Από τα γραφόμενα σου συνάγονται ευθέως δύο συμπεράσματα: ότι δεν έχεις ιδέα από βασική κατανόηση λόγου και ότι δεν έχεις ιδέα από τη διαφοροποίηση μέσου/σκοπού.
Επειδή με έθιξες ονομαστικά, έχω να σου πω τα εξής:
Αναφέρομαι σε αυτά που έχουν γραφτεί, στις θέσεις και όχι στα άτομα. Είναι αρκετά κοινή παρανόηση ότι τα τρανς άτομα είναι διαταραγμένα ή ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί τους αλλά αυτό δεν ισχύει. Εννοείται πως η ζωή κάποιων τρανς δεν είναι εύκολη σε σχέση με ένα cis άτομο αλλά η τρανς κατάσταση δεν είναι ψυχική διαταραχή.
Από τα γραφόμενα σου συνάγονται ευθέως δύο συμπεράσματα: ότι δεν έχεις ιδέα από βασική κατανόηση λόγου και ότι δεν έχεις ιδέα από τη διαφοροποίηση μέσου/σκοπού.
Επειδή με έθιξες ονομαστικά, έχω να σου πω τα εξής:
- Ουδέποτε είπα ότι αρνούμαι την ύπαρξη των τρανς ατόμων, ούτε πως τα ψυχοπαθολογικά τους προβλήματα είναι προϊόντα ψεύδους. Τουναντίον, παρέθεσα λεπτομερέστατα τα αρχεία του επιστημονικού φορέα που εσύ ο ίδιος παρέθεσες (ICD-10 και ICD-11) εκ των οποίων προκύπτει ξεκάθαρα πως η διαταραχή φύλου/gender dysphoria/gender incongruence στοιχειοθετεί ψυχιατρική νόσο.
Υπάρχει μια παρανόηση. Η δυσφορία που νιώθουν τα τρανς άτομα δεν έχει να κάνει με την τρανς κατάσταση καθεαυτή αλλά με εξωτερικούς παράγοντες όπως η μη αποδοχή από το περιβάλλον τους, η απαίτηση να συμμορφωθεί το άτομο με τους κανόνες της εποχής και της κοινωνίας (συγκεκριμένα ρούχα, συμπεριφορά).
Είναι σαν να έχεις γεννηθεί δεξιόχειρας και η κοινωνία να θέλει να χρησιμοποιείς μόνο το αριστερό χέρι. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είσαι δεξιόχειρας αλλά ότι το περιβάλλον σου δε δέχεται ότι γεννήθηκες για να χρησιμοποιείς το αριστερό χέρι.
2 Εφόσον λοιπόν αναγνωρίζουμε πως πρόκειται για ιατρικώς αναγνωρισμένη νόσο, το ζήτημα της φυλομετάβασης (που αποτελεί και το μείζον θέμα της συζήτησης, όχι για την οντολογική σημασία των τρανς) πρέπει να εξεταστεί υπό το πρίσμα μιας θεραπευτικής προσέγγισης, ήτοι με τους κανόνες της δεοντολογίας των ιατρών.
Εξήγησα παραπάνω ότι δεν είναι νόσος. Για να είναι ασθένεια πρέπει να πληρούνται κάποια κριτήρια όπως τα μη φυσιολογικά εργαστηριακά αποτελέσματα, μια μόλυνση, διαταραχή στρες που δυσκολεύει την καθημερινότητα.
Η θεραπεία είναι η φροντίδα που λαμβάνουν έτσι ώστε να μειωθεί η αναντιστοιχία μεταξύ του biological sex που αποδόθηκε στη γέννηση και του gender identity.
Δηλαδή, το απλό σύστημα ''εχει πέος=αγόρι'' δεν είναι ιδιαίτερο καλό καθώς τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, όπως ο εγκέφαλος να μην ευθυγραμμίζεται με το βιολογικό σεξ με το οποίο γεννήθηκε ένα άτομο.
Μπορείς να πεις ότι ήταν ''άτυχα'' (δεν είναι σωστή λέξη αλλά τέλος πάντων) και όσοι είμαστε cis τυχεροί καθώς ο εγκέφαλος μας ευθυγραμμίζεται με το βιολογικό σεξ μας.
3 Και επ' αυτής ακριβώς της πτυχής του προβλήματος τρέφω επιφυλάξεις. Ο ευνουχισμός ατόμου, ακόμη και με τη θέλησή του (της οποίας η γνησιότητα όμως κάμπτεται, αν αναλογιστείς ότι το εν λόγω άτομο δεν μπορεί να καταλογιστεί λόγω ψυχικής ασθένειας) κατά κανόνα δε μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ιδίως δε στην Ελλάδα, το πρόβλημα γιγαντώνεται από το γεγονός ότι η νομοθεσία επί του θέματος είναι μια ευθεία αντιγραφή των σχετικών κειμένων ευρωπαϊκής τάξης που δεν προσαρμόζεται επ' ουδενί στα ελληνικά δεδομένα.
Ο ευνουχισμός είναι λάθος σαν όρος. Επεμβάσεις είναι με σκοπό ό,τι γράφτηκε παραπάνω. Επίσης, καποια τρανς άτομα δεν παρουσιάζουν δυσφορία ούτε ψυχικές διαταραχές.
4 Έτσι για να ξέρεις, το ελληνικό νομικό σύστημα ακολουθεί απόψεις που στηρίζω και εγώ. Μέχρι το 1976, η νόμιμη αλλαγή φύλου για να επέλθει δια της ληξιαρχικής οδού έπρεπε να συνοδεύεται και από επέμβαση αλλαγής φύλου.
Αλλά δικαίως επικρίθηκε επειδή η καθαυτή εγχείρηση θεωρήθηκε ως (αυτο)ευνουχισμός, και ως τέτοιος αντέβαινε σε συγκεκριμένα άρθρα της ΕΣΔΑ για τα ανθρώπινα δικαιώματα (!!!). Από το 2017 και μετά, οι προϋποθέσεις αλλαγής νόμιμου φύλου έγιναν καθαρά τυπικές χωρίς να υποχρεώνουν τον παθόντα να κόψει τα γεννητικά του όργανα.
Orchiectomy είναι το σωστό και ο σκοπός είναι μειώσει τη δυσφορία των mtf, δεν είναι πράξη τιμωρίας όπως γινόταν στους σκλάβους πριν αιώνες. Υπάρχει συναίνεση, ενημέρωση για πιθανές επιπλοκές κ.α.
Συνεπώς πες μου, πως γίνεται να στέκεσαι υπέρμαχος μιας θεραπευτικής μεθόδου που έχει κατακριθεί από παντού και από κάθε έννομη τάξη;
Από που έχει κατακριθεί ? Από τη βιβλιογραφία ξέρουμε ότι η θεραπεία/ φροντίδα είναι σημαντική και βελτιώνει τη ζωή του ατόμου (αν φυσικά θέλει το ίδιο κάτι τέτοιο).
Το αντίθετο δημιουργεί προβλήματα, δηλαδή η μη πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα, το στίγμα κ.α.
