Οτι να'ναι. Αν θες να μορφωθεις απλα για να ξερεις κατι μπορεις να το κανεις και μονος σου, δεν χρειαζεται να χρεωσεις το κρατος για να το κανεις. Το πανεπιστημιο ειναι επενδυση και για το κρατος και τους φοιτητες και καπως πρεπει να αποσβεστει. Ξεκολατε απο την θεωρια και κοιτατε την ωμη πραγματικοτητα.
Επειδη εσενα δεν σε συγκινει η οικονομικη πλευρα των πραγματων, δεν σημαινει οτι δεν υπαρχει και δεν εχει σημασια
Αν σου ζητούσα να ορίσεις τη λέξη " θεωρία " τώρα, είμαι σίγουρος πως θα τραύλιζες ή θα έλεγες κάτι που συγκράτησες από την έκθεση της Γ λυκείου. Τουλάχιστον ανερμάτιστος σε πρώτη φάση, για να μιλάς τόσο καταχρηστικά.
Στο θέμα μας, η τριτοβάθμια εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι αγαθό, τουλάχιστον συνταγματικά, γιαυτό και παρέχεται από το κράτος. Το στείρο economization σου αλλού, με οικονομική ορολογία '' economics for dummies " Επιπλέον, η '' απόσβεση '' επιτυγχάνεται μέσω των φόρων. Τέλος, η μη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας δεν σημαίνει χιμαιρικές σπουδές, αλλά πρόταγμα στη διαμόρφωση επιστημόνων, που θα καταλαμβάνουν ερευνητικές θέσεις και όχι τεχνικές, καθώς πολλές φορές η σκληρή επιστημονική κοινότητα απέχει άπειρα από τις εφαρμοσμένες σπουδές της αγοράς. Επειδή δεν γνωρίζεις από που έχει προέλθει το distinction, ψάξε για μάχες ακαδημαικών πεδίων όπως pure vs applied mathematics ή political theory vs applied politics. Είναι χρόνια μάχη, άρα '' οτι ναναι '' αρμόζει καλύτερα σε σένα που δεν έχεις ιδέα.
Άμα θες άμεση σύνδεση εκπαίδευσης και αγοράς, στα ΤΕΙ και στα ΙΕΚ, όχι στο Πανεπιστήμιο.
Επαφίεται στον εκάστοτε φοιτητή να ψαχτεί,να μελετήσει, να ερευνήσει και διαφορετικές πηγές και διαφορετικά πράγματα. To οτι κάνω μάθημα ''Διεθνείς Επενδύσεις και Πολυεθνικές'' δεν σημαίνει οτι δεν θα δραστηριοποιηθώ κατά της κλιματικής αλλαγής που επιδεινώνεται από την παγκοσμιοποίηση π.χ ή κατά της συμφωνίας TTIP ,για να αναφέρω δυο επίκαιρα ζητήματα.
Η κριτκή σκέψη και η μη αποδοχή οποιαδήποτε θεωρίας ή άποψης ως θέσφατο ειδικά στις κοινωνικές/οικονομικές επιστήμες νομίζω είναι και ένα αναγκαίο προσόν ενός καλού ερευνητή. Ως μεταπτυχιακός σίγουρα θα γνωρίζεις περισσότερα πάνω στο ζήτημα.
Η αξιολόγηση δεν ταυτίζεται με την οικονομική ορθοδοξία για μένα. Δεν ερχονται CEO πολυεθνικών, ούτε μηχανισμοί τύπου Τροικα. Έλληνες καθηγητές είναι(νομίζω) που διδάσκουν σε ξένα πανεπιστήμια.
Τα δυο που αναφέρεις δεν συγκρούονται μεταξύ τους.Η στοχοθεσία του πανεπιστημίου είναι πολυδιάστατη και για να απαντήσω στο ερώτημα σου: όχι, το πανεπιστήμιο δεν πρέπει να στοχεύει στο να βγάζει αποφοίτους που να είναι έξυπνοι και ικανοί έως ένα συγκεκριμένο βαθμό ώστε να αποτελούν
μόνο ένα καλοκουρδισμένο εργαλείο.
Ωστόσο, η
βελτίωση της σύνδεσης των αποφοίτων με την αγορά εργασίας είναι επιθυμητή γιατί κάπως πρέπει να ζήσουμε.
Αν το επίπεδο διαβίωσης μπορεί να βελτιωθεί γιατί να μη το επιδιώκουμε?
Ναι, η άκριτη αποδοχή των οποιονδήποτε δεδομένων σίγουρα δεν αποτελεί χαρακτηριστικό ενός αξιόλογου ερευνητή, αλλά έχεις αναρωτηθεί αν οι συμφοιτητές σου ( και οι δικοί μου ) θέλουν πραγματικά να ασχοληθούν με τη γνώση; Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια που έχει αυξηθεί η ζήτηση ( από τους φοιτητές ) για έναν υψηλό μ.ο πτυχίου, είναι ικανοί να κάνουν τα πάντα, ακόμη και να αποστηθίσουν! Και μιλάμε για Πανεπιστήμιο ! Πόσω μάλλον λοιπόν αυτά τα άτομα να ενδιαφερθούν ώστε να διαβάζουν από 2 ή περισσότερα συγγράμματα , να αναζητήσουν εναλλακτικές πηγές πληροφόρησης ( άρθρα, journals, papers ) και να διαμορφώσουν εν τέλει μια όχι απαραίτητα διαφορετική, αλλά επιστημονικώς αποδεκτή θεώρηση της πραγματικότητας/ του αντικειμένου που μελετάνε. Και από την εμπειρία μου, οι περισσότεροι ούτε μια βιβλιογραφική αναφορά μπορούν να συντάξουν.
Τα συμβούλια ιδρυμάτων όντως συναπαρτίζονται από μέλη ΔΕΠ του εξωτερικου, και αυτό ακριβώς εγείρει τις παραπάνω ενστάσεις. Αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα.
Τέλος, όταν σήμερα γίνεται αναφορά στη σύνδεση του πανεπ. με την αγορά εργασίας, εννοείται η προσαρμογή του προγράμματος σπουδών του στις τεχνικές απαιτήσεις της εκάστοτε αγοράς εργασίας, και όχι μια προσπάθεια ανάδειξης θέσεων εργασίας. Και αυτό πλήττει το θεσμό του Πανεπιστημίου, που προσφέρει ολοκληρωμένες σπουδές εντος 4, 5 και 6 ετών, με δυνατότητα διεπιστημονικών προσεγγίσεων και σύνθετων θεωρητικών μοντέλων, κάτι το οποίο στη σημερινή εργοδοσία είναι απόλυτα άχρηστο ( εκτός και αν αυξηθούν οι θέσεις εργασίας που αντιστοιχούν στο επαγγελμά σου, ή είσαι ερευνητής ). Και μη ξεχνάμε, πως ποτέ το Πανεπιστήμιο δεν στόχευε στην άμεση επαγγελματική αποκατάσταση, και ούτε θα το κάνει.
