Επειδή εφόσον δεν μου ασκεί βία, δεν βλέπω καμία ηθική στο να του επιβάλω κάτι με το ζόρι. Ακριβώς επειδή δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, δεν εμπιστεύομαι κανέναν (έναν, δέκα, εκατό ή 5 εκατομμύρια) να αποφασίσει τι θεωρεί σωστό για εμένα με την απειλή της φυλακής/όπλου. Το αν έχει αίσθηση του μέτρου μου είναι αδιάφορο: μπορεί να ζει την ζωή του όπως αυτός θέλει, και εφόσον δεν ασκεί βία (στην οποία περίπτωση μιλάμε για άμυνα), δεν πέφτει λόγος σε κανέναν.
Ο εργοδότης φυσικά και δεν έχει κάποια ηθική ανωτερότητα για να βοηθήσει τον εργαζόμενο. Προσφέρει ικανοποιητικούς όρους εργασίας και πληρωμής με τον σκοπό να προσελκύσει αποδοτικούς εργαζόμενους, και αν δεν τους προσφέρει αυτός, θα τους προσφέρει κάποιος ανταγωνιστής του (αφού τα μονοπώλια δεν θα ενισχύονται από την αγορά). Δεν είναι λίγες οι εταιρείες (το βλέπουμε στην αγορά της υψηλής τεχνολογίας σε φιλελεύθερες χώρες, πχ. ΗΠΑ) που μόνο στοματικό δεν προσφέρουν για να αποκτήσουν προσωπικό.Ταυτόχρονα, οι εργαζόμενοι βελτιώνουν την απόδοσή τους για να μπορούν να διαπραγματευτούν καλύτερες απολαβές, και έτσι κερδίζει ο εργοδότης.
Αντίθετα, σε κρατικές οικονομίες όπως η Ελλάδα, τα κρατικά μονοπώλια δεν επιτρέπουν τον ανταγωνισμό, και χρειάζονται τεχνητά όρια (πχ. κατώτατος μισθός) για να μην υπάρχει εκμετάλλευση.
Δεν βλέπω γιατί ο εργαζόμενος 'νομάς' όπως τον χαρακτηρίζεις είναι κάτι κακό. Αν βρει καλύτερη ευκαιρία, είτε λόγω καλύτερης πληρωμής, τοποθεσίας ή για χίλιους άλλους λόγους, τότε επιλέγει το καλύτερο για αυτόν. Η 'μονιμότητα' είναι Ελληνικοσοβιετική πατέντα, η οποία αφαιρεί τον ανταγωνισμό και στα δύο άκρα: οι εργαζόμενοι δεν προσπαθούν να βελτιώσουν την απόδοσή τους, επειδή δεν έχουν κάτι να κερδίσουν, και οι εργοδότες δεν μπορούν να ανταγωνιστούν το κράτος λόγω άνισων όρων.
Ο έλεγχος επιβάλλεται μόνο με την βία, ή με την απειλή χρήσης της. Αδυνατώ να αντιληφθώ πως οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι υπέρ της βίας.