Δε λέω για τι πράγμα "μιλήσαμε" αλλά τι θα έκανα εγώ

Το αρχικό ερώτημα είναι πώς καταλαβαίνεις αν κάνεις καλά που παντρεύεσαι, και πώς παίρνει κανείς την απόφαση...
Εγώ, λοιπόν, και έχοντας αναγκαστικά υπόψη το συγκεκριμένο σύντροφο, με τον οποίο είμαι πολλά χρόνια μαζί, λέω:
Ο γάμος καθεαυτός δε μου λέει κάτι, δε νιώθω ούτε την ανάγκη της ευλογίας κάποιου δημόσιου υπαλλήλου ή -ακόμα λιγότερο- ιερέα, και δε θέλω να είμαι το επίκεντρο της προσοχής για μία μέρα και βάλε.
Επίσης, πριν προλάβω να σκεφτώ τι "θέλω", σχετικά με το γάμο, ξυπνάνε μέσα μου οι αρνήσεις, όλα αυτά που δε θέλω, ή και απεχθάνομαι:
Το Βυζάντιο. Οι φωτογραφίες. Τα χαμένα λεφτά. Η ταλαιπωρία. Το άγχος. Και -κυρίως- το ότι "πρέπει", είναι καλό, στα μάτια της κοινωνίας, της πολιτείας, του κράτους πρόνοιας. Αλλιώς δεν είμαι τίποτα για τον καλό μου.
Από και και πέρα, πιο πολλά με ενοχλούν σχετικά με το θρησκευτικό γάμο, και αν ήταν να το κάνω, θα προτιμούσα πολιτικό. Γιατί; Δεν ξέρω. Μάλλον γιατί θα έχει πλάκα το πάρτι μετά. Και γιατί θα έχω φορολογικά και θεσμικά προνόμια.
Είναι καλή ιδέα να παντρευτώ;
Δεν ξέρω, συναισθηματικά, δεν έχω κανένα σκίρτιμα.
ΑΝ όμως είχε ο άλλος, νομίζω ότι σχεδόν ανεξάρτητα από τα τυπικά της υπόθεσης, θα το έκανα.
Μόνο μη μου πει να διαβάσουμε μεγαλόφωνα τους όρκους μας
