Τι σημασία έχει όταν κάποιος είναι άρρωστος στο μυαλό αν είναι συγγενικό μου πρόσωπο ή όχι ο νομός πρέπει να είναι νόμος κ να ισχύει για όλους καθώς κ η τιμωρία.
Εάν όμως κάποιος είναι άρρωστος, όπως διατείνεσαι, διαθέτει άραγε επαρκή καταλογισμό, ώστε να τιμωρηθεί και μάλιστα με την εσχάτη των ποινών;
Οι εξαιρέσεις δημιουργουν νομικά προηγούμενα για ατιμωρησία κ βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα που οδηγεί αυτό.
Γνωρίζουμε ωστόσο την αναντίρρητη πραγματικότητα, πως κάθε κανόνας έχει κι εξαιρέσεις, πράγμα που δεν δύνασαι ν' αμφισβητήσεις. Υπ' αυτό το πρίσμα σ' αυτό που γράφεις εδώ, μπορώ άνετα να διαβάσω το εξής: "
Ξέρω πως σε κάθε κανόνα υπάρχουν εξαιρέσεις, δεν θέλω όμως να ισχύουν αυτές στο νομικό σύστημα, γιατί η παραδοχή τους καταλήγει στην παρακμή". Επίτρεψέ μου λοιπόν να σου πω, πως αυτό αποτελεί λογική χαρακτηριστική απολυταρχικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων, η οποία σε πολλούς από εμάς είναι απεχθέστερη ακόμη και από μια μεμονωμένη παιδοφιλική πράξη. (Μη βιαστείς να παρεξηγηθείς, διάβασε παρακάτω).
Για περιπτώσεις βιασμού ανηλίκων (κυρίως) καθώς κ για κακοποίηση ζώων είμαι υπερ ακόμα κ της θανατικής ποινής.
Η βία απέναντι στα παιδιά και στα ζώα μου είναι ιδιαζόντως απεχθής, ωστόσο είσαι υπέρ του να σκοτώναμε έναν άνθρωπο επειδή έβλαψε μια γάτα;
Αυτό προσωπικά μου ακούγεται πιο επικίνδυνο απ' όσα μέχρι τώρα έχω ακούσει μέσα σ' αυτό το θέμα και δεν ήταν λίγα. Πώς μπορεί κάποιος με διαφορετική λογική απ' τη δική σου, όπως για παράδειγμα εγώ, να μεταφράσει αυτήν την άποψη; Ιδού: "
Απαιτώ να σκοτώνουμε όποιον βλάπτει αυτά που αγαπώ ΕΓΩ"!! Η ολοκληρωτική λογική,έρχεται για άλλη μια φορά στο προσκήνειο. (περίμενε λίγο ακόμη πριν τα πάρεις).
Γιατί όταν ένα δίποδο (δεν τον θεωρώ άνθρωπο πλέων) μπορεί να βρει ευχαρίστηση με αυτές τις δύο περιπτώσεις όπου κ στις δύο τα θύματα δεν είναι ικανα να υπερασπίσουν τον εαυτό τους φανταστείτε γ α το τι είναι ικανός να κάνει κ μέχρι που μπορεί να φτάσει
Όταν μια κοινωνία διπόδων, αρπάζει έναν μεμονωμένο άνθρωπο και βγάζει επάνω του όλα της τ' απωθημένα, οδηγώντας στον στο θάνατο ανυπεράσπιστο, είναι μια καλύτερη κοινωνία από το δίποδο το οποίο σκοτώνει προς παραδειγματισμό των υπόλοιπων διπόδων;
Θα σταθώ λοιπόν στην αιτιολόγησή σου, για την ανάγκη λήψης ακραίων μέτρων: Το βασικό επιχείρημά σου είναι "φανταστείτε τι είναι ικανός να κάνει περαιτέρω". Η σκέψη μου λοιπόν είναι η εξής: Με βάση την ανάλυση που έκανα (με σαφώς υποκειμενική φυσικά θέαση των γεγονότων) επί της δικής σου απάντησης, θα μπορούσα κι εγώ να σκεφτώ ως εξής για σένα: "
Έχει ολοκληρωτικές απόψεις, οι οποίες οδήγησαν σε εγκλήματα μαζικά, όπως το Ολοκαύτωμα, θέλει να εφαρμόσει τη μέθοδο του Προκρούστη ενάντια στην κοινή λογική, επιθυμεί το θάνατο όποιου βλάπτει τη γάτα της, φαντάσου μέχρι ποιου εγκλήματος μπορεί αυτή να φτάσει, είναι επικίνδυνη και πρέπει να τη σκοτώσουμε παραδειγματικά".
