Συμφωνώ απολύτως ότι οι φοιτητές είναι πρωτίστως πολίτες. Γιατί, όμως, δεν κρατάνε τα μη-ακαδημαϊκά ενδιαφέροντά τους για συνελεύσεις και οργανώσεις εκτός πανεπιστημίου; Το γεγονός ότι οι φοιτητές είναι πολίτες δε δικαιολογεί την ύπαρξη κομμάτων εντός του πανεπιστημίου.
Πρόσεξε, όλοι οι φοιτητές ως φοιτητές έχουν τα ίδια συμφέροντα. Το συμφέρον τους είναι η καλή λειτουργία του πανεπιστημίου τους και η βελτίωση των συνθηκών της φοίτησής τους, άσχετα που άλλους θα τους ενδιαφέρει περισσότερο και άλλους λιγότερο. Οι φοιτητές ως πολίτες δεν έχουν όλοι τα ίδια συμφέροντα, ακριβώς όπως συμβαίνει στην κοινωνία συνολικά. Συνεπώς, για ποιο λόγο δεν πιστεύεις πως θα μπορούσε να υπάρξει ενιαίος φοιτητικός σύλλογος για τη βελτίωση των συνθηκών φοίτησης στο πανεπιστήμιο, ενώ οι φοιτητές φυσικά ως πολίτες θα μπορούσαν να οργανωθούν σε όποια κομματική νεολαία θα επιθυμούσαν εκτός του πανεπιστημίου;
Είπα συγκεκριμένα:
Κάποιος λοιπόν είναι πρωτίστως πολίτης με δικαιώματα και υποχρεώσεις και δευτερευόντως φοιτητής ή οτιδήποτε άλλο. Και αυτό δεν αναιρείται όταν περνάς το κατώφλι του πανεπιστημίου. Φυσικά ως φοιτητής, σε τέτοια σχήματα θα συζητήσεις για ζητήματα του πανεπιστημίου, αλλά και ως πολίτης αυθόρμητα έστω αν θες, θα πάρεις θέση και για γενικότερα ζητήματα. Το πανεπιστήμιο δεν είναι αποκλεισμένο σε μια γυάλα άλλωστε, επηρεάζεται από τις πολιτικές αλλαγές γύρω του.
Πώς ακριβώς διαχωρίζονται αυτά τα 2; όταν πέρσι έδιωξαν το μισό διοικητικό προσωπικό του ΕΚΠΑ αυτό ήταν κάτι καθαρά ακαδημαϊκό; Δε θα πάρεις θέση; δε θα ψάξεις για λύση; αργά ή γρήγορα η συζήτηση δε θα πάει στις πολιτικές της κυβέρνησης και τις επιταγές της τρόικας; εκεί τι θα πεις α δε τα συζητάω αυτά εδώ μέσα; τι είδους λογική είναι αυτή;
Δε μου λέτε όταν οι φοιτητές έκαναν κατάληψη του πολυτεχνείου το 74 ως ένδειξη αντίστασης ενάντια στο φασιστικό καθεστώς τότε το έκαναν ως φοιτητές ή ως πολίτες;
ή έχεις πολιτική δράση ή δεν έχεις. Και όταν έχεις έχεις παντού, σε κάθε έκφανση της ζωής σου. Είναι γνώρισμα του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, ΑΥΤΟ χαρακτηρίζει κάποιον κι όχι ο ρόλος του καθενός για το ίδιο σε κάθε περίπτωση.
