Το ζητούμενο είναι να δούμε, επιτέλους, αν θα βρεθεί επιτελείο στο Υπουργείο που να μην αντιμετωπίσει την αξιολόγηση της παιδείας στο σύνολό της ιδεοληπτικά. Η μεν αριστερή αντιμετώπιση που είδαμε ήταν η άρνηση κάθε είδους αξιολόγησης. Η δε δεξιά αντιμετώπιση είναι η στοχοποίηση των ατόμων που εργάζονται στην εκπαίδευση.
Αν καιγόμαστε να κάνουμε συστηματική αξιολόγηση της δημόσιας παιδείας που παρέχεται, έχουμε αρκετά δεδομένα για να ξεκινήσουμε από το καλοκαίρι αυτό, κιόλας. Οι παθογένειες αναδεικνύονται ετησίως στις πανελλαδικές εξετάσεις τα τελευταία έτη - για τα μαθηματικά μπορώ να το πω αυτό με σιγουριά. Έπειτα, υπάρχουν οι κατά καιρούς αξιολογήσεις τύποι PISA με τις οποίες πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε να εναρμονιστούμε και να εντάξουμε πορίσματα που προκύπτουν από εκεί στη σχεδίαση της εκπαιδευτικής μας πολιτικής. Γιατί, η PISA στην Ελλάδα έχει την αξία του να θυμόμαστε κάθε λίγο ότι υστερούμε στη σύνδεση της εκπαίδευσης και της γνώσης με την καθημερινή μας ζωή, να βγουν και πέντε άρθρα στα μέσα και να το κλείσουμε το θέμα.
Μόλις αρχίσουμε να αξιοποιούμε τα δεδομένα που ήδη έχουμε στα χέρια μας, μπορούμε να εντάξουμε και την αξιολόγηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας επί τω έργω - όχι απαραίτητα παρακολουθώντας μαθήματα συναδέλφων, αλλά και με άλλους δείκτες. Επίσης, πρέπει, για να γίνει και μία σε βάθος αξιολόγηση, να συμμαζέψουμε τις ευθύνες που έχουν οι εκάστοτε φορείς. Διότι, όταν ρωτάς το ΙΕΠ, δηλώνει ότι έχει ρόλο παραινετικό, όταν ρωτάς την εκπαιδευτική κοινότητα, επικαλούνται τις οδηγίες του υπουργείου, όταν ρωτάς περιφερειακά όργανα εποπτείας (π.χ. συμβούλους) επικαλούνται το υπουργείο και τον παραινετικό τους ρόλο ταυτόχρονα και όταν φτάνεις στο υπουργείο, έχουν να πουν ότι απλώς χαράσσουν την πολιτική με γνώμονα τις υποδείξεις όλων των άλλων αρμόδιων φορέων...
Αν μας ακούει η κυρά-Νίκη, ας τα γράψει κι αυτά στο τεφτέρι της. Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μόνο δεν αρκεί για να αναβαθμιστεί η παιδεία. Χρειαζόμαστε ένα ευρύτερο πακέτο αξιολόγησης και μεταρρύθμισης, όλο μαζί σχεδιασμένο.
Δεν είμαι της λογικής υπάρχουν μεγαλύτερα προβλήματα δεν πρέπει να ασχοληθούμε με τα μικρά. Το παράδειγμα του προγράμματος διδασκαλίας που παραθέτεις και η παρεπόμενη ευθύνη δεν αφορά την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, αλλά την αξιολόγηση του συστήματος της δευτεροβάθμιας. Δεύτερον, λέγοντας για αξιοποίηση των δεδομένων της εκπαιδευτικής διαδικασίας, τίθεται το ζήτημα κατά πόσο μπορούν να χρησιμοποιηθούν προς αυτό το σκοπό και τι δεδομένα είναι, πώς έχουν συλλεχθεί κλπ. Αυτή τη στιγμή πιστεύω δεν έχουμε αρκετά δεδομένα για εξωτερική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και οι γελοιότητες περί αυτοαξιολόγησης αναρωτιέμαι με ποια λογική εκφράζονται από τους συνδικαλιστές.
Μπορεί η αξιολόγηση και απομάκρυνση για μένα, αλλά σιγά μην γίνει, να φαίνεται μικρό βήμα, αλλά αν ο λάθος τρόπος διδασκαλίας, η λάθος διαχείριση περιστατικών εντός της σχολικής μονάδας με συνέπειες στη ψυχική υγεία των μαθητών και παρεπόενα η
σπατάλη των χρημάτων αυτών των λίγων ενσυνείδητων Ελλήνων που πληρώνουν τους φόρους τους, σαν πολίτες δεν είναι μεγάλο πρόβλημα τι είναι; Αν μου έλεγες να διαλέξω αυτό ή αν θα δώσουν τα 18χρονα Κοινωνιολογία, Λατινικά με ποσόστωση ή όχι, ε το πρώτο θα έβαζα σε προτεραιότητα.
