Ευκαιρία λοιπόν να μιλήσουμε για το κράτος και τη δημοκρατία. Τις δυο έννοιες στην ανάλυση σου τις τοποθετείς ως συγκοινωνούντα δοχεία και ως εξίσου ανήθικες και ανελεύθερες. Αιτία αυτού είναι η ιδεοληπτική σου θεώρηση για την ελευθερία την οποία συγχέεις με την ασυδοσία. Για να λειτουργήσει μία κοινωνια απαιτούνται συλλογικές πολιτικές αποφάσεις. Όσο και να θέλει να το αρνηθεί η ατομικιστική ιδεολογία σου δε μπορεί να κάνει πάντα ο καθένας το δικό του. Ας το δουμε με παραδείγματα. Ένα σχολείο που αποφασίζει το μέρος που θα διεξαχθει μια 5νθημερη εκδρομή. Ο κάθε ένας μπορεί να έχει την δική του πρόταση. Είναι προφανως ότι η εκδρομή δε μπορεί να γίνει παντού. Τι πιο δίκαιο λοιπόν απο το να διεξαχθεί μία ψηφοφορία και να αποφασίστει δημοκρατικά η επικρατέστερη επιλογή; Καμία βία δεν ασκήθηκε στην μειοψηφία. Της δόθηκε η ευκαιρία να επιχειρηματολογήσει για την άποψη της, δεν κατάφερε να πείσει οφείλει λοιπόν να σεβαστεί την επικρατούσα άποψη ώστε να εκφραστεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερο σύνολο και για να μπορέσει να παρθεί ταυτόχρονα και μία απόφαση.
Η λέξη δημοκρατία περιέχει τη λέξη κράτος, οπότε θα ήταν τουλάχιστο υποκριτικό εκ μέρους μου να θεωρώ την δημοκρατία ηθική όταν θεωρώ το κράτος ανήθικο. Αgain ταυτίζεις τις συλλογικές αποφάσεις με τη δημοκρατία γι'αυτό καταλήγεις στα άτοπα που καταλήγεις. Δημοκρατία δεν μπορεί να σημαίνει ελευθερία, διότι η πλειοψηφία επιβάλει τις αποφάσεις της δια της βίας. Ας πάρω τώρα το παράδειγμα του σχολείου που έδωσες.
Υποθέτουμε ότι το σχολείο έχει τα μέσα, κονδύλια κτλ για να πάει σε ένα μόνο μέρος εκδρομή και προφανώς θα επιλέξει να πάει εκεί που θέλουν οι περισσότεροι, καθώς αυτό είναι το ελάχιστο κακό ή το μεγαλύτερο καλό αντίστοιχα. Αυτός ο τρόπος συλλογικής δράσης ως εδώ δεν έχει κάτι το μεμπτό. Το πρόβλημα τώρα εμφανίζετε στον αν τα υπόλοιπα παιδιά είναι αναγκασμένα να ακολουθήσουν ή όχι. Αν το σχολείο σέβεται την ελευθερία των μαθητών τα παιδιά που δεν θέλουν να πάνε εκδρομή θα πρέπει να έχουν την ελευθερία να πάνε σπίτι τους, ή να παραμείνουν στο σχολείο χωρίς αρνητικές κυρώσεις όπως απουσίες.
Ο σεβασμός επίσης ξεκινά από τον δυνατό. Λες πως η μειοψηφία οφείλει να σεβαστεί τις αποφάσεις της πλειοψηφίας ενώ τα ταυτόχρονα η πλειοψηφία δεν σέβεται τις αποφάσεις της μειοψηφίας αφού επιβάλλει τις δικές τις απόψεις. Άτοπο.
Εδώ τίθεται το ζήτημα πόσο ηθική μπορεί να είναι κάθε φορά μία απόφαση. Εδώ θα πρέπει να τονιστεί η σημασία του ρόλου της δωρεάν παιδείας που και πάλι υποτιμάς βλέποντας την ως επένδυση που θα αφορά το ατομικό κέρδος του καθενός. Διαπαιδαγωγείς την κοινωνία σου στις συλλογικές αξίες και τους θεσμους, βαθαίνεις την κοινωνική συνείδηση, θέτεις θεσμικά πλαίσια τα οποία σταδιακά ελαστικοποιείς με την προοδευτική ανασυγκρότηση. Γράφεις σε ένα σημείο ότι θα εξοστρακίζει η κοινωνία ένας μέλος που αντιτίθεται στις ελευθεριακές αρχές της. Αυτό δεν απαιτεί κάποια ψηφοφορία που συνεπάγεται καταπίεση , μειοψηφίας κλπ. ; Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι και εσύ ο ίδιος αντιφάσκεις πάνω στις αντικοικωνικές ιδέες σου.