Όσον αφορά τα συμφέροντα των φοιτητών ο καθένας μπορεί να ερμηνεύει τα πράγματα όπως θέλει. Η αλήθεια είναι όμως πως όπως κι αν αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας οι αντιλήψεις αλλάζουν και μαζί και οι ανάγκες. Όταν βλέπω δαπίτες να λένε "αφήστε με εμένα να πάρω το πτυχίο μου κι ας το χρησιμοποιώ για να τυλίγω σουβλάκια" όπως στις συνελεύσεις για τις καταλήψεις για το νόμο Διαμαντοπούλου τότε, καταλαβαίνω πως όχι, ΔΕΝ έχουν όλοι τα ίδια συμφέροντα. ΔΕΝ αντιλαμβάνονται όλοι τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. ΔΕΝ έχουν όλοι το ίδιο προδιαγεγραμμένο μέλλον. Και πάνω απ' όλα ΔΕΝ έχουν όλοι την ίδια όρεξη για ανατροπή των πραγμάτων ( " αφήστε με εμένα να κάνω το μάθημά μου και κάντε ό,τι θέλετε" ). Ακόμη και στο ρόλο του ίδιου του πανεπιστημίου θα ακούσεις διαφορετικά πράγματα. Όχι λοιπόν, απέχει πολύ από το απλουστευμένο "βελτίωση των συνθηκών της φοίτησης".
Κατ' αρχήν, πραγματί, δεν μπορεί κανείς να πετύχει πράγματα διεκδικώντας μόνος του. Άρα οργανώνεται σε ομάδες με άτομα που διεκδικούν παρόμοιες αξιώσεις, όπως πολύ σωστά λες. Ένα είδος ομάδων είναι και τα πολιτικά κόμματα. Στο πανεπιστήμιο, μπορούν να διεκθηκηθούν και να εφαρμοστούν θεωρίες ίδιες ή παρόμοιες με αυτά που διεκδικούν τα πολιτικά κόμματα; Εγώ πιστεύω όχι. Γιατί; Διότι το πανεπιστήμιο είναι φορέας εκπαίδευσης και κοινωνικοποίησης, μία κοινωνική ομάδα εντός της μεγάλης ομάδας, της κοινωνίας. Τα πανεπιστήμια λειτουργούν εν πολλοίς αυτόνομα, που το αντιλαμβάνομαι ως λόγο για να θέτουμε διαφορετικούς στόχους και να διεκδικούμε άλλα πράγματα, από ότι διεκδικούμε γενικά στην κοινωνία. Διεκδικούμε καλύτερες υποδομές, καλύτερη οργάνωση, σεβασμός φοιτητών και αλληλοσεβασμός γενικά στο πανεπιστήμιο, δίκαιη κατανομή των όποιων τυχών βαρών. Τί σχέση έχει ο κομμουνισμός, ο τροτσκισμός, ο φιλελευθερισμός, η σοσιαλδημοκρατία, ο αναρχισμός, ο φασισμός ή οποιαδήποτε άλλη καθαρά πολιτική θεωρία εντός του πανεπιστημίου; Μπορείς να οργανώσεις το πανεπιστήμιο ώστε να δουλεύει ως ελεύθερη αγορά ή να επιβάλεις δικτατορία του προλεταριάτου; Σε καμία περίπτωση.
Τα πανεπιστήμια λειτουργούν αυτόνομα; σοβαρά τώρα; Αλλά κατά τα άλλα πρόκειται για μια "κοινωνική ομάδα εντός της μεγάλης ομάδας";
Ο κομμουνισμός, ο φιλελευθερισμός ( και ό,τι άλλο σε -ισμός ) που αναφέρεις είναι η απώτερη αιτία. Δεν κάθεται κανείς να κάνει πολιτικές αναλύσεις με τις ώρες μέσα στα πανεπιστήμια ( κυρίως γιατί δεν υπάρχει η θέληση ). Αλλά αν ως φοιτητές δε μπορούμε να δεχτούμε πως ό,τι συμβαίνει αποτελεί απόρροια πολιτικών και συνεπειών του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί μια κοινωνία και μια χώρα λογικό είναι να μιλάμε με λογικές κουκλοθέατρου.
