλογος που ακολουθεί είναι αφιερωμένος σʼ εκείνη:
Εκεί κάτω
-Δεν είχα βρεθεί «εκεί κάτω» από το 1953.
Όχι. Όχι δεν είχε να κάνει με τον Εisenhower. Όχι.
Ήταν επειδή είναι σαν υπόγειο εκεί κάτω, υγρό και γλοιώδες. Η μυρωδιά της μούχλας μεταφέρεται στα ρούχα σου, είναι φριχτό.
Όχι, όχι και δεν έχει συμβεί κανένα ατύχημα εκεί κάτω.
Δεν εξερράγη, ούτε έπιασε φωτιά.
Δεν ήταν τόσο δραματικά τα πράγματα.
Τι δουλειά έχει ένα καλό κορίτσι σαν εσένα, να γυρνάει από ʽδώ κι από ʽκει και να μιλά σε γριές γυναίκες για το «εκεί κάτω» τους;
Δεν τα κάναμε αυτά όταν ήμουν στην ηλικία σου.
...Λοιπόν, υπήρχε ένα αγόρι, ω Θέε μου. Ο Andy. Andy Leftkov, ω Θέε μου.
Ήταν τόσο όμορφος και ψηλός, όπως εγώ.
Μου ζήτησε να βγούμε, δε θα το ξεχάσω ποτέ, μέσα στη λευκή του Chevy Belair, ω Θέε μου,
Δε μπορώ να το κάνω αυτό, συγγνώμη.
Δεν μπορώ να σου μιλήσω για «εκεί κάτω».
Ξέρεις ότι βρίσκεται εκεί, όπως και το υπόγειο του σπιτιού σου.
Μπορείς νʼ ακούσεις τις σωλήνες, διάφορα πράγματα παγιδεύονται εκεί πέρα κατά καιρούς,
Μικρά ζώα και τέτοια. Πλημμυρίζει, έρχονται άνθρωποι κι επιδιορθώνουν τις διαρροές.
Διαφορετικά η πόρτα παραμένει κλειστή. Και το ξεχνάς.
...Ο Andy.
Ω Θέε μου ήταν κελεπούρι! Έτσι το λέγαμε στην εποχή μου.
Βρισκόμαστε στο αυτοκίνητό του και σκέφτομαι τα γόνατά μου. Είχα πολύ μακριά πόδια. Και τα γόνατά μου, έβρισκαν στο ταμπλό του αυτοκινήτου.
Τότε ήταν που ο Andy με άρπαξε και με φίλησε μʼ έναν τρόπο ...όπως συμβαίνει στις ταινίες.
Λοιπόν, αναστατώθηκα. Αναστατώθηκα πολύ. Και έγινε... λοιπόν, έγινε... Έγινε πλημμύρα εκεί κάτω. Αυτό το ποτάμι της ζωής, αυτή η δύναμη του πάθους, πλημμύρισε από μέσα μου. Μέσα από τα εσώρουχά μου. Μέσα από τα εσώρουχά μου και πάνω στα καθίσματα του καινούργιου αυτοκινήτου του.
Δεν ήταν κάτουρο. Και δεν μύριζε. Εκείνος είπε, ...ε λοιπόν είπε ότι μύριζε σαν ξινισμένο γάλα και λέρωνε τα καθίσματά του. Ήμουν λέει ένα «βρωμερό και παράξενο» κορίτσι. Έτσι είπε.
Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι το φιλί του με έπιασε απροετοίμαστη. Δεν ήμουν πάντα έτσι. Προσπάθησα να καθαρίσω την πλημμύρα με το φόρεμά μου.
Ήταν ένα ολοκαίνουργο κίτρινο φόρεμα και φαινόταν απαίσιο με την πλημμύρα επάνω του.
Ο Andy με γύρισε σπίτι. Ποτέ δεν... Ποτέ δεν ξανασχολήθηκε μαζί μου.
Και όταν βρήκα από το αμάξι του, σου λέω..., το έκλεισα. Το κλείδωσα. Το κλείδωσα το μαγαζάκι.
