Τους ηγέτες εμείς τους εκλέγουμε... δεν καταλαμβάνουν θέσεις βουλησιαρχικά...και προφανώς για να τους εκλέγουμε
-συμφωνώ με πόρισμα Ρούσβελτ- αυτούς αξίζουμε κιόλας, απλά τα πράγματα...
(επαναλαμβάνομαι, το ξέρω)
Το να τους πετάς μπαλάκι για τα πάντα ως εξαπατημένος , είναι σαν να ενστερνίζεσαι μια θυματοποίηση και μια υποτέλεια...Υπάρχει και η κριτική ικανότητα, γιατί θα πρέπει πάντα να την αποποιούμαστε και να την παραβλέπουμε; Στάση ,καταρχήν , μειωτική για εμάς είναι αυτή -να υποδυόμαστε συνεχώς την παραπλανημένη κοκκινοσκουφίτσα...
Όσο για το ψευτοδίλημα που μου υποβάλλεις περί αύξησης 7.000 ευρώ...Θα σου απαντήσω...
Είμαι άνεργη εδώ και 1 1/2 χρόνο... με έχει ξεράσει ο καναπές... έχω βαρεθεί το παρακμιακό πήγαινέλα στον οαεδ...
Άνεργη από θέση που επέλεξα
ΕΓΩ να παραιτηθώ...(οπότε δεν πήρα καν επίδομα...) (εγκεφαλικό η μαμά , ο μπαμπάς, ο σύζυγος)
Θέση όχι των 7.000 ευρώ και άνω... Θέση, όμως, των διόλου ευκαταφρόνητων 930 ευρώ (κοινωνική λειτουργός) (δεν μου περισσεύουν, μου είναι απόλυτα αναγκαία)
Να σου πω και τον λόγο;;; Γιατί δεν ήθελα να νιώθω ότι εξαπατώ και παραμυθιάζω τον κόσμο, αφού σε ένα ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας, πολύ απλά δεν είχα εργαλεία να δουλέψω... Εγώ και η επαγγελματική μου υπόσταση δεν γούσταρα να γίνω το δικό τους άλλοθι , για να βαυκαλίζουν ότι υπάρχει κράτος Πρόνοιας... Ένιωσα ότι δεν ήμουν κοιν.λειτουργός, απλά την ¨υποδυόμουν¨...
Το τίμημα λοιπόν το πληρώνω -αυτό που με πονάει είναι ότι το πληρώνουν μαζί μου και οι δικοί μου άνθρωποι...και παρασιτοζωώ στις πλάτες τους... αλλά τουλάχιστον νιώθω οκ με την συνείδησή μου, έστω και αν νιώθω και μαλάκας, δεν πειράζει, και αυτό στα πλαίσια του τιμήματος είναι...
Δε γαμ@@ται;; Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, (αλλά δυστυχώς δεν με λένε Ελπίδα...

)