Προσωπικά έχω λίγο διαφορετική άποψη επί του θέματος. Θεωρώ τον θάνατο ένα απόλυτα φυσιολογικό κομμάτι της ζωής, το οποίο πρέπει να αποδεχτούμε το συντομότερο δυνατό, είτε μιλάμε για τον δικό μας είτε μιλάμε για αυτόν των οικείων προσώπων.
Δυστυχώς ο κόσμος μας βλέπει τον θάνατο σαν το χειρότερο πράγμα, σαν κάτι αφύσικο (ενώ είναι το πιο φυσικό πράγμα στη ζωή μαζί με τη γέννηση), σαν το οριστικό τέλος. Κι αυτό γιατί έχει αρχίσει να κυριαρχεί η άποψη ότι ο θάνατος είναι όντως το τέλος. Αν οι σύγχρονοι άνθρωποι πίστευαν στο επέκεινα και ότι το ταξίδι συνεχίζεται και ότι ο θάνατος αποτελεί απλά μια μετάβαση, μια μεταμόρφωση, μια λύτρωση από τα βάρη του υλικού κόσμου θα αντιμετώπιζαν με πολύ μεγαλύτερη άνεση το θέμα.
Ο Λάο Τσε είχε πει: αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος του κόσμου η ζωή το λέει «πεταλούδα». Εκεί βρίσκεται όλη η αλήθεια και εμείς είμαστε η κάμπια.
Ναι, όμως για να κάνω το συνηγορο του διαβόλου, αν και πνευματικός με πίστη στο "μετά", άλλο η πίστη και άλλο η απόδειξη.
Θα μου πεις "τότε η πίστη σου δεν ειναι αληθινή φίλε. Η πίστη οφείλει να ειναι ακλόνητη".
Ισως να μην ειναι δυνατή ή και αληθινή. Αλλά, διψώ για κάτι. Και το "διψώ" δεν το λεω τυχαία. Διψώ να μαθω για το μετά. Γιατί κανείς δεν έρχεται να μας πει πως ειναι αυτό το μετά; Που είναι; Με ποιούς είμαστε;
Εχεις απο τη μια το "παυω να υπάρχω" και απο την άλλη το "συνεχίζω να υπάρχω". Οσο δεν μπορώ να διαπιστώσω το δεύτερο, λογικό δεν είναι να φοβάμαι το πρώτο;
Και αυτά σου τα λέω, ξαναλέω, όντας αυτό που είμαι.
Να συνδεθεις με τον Θεο, μονο ετσι ξεπερνιεται το αγχος της απωλειας καποιου αγαπημενου. Μια ερωτηση, εσυ τον ξεπερασες τον φοβο του θανατου σου;
Δεν μου λέει κάτι αυτό. Το "να συνδεθείς με το Θεο". Μπορει και να ειμαι συνδεδεμένος, μπορεί και όχι.
Πας να μου εξηγήσεις κάτι φυσικό, με επενέργεια στο σώμα μου (άγχος) με κάτι μεταφυσικό (η επικοινωνια με το Θεο). Ε δεν κανει register. Πιο πολύ σαν το "εχεις περίοδο, πιες ασπιρινη, έχεις πεινα, πιες ασπιρινη, διψάς πιες ασπιρινη, δεν εχεις γκόμενα πιες ασπιρινη" μου ακούγεται.
Πιανουμε το Θεο επι ματαίω στο στομα μας σαν τυχαία απάντηση και πανάκεια για όλα;
Το φόβο του θανατου μου δεν τον εχω ξεπεράσει, ΑΛΛΑ έχω παρατηρήσει, ότι καμία επαφή με το πνευματικό επίπεδο (και πίστεψέ με, δεν έχεις ιδέα τι ειμαι) δεν τον παίρνει αυτο το φόβο απο μεσα μου.
Το μόνο πράγμα που έχει μια επίδραση και τον κανει λιγοτερο φοβερό, ειναι η διαπίστωση της σαπίλας και η απογοήτευση απο τον υλικό κόσμο όπως αυτός έχει διαμορφωθεί.
Αλλά, δεν ειναι λίγο λυπηρό, να σε ωθεί κάτι άσχημο (η σαπίλα) να αποδέχεσαι πιο εύκολα κάτι ΑΚΟΜΑ πιο τελειωτικό και κακό, στο οποίο δε θα έχεις κανένα έλεγχο;
Άλλοι μπορεί να βιάζονται να παραδώσουν το σώμα τους πίσω στη Χθώνα. Εγω δεν βιάζομαι.
Μα θα μου πεις, με βάση τα όσα ξέρω δε θα έπρεπε καν να με ανησυχεί. Ε το υλικό μου κομματι, διαμαρτύρεται. Θέλουμε δε θέλουμε, είμαστε και ύλη, όχι μονο πνεύμα. Οπως και πνεύμα, όχι μόνο ύλη.