Δεν το ξανάνοιξα ποτέ για συναλλαγές.
...Συνήθιζα να έχω όμως αυτά τα όνειρα, θέλω να πω... Είναι τρελά όνειρα, βλακώδη όνειρα.
Ποιος ήταν ο λόγος;
Ο Burt reynolds. Δεν ξέρω γιατί. Ο τύπος δε μου έκανε ποτέ τίποτα στην πραγματικότητα.
Αλλά πάντα στα όνειρά μου ήμασταν ο Burt κι εγώ, ο Burt κι εγώ, ο Burt κι εγώ.
Βγαίναμε για φαγητό, σε ένα από εκείνα τα εστιατόρια, σαν αυτά που βλέπεις στο Atlantic City. Τεράστιοι πολυέλαιοι, χιλιάδες σερβιτόροι με τα γιλέκα τους. Και ο Burt ήταν εκεί, θα μου πρόσφερε μια μπουτονιέρα από οριχδέες και θα την καρφίτσωνα στο σακάκι μου. Θα γελούσαμε, πάντα γελούσαμε ο Burt κι εγώ.
Θα γελούσαμε, θα γελούσαμε, θα τρώγαμε γαρίδες κοκτέϊλ, τεράστιες υπέροχες γαρίδες, έπειτα ο Burt θα έσκυβε προς το μέρος μου και καθώς θα ήταν έτοιμος να με φιλήσει, ολόκληρο το εστιατόριο θα σείονταν.
Περιστέρια θα πετούσαν μακριά κάτω από το τραπέζι. Δεν ξέρω τι έκαναν εκεί τα περιστέρια. Και η πλημμύρα θα ερχόταν, από εκεί κάτω, θα ξεχυνόταν από μέσα μου, θα έρρεε και θα έρρεε.
Θα υπήρχαν μικρές βαρκούλες εκεί μέσα και μικρά ψαράκια και όλο το εστιατόριο θα γέμιζε απʼ την πλημμύρα μου.
Και ο Burt θα στεκόταν βυθισμένος ως τη μέση στα υγρά μου, να έχει φρίξει.
Ήταν φρικτά απογοητευμένος που το είχα κάνει πάλι, καθώς έβλεπε τους φίλους του, τον Dean Martin και τους άλλους, να μας προσπερνούν κολυμπώντας, μέσα στα φράκα τους και τα βραδινά τους ενδύματα.
Δε μου αρέσουν πια αυτά τα όνειρα, όχι.
Όχι εφʼ όσον σχετίζονται με το «εκεί κάτω».
Αφαίρεσα τις σωληνώσεις, τη μήτρα, όλο το σετ.
Ο γιατρός μου νομίζει πως είναι αστείος, μου είπε:
«Δε το χρησιμοποιείς, το χάνεις».
Αλλά στην πραγματικότητα, ήταν καρκίνος.
Όλο το σύστημα έπρεπε να φύγει.
Έτσι κι αλλιώς είναι υπερεκτιμημένο, σωστά;
Κάνω άλλα πράγματα τώρα.
Λατρεύω τις παραστάσεις με σκύλους.
Πουλάω αντίκες.
Ωρίστε; Πες το πάλι;
«Τι θα φορούσε;» Τι ερώτηση είνʼ αυτή, τι θα φορούσε;
Θα φορούσε μια ταμπέλα, «κλειστό, λόγο πλημμύρας».
Τι θα έλεγε;
Σου εξήγησα, δεν είναι κάτι που μιλάει. Είναι ένα μέρος. Ένα μέρος στο οποίο δεν πηγαίνεις.
Κάτω από το σπίτι, εκεί κάτω.
Ευχαριστήθηκες τώρα; Ευχαριστήθηκες;
Έκανες μια γρια γυναίκα να μιλήσει γιʼ αυτά τα πράγματα. Νιώθεις καλύτερα;
Στην πραγματικότητα ...
Θα σου πω την αλήθεια.
Είσαι το πρώτο άτομο που μίλησα ποτέ γιʼ αυτά.
....Νιώθω λίγο καλύτερα.