Ελπίζω να καταλαβαίνεις πως πρόθεσή μου δεν είναι να σε προσβάλω ή να σε χαρακτηρίσω ως εγκληματία (αλίμονο, άλωστε δεν σε γνωρίζω καθόλου), πολύ δε περισσότερο να σε σκοτώσω. Θέλω απλά, χρησιμοποιώντας τη δική σου λογική, να σου αποδείξω το άτοπο των επιχειρημάτων σου, κάτι που ο Δαίμονας το έκανε λακωνικά, ωστόσο φαίνεται πως δεν έγινε κατανοητός. Ελπίζω να μην μπω κι εγώ στη λίστα με τα καθάρματα που πρέπει να λείψουν απ' την κοινωνία.
Μου κανε τρομερη εντυπωση η αναγκη αναλυσης υπερευαισθησιας(δεν ειναι κακη, δηλ εγω την προτιμω απο την ασυνειδησια και την αναισθησια) λογικη δυστυχως δεν μπορω να βαλω σε τετοια πραματα.
Λένε πως μεταξύ της τσιγκουνιάς και της σπατάλης υπάρχει η οικονομία, ή με άλλα λόγια "μέτρον άριστον". Γιατί πρέπει να έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο εξίσου επικίνδυνα άκρα, δηλαδή μεταξύ υπερευαισθησίας και ασυνειδησίας ή αναισθησίας;
Μου θυμιζει ενα ''μη φοβασαι τους πειρασμους, οσο μεγαλωνεις τοσο σε αποφευγουν'' το χω γραψει ισα με (πολλες) φορες εδω.
Ναι, όσο μεγαλώνεις σ' αποφεύγουν, επειδή απλά είσαι πιο πρόθυμος να ενδώσεις εύκολα, άρα δεν αποτελούν πλέον πειρασμούς...
μπαινοντας στον πειρασμο να πλησιασουν ενα παιδι και με θρασος τελικα να το κανουν, ειναι αρρωστοι. Οποτε και παλι ερχομαι και λεω πως η λογικη τους δεν ειναι λογικη, ειναι αρρωστημενη λογικη, παραλογη λογικη, αρα δεν ειναι λογικη.
Ιδού και πάλι το θέμα της αρρώστιας, για το οποίο ισχύει η ίδια ερώτηση που έκανα παραπάνω προς την Elvenstar. Σ' εσένα, μιας και το επεκτείνεις, έχω να ρωτήσω το εξής: Εφόσον η αρρωστημένη λογική δεν είναι λογική και εφόσον κατά γενική ομολογία η σημερινή κοινωνία είναι σε βάθος αρρωστημένη, τότε για ποιο λόγο πρέπει να δεχτούμε οποιαδήποτε κοινωνική πρακτική, πίστη ή συνήθεια ως σωστή και να τη σεβαστούμε; Γιατί να μην την καταρρίψουμε, αναζητώντας μια διαφορετική; Περαιτέρω, η συνήθης λογική των πολλών, η οποία καταδικάζει την παιδοφιλία, μήπως μ' αυτό το επιχείρημα καταρρίπτεται ως λογική μιας εν γένει αρρωστημένης κοινωνίας;
Και περα απο αυτο, μια γενικη τοποθετηση μου, ξερω πως τα παντα ρεουν κι υπαρχει η αλλη οψη, ομως υπαρχουν καποιες σταθερες, το νερο ειναι νερο, η γη, γη κοκ και να χτυπιεσαι δεν τις αλλαζεις τις σταθερες αυτες.
Το ιδιο λοιπον και με την παιδοφιλια. Παμε κοντρα στη φυση? Οποιος παει κοντρα στη φυση, εχασε τη μπαλα.
Έχω διαβάσει πως η παιδοφιλία ακολουθεί τον άνθρωπο από την πρωτόγονη εποχή του, τότε που ακόμη ήταν πιο κοντά στη φύση του, ότι δηλαδή αποτελεί μέρος της φύσης του αυτής, όπως συμβαίνει και με τ' αρσενικά γατιά, που έλεγε παραπάνω ο Μάξιμος. Ο φόνος επίσης, γνωρίζουμε πως αποτελεί μέρος της ανθρώπινης φύσης, όπως και ο βασανισμός, αυτή άλλωστε είναι και η θεωρητική βάση του Σαδισμού, από μια πλευρά. Μήπως λοιπόν η κοινωνία πράγματι απομακρύνει τον άνθρωπο απ' τη φύση του, όπως υποστήριζε και ο Διογένης ο κυνικός ή ο Ρόμπερτ Χάουαρντ, και θα πρέπει να καταργηθεί ως προκαλούσα όλη την ανθρώπινη παρακμή και ψυχασθένεια; Ξέρω ότι αυτά που σου γράφω σου ακούγονται τρομακτικά, ωστόσο εκεί οδηγεί το εν λόγω επιχείρημα κι εγώ δεν έχω φιλοσοφικά καταλήξει περί της ορθότητάς του ή μη...
