Εγώ πιστεύω ιδανικό θα ήταν σε κάθε ηλικία (αλλά συνήθως δεν συνίσταται λόγω του ότι μπορεί να έχεις θέματα ανάπτυξης αν κανείς ορμονοθεραπεία πριν την εφηβεία/στην εφηβεία). Ή όταν κρίνει απαραίτητο ο ειδικός.
Υπάρχουν ερευνητικά δεδομένα τα οποία μας δείχνουν ότι περισσότερο από 80% των παιδιών που πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια της δυσφορίας φίλου, κατά την εφηβεία τους εναρμονίζονται με το βιολογικό τους φύλο. Τέτοια συμπεριφορά κατά την παιδική ηλικία αποτελεί περισσότερο ένδειξη για το ότι ένα παιδί θα είναι ομοφυλόφιλο μετέπειτα.
Τα δείγματα των ερευνών που λέω, δεν έλαβαν ορμόνες ή τίποτα σχετικό. Ακολουθήθηκε συντηρητική προσέγγιση ή ακόμα και προσπάθεια να ταυτιστεί το παιδί με το βιολογικό φύλο του.
Άλλη έρευνα, μας λέει ότι 100% των παιδιών που προχώρισαν σε puberty blockers και βρέθηκαν σε περιβάλλον που προωθούσε τον τρανσεξουαλισμό, συνέχισαν να μην αναγνωρίζονται στη βάση του βιολογικού τους φύλου.
Υπάρχουν και άλλες έρευνες που μπορείτε να βρείτε οι οποίες επιβεβαιώνουν τα όσα γράφω.
Αυτές ίσως μας λένε (προσοχή στο selection bias που ενδέχεται να υπάρχει, είναι πιθανό παιδιά με μεγαλύτερη δυσφορία να προβαίνουν περισσότερο σε χρήση puberty blockers) ότι καθορίζεται η αντίληψη κάποιου για το φύλο του σε μεγάλο βαθμό από τις περιβαλλοντικές συνθήκες στις οποίες εκτίθεται και ότι η κατάπαυση της εφηβείας οδηγεί σε αποστέρηση ορμονών που μπορεί να άλλαζαν την οπτική κάποιου. Και από φιλοσοφικής άποψης, τι σημαίνει νιώθω άντρας ή γυναίκα; Η ασάφεια αυτών των προτάσεων και ο ενδεχόμενος επηρεασμός όσων τις εκφέρουν από τους γύρω, δεν πρέπει να εξεταστούν; Στην περίπτωση του σεξουαλικού προσανατολισμού υπάρχουν σαφείς φυσικές ενδείξεις για το από ποιους έλκεται κανείς.
Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Τι πρέπει να γίνει;
Για αρχή θα πρέπει το θέμα να απωλέσει την πολιτικοποίηση που έχει λάβει τα τελευταία χρόνια -η οποία έχει επηρεάσει μάλλον και ερευνητές στο να προσπαθούν να επιβεβαιώσουν τις πεποιθήσεις τους. Να δωθεί ακαδημαϊκή ελευθερία και χρηματοδότηση στους ερευνητές ώστε να δημοσιεύσουν ακόμα και έρευνες που αντιτίθονται στο κλίμα πολιτικής ορθότητας και θρησκοληψίας που επικρατεί. Ο τομέας είναι καινούργιος και χρειάζονται πολλά ακόμα για να βγουν αξιόπιστα συμπεράσματα. Οργανώσεις όπως η WPATH δημιουργούν guidelines που διακατέχονται από επιστημονικές αυθαιρεσίες. Επίσης δεν γνωρίζουμε επαρκώς τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των ορμονοθεραπειών, των διακόψεων εφηβείας και των χειρουργείων. Αναστρέψιμα δεν είναι πάντα τα αποτελέσματα αυτών, δες
αυτήν, είναι ιδιαίτερα γνωστή.
Δυστυχώς υπάρχουν πολλές αναφορές διάφορων κλινικών, οι οποίες με συνοπτικές διαδικασίες και απίστευτα δογματική σκέψη έστελναν παιδιά σε ορμονοθεραπείες και διακοπείς εφηβείας, δίχως να εξετάσουν comorbidities, ούτε να κάνουν μακρυπρόθεσμες συνεδρίες για να καταλάβουν γιατί σκέπτεται ένα παιδί έτσι. Μπορείτε να βρείτε τις αντίστοιχες δικαστικές διαμάχες πολύ εύκολα -και στο τελευταίο λινκ θα δείτε ενδιαφέροντα πράγματα.
Πρέπει να σταθούμε έξω από ιδεολογικά κουτιά, αφήνοντας την επιστήμη να αποφανθεί για το πώς μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να βοηθηθούν με τον βέλτιστο τρόπο. Και φυσικά ο ρατσισμός πρέπει να κατακρίνεται: ο καθένας μπορεί να πράξει όπως επιθυμεί. Γιατί να κουνάνε κάποιοι το δάκτυλο ως δήθεν ηθικά ανώτεροι και "φυσιολογικοί", μη αντιλαμβανόμενοι προφανώς την κενότητα των αιτιών περηφάνειάς τους;
Ελπίζω να έγινε αντιληπτό ότι ΔΕΝ είμαι τρανσφοβικός και ότι ΔΕΝ εκφέρω ρατσιστικές απόψεις. Προσπαθώ να κρίνω την κατάσταση με γνώμονα το πώς θα έχουν μία καλύτερη ζωή αυτοί οι άνθρωποι.
