Mα είναι κατάφωρη υποκρισία στα μούτρα του Ελληνικού λαού, αλλά ο ίδιος ο λαός είναι χρόνια ένα τσούρμο καραγκιόζηδων στην γενική πλειοψηφία του. Ο καραγκιόζης τον καραγκιόζη αεί πελάζει και ...βελάζει στο τέλος. Ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοούμε όταν λέμε για πολιτική ενότητα και συνέχεια του κράτους: Αν υποθέσουμε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση ήταν διεφθαρμένη, όπως και η κοινωνία, τότε η συνέχεια σημαίνει ότι συνεχίζουμε στην ίδια λογική. Άρα, το μέλλον είναι κάπως διαμορφωμένο σαν μια σταθερή συνάρτηση (που οποιαδήποτε εξέλιξή της, τη μηδενίζει). Μέχρι και τα μαθηματικά, δηλώνουν αξιωματικά ότι οι μεταβολές σε σταθερές ποσότητες οδηγούν στην εξαφάνιση (Νεύτωνας). Οι Έλληνες (πολιτικοί και πολίτες) υπερβαίνουν την μαθηματική επιστήμη διαμορφώνοντας μια δική τους εξέλιξη στους νόμους της ζωής. Προσωπικά βρίσκω γελοία την όλη υποκρισία να είναι στο ίδιο κοινωνικό γεγονός άνθρωποι που εξ ορισμού διαφωνούν για πολλές δεκαετίες, χαράσσοντας πολιτικές σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση με προβλήματα αλματικής ασυνέχειας για τη χώρα. Το ΚΚΕ όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ για μια από τις πολλές φορές του, αποδεικνύει τον ορισμό του: ότι υπηρετούν το σύστημα που βρίζουν δείχνοντας ότι στην ουσία, αυτά που λένε είναι ένα θέατρο κωμωδίας. Το ταμείο στο τέλος είναι κοινό. Για το συρφετό τύπου Γιωργάκη Παπανδρέου, Πατούλης με τα 3 κινητά στο χέρι, ο Καραμανλής ο Β', ο Ψωμιάδης Ζορό, δεν υπάρχουν σχόλια. Είναι προβλέψιμοι, όπου γάμος και χαρά και γεμίζουν τη βιτρίνα. Φαντάζομαι ότι στον καφέ της παρηγοριάς, θα συζήτησαν για τις προσαυξήσεις στους μισθούς των 8.000-15.000 ευρώ το μήνα.
Ο τέως βασιλιάς δεν κατάλαβα αν γελάει ή κλαίει στις φωτογραφίες. Μάλιστα, για το περισσότερο θέατρο της υπόθεσης, ο Κώστας Μπακογιάννης χαιρέτησε τυπικά τον τέως με ύφος "φίλε μου, ευχαριστώ αλλά πρόσεχε μη δώσουμε τροφή". Υποκρισία στο μεγαλείο. Όλοι ξαφνικά μετά το θάνατο ενός ανθρώπου (άσχετα τι έκανε στη ζωή του) θυμήθηκαν ότι είναι φίλοι. Γελοιότητα. Μνημόνιο 5.