Εκτός του πλαισίου της απάντησης παραθέτω τους λόγους κινητοποίησης, γιατί με τόσο γέλιο διαβάζοντάς τους, απορώ αν αυτοί οι άνθρωποι συνδικαλίζονται ή πληρώνονται για να είναι τόσο δημιουργικοί.
1) αύξηση των μαθητών ανά τμήμα στο Δημοτικό και στο Νηπιαγωγείο
από 22 στους 25 (κακό που τους βρήκε, τώρα πώς θα δουλέψει η τάξη με 3 παιδιά παραπάνω, αύξηση και διακοπές 1 μήνα παραπάνω)
2) χρησιμοποιεί την
αντιδραστική αντιεκπαιδευτική αξιολόγηση και τους δείκτες ελέγχου (αντιδραστική και αντιεκπαιδευτική η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, έλα τώρσ που θα λογοδοτήσει ο εκπαιδευτικός στον πολίτη που τον πληρώνει)
3) ως μέσο προώθησης και επιβολής όλων των παραπάνω αντιεκπαιδευτικών κατευθύνσεων επενδύοντας στα ιδιωτικά και οικονομικά κριτήρια και στη γενικότερη φιλοσοφία του σχολείου της αγοράς
(σχολείο της αγοράς, η σύνδεση με την πραγματικότητα του προγράμματος διδασκαλίας, πλήρη εμπορευματικοποίηση αναφέρουν οι εκπαιδευτικοί λόγω του εκσυγχρονισμού στα πρότυπα σχολείου 21ου αιώνα και όχι 18ου).
4) επιθυμεί την «σχολειοποίηση» του Νηπιαγωγείου και τον κατακερματισμός της γνώσης με την κατάτμηση σε διακριτά διδακτικά αντικείμενα εισάγοντας την Αγγλική γλώσσα σε πρώτη φάση ενώ δεν λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες των νηπίων
(αντεκπαιδευτική η εισαγωγή της γλώσσας που αν δεν μιλάς θεωρείσαι αναλφάηβτος στη σημερινή εποχή, σε μια χώρα που βασίζεται στον τουρισμό και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ας τους δώσει κάποιος ένα βραβείο, γιατί είναι πιο μπροστά η κοινή λογική).
5) ετοιμάζει «εργαστήρια δεξιοτήτων» αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα του σχολείου και βαθμιαία μετατοπίζοντάς τον από τη γνώση στη δεξιότητα
(τα ίδια παντελ΄ξ, δεν ντρέπονται; αντί να είναι το σχολείο όπως τη γυμναστική που σου δίνουν μια μπάλα και περνάς την ώρα σου, θέλουν να το κάνουν να μαθαίνεις και κάτι χρήσιμο, ΝΤΡΟΠΗ!
6) δεν λαμβάνει κανένα ουσιαστικό μέτρο για την ενίσχυση των απαραίτητων υποστηρικτικών δομών του σχολείου για τη στελέχωσή τους με το αντίστοιχο προσωπικό αντίθετα θεσμοθετεί των Εκπαιδευτικών Εμπιστοσύνης (πάνε και βάζουν τύπου διαμεσολαβητές στα σχολεία...)
7) φέρνει νέο πλαίσιο λειτουργίας των Πρότυπων Σχολείων ως σχολεία «Αριστείας» οδηγώντας στην ακόμα μεγαλύτερη διαφοροποίηση της εκπαίδευσης με σχολεία και μαθητές πολλών ταχυτήτων (communism rules!)
8) τιμωρεί για μια ακόμα φόρα τους αναπληρωτές, που επί 20 και πλέον χρόνια έχουν πάρει στις πλάτες τους τη λειτουργία των δημόσιων σχολείων με διετή ή τριετή αποκλεισμό από τους πίνακες σε περίπτωση μη ανάληψης υπηρεσίας
9) εισάγει υποχρεωτικό εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας των σχολείων με τη συμμετοχή του Συλλόγου Γονέων και την άμεση εμπλοκή της Τοπικής Διοίκησης ως επιστέγασμα στη λειτουργία ενός σχολείου υποχρηματοδοτούμενου, που αναζητά «χορηγούς» και «χρηματοδότες» (
κοίτα εδώ πάνε και βάζουν τους άμεσα ενδιαφερομένους στα πόδια τους και δεν τους αφήνυον να συνεχίσουν τη τέλεια δουλειά τους...)