Οι καθαρά πανεπιστημιακές διεκδικήσεις είναι εν πολλοίς κοινές. Όλοι μας θέλουμε καλύτερα πανεπιστήμια. Μήπως ενωμένοι μπορούμε να γίνουμε πιο ισχυροί; Νομίζω ότι είναι μία η απάντηση, ΝΑΙ!! Όποιος διαφωνεί σε αυτό νομίζω ότι δεν κατανοεί βασικά πράγματα. Οπότε, τί σχέση έχουν οι καθαρά πολιτικές και κομματικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια; Καμία. Ίσα, ίσα, διαχωρίζουν τους φοιτητές ενδοπανεπιστημιακά δίχως αιτία.
Κάτι τέτοιες ρητορικές μου θυμίζουν αυτές τις καλοπροαίρετες κατά τα άλλα φωνές που μιλούν για πατριωτισμό και το κοινό καλό της χώρας. Μπες πρώτα σε πανεπιστήμιο, μίλα με 5-10 φοιτητές, δες πως δουλεύει το πράμα εκ των έσω, και διαπίστωσε μόνος σου ποιοι ξέρουν τα βασικά αυτά πράγματα. Θες να μας πείσεις πως δεν μιλάς και απόλυτα.
Υπάρχουν και οι νεολαίες των κομμάτων. Ως φοιτητής μπορείς να γραφτείς και να συμμετέχεις όσο θέλεις. Συμμετέχεις σε πολιτικό φορέα που έχει στόχο την σωστή-κατά κάθε κόμμα-οργάνωση της κοινωνίας.
Οι νεολαίες κομμάτων δεν έχουν σχέση με τα πανεπιστήμια και δεν εκπροσωπούν φοιτητικούς συλλόγους. Λειτουργούν με καθαρά ηλικιακά κριτήρια μέχρι τα 30 έτη αν δε κάνω λάθος.
Όπως έχω πει, το πανεπιστήμιο λειτουργεί ως φορέας εκπαίδευσης και κοινωνικοποίησης. Ως εκπαιδευτικός φορέας, περιορίζεται στην μη στρατευμένη εκπαίδευση. Δικαίωμα έχει ο καθένας, σε ότι πολιτική φιλοσοφία και αν πιστεύει. Ως φορέας κοινωνικοποίησης, είναι ο μεταβατικός φορέας που θα μάθει και θα μυήσει τους φοιτητές στην ενήλικη ζωή, δίνοντας ένα σταδιακό τέλος στην εφηβική ζωή. ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ δεν είπα ότι ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ=ΔΙΑΒΑΣΜΑ. Παρακαλώ όσοι αναφέρονται στις απαντήσεις μου να μην με κατηγορούν για πράγματα που ποτέ δεν είπα.
Η εκπαίδευση δεν κοινωνικοποιεί. Η παιδεία κοινωνικοποιεί. Και μη στρατευμένη παιδεία δεν υπάρχει. Πάντα η γνώση υπηρετεί ένα σκοπό. Δεν μαθαίνεις για να μαθαίνεις. εκπαιδεύεσαι και κοινωνικοποιείσαι όπως λες για να παίξεις κάποιο ρόλο στην κοινωνία αργότερα. Το τι μπορεί να σημαίνει αυτό αφήνεται στην αντίληψη του καθενός.
ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ δεν είπα ότι ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ=ΔΙΑΒΑΣΜΑ. Παρακαλώ όσοι αναφέρονται στις απαντήσεις μου να μην με κατηγορούν για πράγματα που ποτέ δεν είπα.
Ούτε εγώ είπα πως ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ=ΔΙΑΒΑΣΜΑ. Συγκεκριμένα είπα:
το ότι είσαι φοιτητής δε σημαίνει πως ο μόνος στόχος που προκύπτει από αυτή την ιδιότητα είναι να διαβάζεις
ως απάντηση στο:
Πρέπει οταν εγώ πηγαίνω να παρακολουθήσω μάθημα, μια διαδικασια καθαρά γνωσιακή, να ασχολούμαι με τα κόμματα; Ελεύθερος χρόνος για αυτά δεν υπάρχει;
κι ούτε κατηγόρησα κανέναν. αν θέλουμε να παίξουμε με τις λέξεις δηλαδή...
