εμ, τώρα που έχω οίστρο γιατί μετά πάει σκούριασε το κλείστρο,
κι η εμπλοκή στο όπλο θα μοιάζει με παπανδρεϊκη διακυβέρνηση ..σνιφ σνουφ.
στο πεζοδρόμιο ανταμώνω την μέλλουσα ζωή μου.
ο ίδιος θρήνος, μπροστά σε καθρέφτη φέρνει λίγο σε ηδονή.
Οπότε κοιταχτείτε.
Είμαστε φυτά με έλλειψη χλωροφύλλης.
Έστω κι έτσι ζούμε, μια θολή ζωή,
με σκοτωμένο πράσινο χρώμα...
βλεπω ένα σουγιά καρφωμένο πάνω σε σάρκα φράουλας,
αυτός που το έκανε ή πολλά νεύρα είχε ή πολλές πείνες.
άραγε ξέχασε το σουγιά ή την πείνα του
κι απεγνωσμένος ακολούθησε τον δικαστικό επιμελητή?
Τα μουντά πρωινά στο λεωφορείο μου φτιάχνουν τη διάθεση.
Βλέπω μια μουρλή που κάθε μέρα φωνάζει το ίδιο πράγμα
στο ίδιο λεωφορείο την ίδια ώρα:
Ασφάλισε τις πόρτες οδηγέ,
oι όμηροι θα απελευθερωθούν όταν γδυθούν απ' το θνητό τους σώμα,
μέχρι τότε ας φάμε λίγο σάμαλι.
Κι ύστερα κατεβαίνει στην επόμενη στάση...
μήπως μουρλός είναι όποιος δε θα την πίστευε?
αναρωτιέμαι και καθώς τρώω ένα παστέλι
μένει το δόντι επάνω του.