Ο εξοστρακισμός δεν απαιτεί καμία ψηφοφορία ή συλλογική απόφαση. Αν κλέψεις ή βιάσεις τότε εγώ αυτόματα αποφασίζω να μην συνεργάζομαι μαζί σου, και το ίδιο κάνουν και οι υπόλοιποι ηθικοί άνθρωποι της κοινωνίας. Αυτό δεν το κάναμε μετά από κάποια συλλογική απόφαση και το επιβάλαμε και στους άλλους, είναι απλά η φυσιολογική αντίδρασή μας στην ανηθικότητα του θύτη. Κάλλιστα κάποιος 3ος μπορεί να πουλήσει πράγματα στον θύτη και να τον βοηθήσει και κανείς από τους υπόλοιπους δεν θα τον δείρει ή θα τον κλείσει φυλακή. Απλά μετά από αυτήν την πράξη θα θεωρηθεί και αυτός ανήθικος άρα θα εξοστρακιστεί και αυτός.
Με τον εξοστρακισμό, δεν επιβάλλω κάποια ποινή δια της βίας στον άλλο, απλά του στερώ όλα τα θετικά που προκύπτουν από τη συνεργασία μου, τα οποία ο άλλος είχε μόνο και μόνο γιατί ήθελα να συνεργάζομαι μαζί του πριν το έγκλημά του.
Ακόμα πιο εντόνα κατανοητός γίνεται ο κοινωνικός δαρβινισμός σου με την εμμονή σου με τον ρόλο του δείκτη ευφυίας.Το προχωράς και ακόμα πιο πέρα με το σχήμα ευφυείς επιχειρηματίες που δημιουργούν θέσεις εργασίας και ανόητοι εργαζόμενοι. Είτε θέλεις να το καταλάνεις είτε όχι οι γενετικές διαφορές ευφυίας μεταξύ των ανθρώπων ελάχιστη σημασία έχουν και αφορουν πολύ εξειδικευμένες καταστάσεις(κυρίως δυνατότητας παραγωγής καινοτόμου επιστημονικού έργου). Οι βασικές εργασίες μπορούν να ασκηθούν από όλους ανάλογα και με τις κλίσεις, τα ταλέντα και τις προτιμήσεις τους. Και αυτό γιατί εκείνο που έχει πραγματική σημασία στην διαπροσωπική ανάπτυξη του ανθρώπου είναι η διαπαιδαγώγηση και το περιβάλλον. Αυτά στις καπιταλιστικές κοινωνίες είναι βαθυά ταξικά για αυτό και γεννούν τεράστιες ανισότητες.
Άκου έχω βαρεθεί ειλικρινά όταν αναφέρω τη λέξη IQ οι αριστερούντες του φόρουμ να μου τη πέφτουν και να με λένε ρατσιστή κτλ. Ότι έχω πει για το IQ είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο και έχω δώσει και πηγές σε προηγούμενα ποστ μου, γιαυτό δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ με το παρόν θέμα. Αν έχεις αλλεργία στην πραγματικότητα και στα εμπειρικά δεδομένα λόγω της ιδεολογίας σου απλά δείχνεις την άγνοια και την προκατάληψη σου. Αν το IQ δεν παίζει ρόλο πάρε ένα άτομο με IQ 85 και βάλτον να σχεδιάσει τον νέο kernel των windows. Ίσως το καταφέρει μετά από 95 χρόνια.
