πιές ένα ρεντ μπουλ και άστο για μετά.
Οκ.
προσπαθώντας να αποδώσω σε peugeot κύμινο την πρόζα(κ)
του ρεμπεσκέτου (σουγκαρ φρι) και τους ντροπαλούς ενδοιασμούς
του πως για το αν ή όχι παίγνια του τύπου Ταμπού, μπουκάλα,
σουντόκου, κρεμάλα, πέφτει η νύχτα στο παλέρμο κι όλο το κομμάτι
της σικελίας (με το ωραίο λιμοντσέλο) ή ακόμα τα ευφυέστατα σκευάσματα
ανώτερων μαθηματικών βλέπε πύργοι του Ανώι, όρθιο σκάκι
και σκοτς αποτελούν χάσιμο χρόνου ή όχι,
σκέφθηκα ότι ο χρόνος είναι χαζός.
Εννοώ ότι εμείς ποτέ δεν κάναμε κάτι διαφορετικό από ότι
μας υπέβαλλε ο χρόνος, αυτός ο στραβομούρης με τις πατερίτσες
που μας δέρνει μια φορά τον μήνα με 30 φάπες από παντόφλα και είναι
εκεί να με κοιτά κατάματα όταν διαλέγω καρπούζι 12 κιλών
και μέχρι να το πάω σπίτι μοιάζει η φάπα να έχει κάνει σύννεφο
σαν χέρι που δέρνει το ουράνιο σμίγμα.
Είναι χαζό να λέμε ότι χάνουμε το χρόνο.
Είτε γράφεις σουρρεαλιστικά, είτε κοινότυπα ή φιλολογικά
είτε σαν παιδούλα που σέβεται τον σκύλο τον ανδαλουσιανό
αλλά ευχαρίστως θα κέρναγε ένα χωνάκι παγωτό στο μάτι του
ρεμπεσκέ ο ήλιος έχει 365 αγελάδες, τις οποίες εσύ ΠΩΣ καλείσαι
να τις φας...αλλά μην ρωτήσεις το ΠΩΣ.
Εγώ προσθέτω κάποιες ενασχολήσεις που γεμίζουν το χρόνο μου:
45% διαβάζω πιθανοτικά κατάλοιπα και πολλαπλασιασμούς πινάκων
σε χώρους ν-στών διαστάσεων.
8% κάνω μπάνιο χρησιμοποιώντας 4 διαφορετικές κρέμες μαλλιών
για τους κατεστραμένους άλλοτε νεαρούς βόστρυχές μου
0% έκοψα τα τούρκικα σήριαλ γιατί αρχίζω να ερωτεύομαι
την μενεξέ και θα νιώθω τύψεις ότι απατώ την Πάττυ με τα σιδεράκια
και τότε οι λος ποπουλάρες θα ανεβάσουν στροφές και θα ακούγονται
σα να τραγουδάνε μύγες.
10% νοικιάζω ταινίες από ντιβιντι κλαμπ αλλά θα μ΄άρεσε στις 3 ταινίες
αντί να σου έδινε άλλη μια δώρο να έδινε ένα πεπόνι μέλι.
10% από αυτές τις βλέπω με γερμανικό audio και φινλανδικούς υπότιτλους
μέχρι να ξαναβγάλω μουστάκι και να ξαναφορέσω τα greek γιατί είμαι
ΚΑΙ ελληνάρας ΚΑΙ μπαρόκ ΚΑΙ μουστακαλής.
8% τρώω κουλούρια με σουσάμι, τυρί και το ρίχνω σε γκουαρανά και
χυμούς ξεράσματα που θέλουν φίλτρο στο φίλτρο για να μη νιώθεις
στον ουρανίσκο ένα αίσθημα λιπώδους σακούλας με γεύση βατραχόζουμο.
1% δε γράφω σε blog αλλά κάνω block σε όλα τα παλιά τραβέλια
που δε παύουν να μπαίνουν και μετά 4 χρόνια στο μσν μεσετζερ χωρίς να
παραλείπουν να βγάλουν τα κωλαράκια τους σε δημόσια θέα
σαν ξυρισμένες χορεύτριες απο κάμπινγκ του μεξικού, πρόωρα συνταξιούχες.
3% ζυγίζομαι για να αναπολώ την χαμένη κορμάρα μου
4% μετράω πόσα χρόνια, μήνες και μέρες υπολείπονται για να κλείσω τα σαράντα.
8% διαβάζω ξένες γλώσσες (τελευταία απόπειρα να τεντώνω τη γλώσσα
ενός σιχ τσου σε διασταύρωση με κανίς από γειτονικό πετ σοπ)
5% γράφω αυτοκτονικά ποιήματα για το προηγούμενο 95% που δεν το διάλεξα
αλλά με διάλεξε.
(Στο άνω άθροισμα ποσοτικών κατάλοιπων θα βρείτε μια περίσσεια που
ξεπερνά το 100%. Το περίσσευμα είναι το ανεκπλήρωτο των επιθυμιών.
Η φαντασία και οι φαντασμαγορικές λεμονάδες της)
Συνεπώς όσο καλοθελητής και να είσαι, ο μίστερ χρόνος
φτουράει από τα χέρια μας.
Όσο κι αν ποιοτικά υποκρινόμαστε ότι τον διαχειριζόμαστε σωστά.
ΑΣ ΑΝΗΣΥΧΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΗΠΩΣ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΓΕΛΑΕΙ Ο ΓΕΡΟΞΕΚΟΥΤΗΣ.
Κάτω το facebook και η φακελοποίηση ανήλικων συνειδήσεων!
Τα νεανικά μουνάκια ανήκουν μόνο σε μένα
Ζήτω στη σιλικόνη της πορνοστάρ Τέρα Πάτρικ και το άδοξο τέλος
της καριέρας της (και της σάσα γκρέϋ που την είδε εγγεγραμένη
στο βιομηχανικό επιμελητήριο)
Ζήτω στον ομπάμα και την οζονοθεραπεία.
Ζήτω στα δις του συγγραφέα του κώδικα ντα πίτσι πίτσι.
Ζήτω στον αριστοτέλη, στο ένδοξο παρελθόν που μας χαιρετά
σαν καταποντιζόμεθα ενδόξως στο άπειρο της ακατανοητότητας μωρέ.
Η συνάρτηση είναι παραβολική και υπακούει στο υψωμένο τετράγωνο και επιστρέφει
ως φάσκελο στον υποφαινόμενο της παρούσας σουρεαλιστικής εξήγησης ή εισήγησης:
f(x)=ax^2+b.
όπου a = εσύ
και b = το ονειρικό παρελθόν της λίμπιντο
Πως άλλοτε; Πως; Πείτε μου Πως;
Κάρμινος, μπούρανος
Αδέρφια-αλήτες-new birds on the blog.
Ακούω κριτικές για το σουρρεαλιστικό μου αριστούργημα
βερμπαλιστικές ρίμες που δαμάζουν το υπερεγώ ενός τετραγωνισμένου ροδάκινου
και που υποδεικνύουν ενδεχομένως μια τάση υπεράσπισης του φρουτένιου εαυτού σου.
Είτε έχεις πάγκο λαϊκής,
είτε
είσαι ο Καπερνάρος.
Άμα είχε και ολίγον από φασισμό και κυνήγι μαγισσών, θα ήτο αριστούργημα.
αν είχε και λίγο κυνήγι φασιανού, even butter, με τα πολλά λιπαρά.