Ας δούμε τώρα το κράτος. Εδώ ηθελημένα προφανώς αποφεύγεις να εξετάσεις τις αιτίες που το γέννησαν και το προσδιορίζεις με βάση ένα αταξικό ιδεαλιστικό πλαίσιο. Το κράτος δημιουργήθηκε από την στιγμή που ο άνθρωπος συγκροτεί τις πρώτες πρωτόγονες αγροτικές κοινωνίες, παράγει πλεόνασμα των αγαθών και δημιουργεί το εμπόριο για να πουλά αυτά τα αγαθά. Βάσει αυτής της εξέλιξης, δημιουργούνται οι πρώτες κοινωνικές τάξεις (αυτή των παραγωγών του πλούτου και αυτή που με διάφορες μορφές βίας καρπώνεται το παραγώμενο πλεόνασμα). Το κράτος έχει έναν διπλό χαρακτήρα. Πρώτον προστατεύει τα προνόμια και την εξουσία της κάθε φορά άρχουσας τάξης σε βάρος των υπηκόων της (των καταπιεζόμενων τάξεων ή/και κοινωνικών στρωμάτων) και δεύτερον, αποτελεί τον βασικό εγγυητή της κοινωνικής ειρήνης και αναπαραγωγής του εκάστοτε ταξικού κοινωνικού συστήματος. Όσο υφίστανται λοιπόν κοινωνικές τάξεις, όσο δεν ανατρέπεις τις αντικειμενικές συνθήκες που το γέννησαν, το κράτος δε μπορεί να καταργηθεί. Κάτι τέτοιο πέρα από αθέμιτο καθώς χάνεις αυτομάτως όλες τις κατακτήσεις που έχεις πετύχει χάρη στην ταξική πάλη είναι και ανέφικτο καθώς με τη δύναμη των μέσων παραγωγής που κατέχει η αστική τάξη μπορεί πολύ εύκολα να δημιουργήσει νέες εξουσιαστικές δομές.
Έχω επίσης αναφερθεί στα αίτια της δημιουργίας του κράτους σε προηγούμενα ποστ μου. Το βασικό αίτιο είναι η επιθυμία του ανθρώπου να εξουσιάσει τον άνθρωπο και σε αυτήν την επιθυμία πατάνε όλα τα υπόλοιπα. Την επιθυμία αυτήν την έχω πολλάκις χαρακτηρίσει ως ανήθικη. Το κράτος δεν δημιουργήθηκε πρόσφατα, είναι ένας πανάρχαιος θεσμός που πάει χιλιετίες πίσω στις πρωτόγονες φυλές, όπου υπήρχε ο αρχηγός, ο ιερέας κτλ. Το κράτος αναπαράγεται μέσω την συστηματικής άσκησης βίας στα παιδιά. Αρχικά τα κακοποιούν οι γονείς τους, είτε ασκώντας βία πάνω τους, είτε καταστρέφοντας όλη τους την περιέργεια και τη λογική σκέψη επιβάλλοντας του θρησκείες και αργότερα τα παιδιά κακοποιούνται στα κρατικά σχολεία όπου είναι αναγκασμένα να πάνε. Εκεί τους γίνεται συστηματική πλύση εγκεφάλου για θα θέματα όπως πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, κράτος, κοινωνικές δομές, φορολογία κτλ έτσι ώστε μόλις αποφοιτήσουν είναι πανέτοιμοι σκλάβοι του συστήματος.
Anyway, δεν έχει κανένα νόημα να μιλάμε για τα σχολεία όταν δεν συμφωνούμε σε βασικά πράγματα όπως ότι η άσκηση βίας είναι ανήθικη ή πως κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και τα αποτελέσματά τους (από εδώ προκύπτει και το concept της ιδιοκτησίας) καθώς αν συμφωνούσαμε σε αυτά θα συμφωνούσαμε και στα υπόλοιπα.
Μισό όταν λες Όταν κάποιος παραβεί ένας από τους κανόνες της κοινωνίας πχ κλέψει ή βιάσει τότε αυτομάτως τα μέλη της κοινωνίας σταματούν να συναναστρέφονται μαζί του, μέχρι να εξιλεωθεί για την πράξη του. Ο θύτης λοιπόν για να επιβιώσει μέσα στην κοινωνία πρέπει ή να εξιλεωθεί ή να ζήσει μόνος του μακριά από τον κόσμο. Και στις δύο περιπτώσεις το πρόβλημα λύθηκε και μάλιστα δίχως χρήση βίας τι εννοείςοταν κάποιος κλέβει σκοτώνει η βοιαζει (η οτι δημότες άλλο τεσπα) να μη το κάνει κανεις παρέα μέχρι να κτλβ το λάθος π έκανε ξερω εγω
Όχι μόνο δεν τον κάνεις παρέα, αλλά σταματάς εντελώς να συνεργάζεσαι μαζί του, δηλαδή να του πουλάς τρόφιμα, ρούχα, καύσιμα κτλ μέχρι να καταλάβει το λάθος του και να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες για να επανορθώσει.
