Συλλογική οργάνωση άμεσα απαιτεί κανόνες να ξέρεις (γιατί απ' ότι κατάλαβα βία θεωρείτε εσείς την ύπαρξη κανόνων). Για τη φιλανθρωπία απάντησα, το θεωρώ και γελοίο (για τον εν ανάγκη κυρίως) και ανεδαφικό (εθελοντικά όπως είπες) και ρατσιστικό (νομιμοποιεί τη σχέση εξάρτησης). Αυτό που λες ότι γίνεται πιο περίπλοκο και λοιπά επίτρεψέ μου να μη με ικανοποιεί, ειδικά σε τέτοια θέματα. Τώρα, τι θα πει αν η κοινωνία δε θέλει τους ανάπηρους, η κυβέρνηση δεν έχει εντολή και λοιπά? Υπάρχουν διεθνείς συμβάσεις, Συντάγματα, κανόνες που κατοχυρώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εδώ ακριβώς έγκειται ένας από τους ρόλους του κράτους.
Σημασία έχει το πως εφαρμόζεις τους κανόνες. Αν όταν εννοείς κανόνες, εννοείς εθελοντικές συμφωνίες μεταξύ ανθρώπων, τότε φυσικά και να υπάρχουν - αλλά δεσμεύουν μόνο αυτούς που συμφωνούν. Αν π.χ. μαζευτούμε 10 φίλοι και αρχίσουμε να παίζουμε μονόπολη, συμφωνούμε να υπακούσουμε τους κανόνες και απλά δεν παίζουμε το παιχνίδι με όποιον τους παραβαίνει. Αλλά δεν μπορείς να αναγκάσεις τον άλλο να υπακούσει υπό την απειλή του όπλου.
Η κυβέρνηση αντλεί την εξουσία της από τον λαό του εκάστοτε κράτους, ο οποίος την εξουσιοδοτεί μέσω της ψήφου του. Η κυβέρνηση αντιπροσωπεύει τον λαό. Αν εγώ πω ότι σε αντιπροσωπεύω, και κάνω κάτι που δεν θες, τότε προφανώς δεν σε αντιπροσωπεύω πια. Άρα, ότι κάνει η κυβέρνηση πρέπει να αντιστοιχεί στις επιθυμίες της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων. Όλα αυτά που λες (συντάγματα, συμφωνίες, κλπ.) συντάχθηκαν κάτω από ακριβώς αυτή την ισχύ.
Άρα, διακρίνουμε δύο περιπτώσεις.
1) Η πρώτη, και αυτή που πιστεύω ότι ισχύει, είναι ότι η πλειοψηφία του κόσμου συμφωνεί με εσένα και πιστεύει ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, και ότι πρέπει να βοηθάμε τους φτωχούς, τους ανάπηρους, κλπ. Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζονται το κράτος για να υποστηρίξουν με την φιλανθρωπία τους. Άρα το κράτος είναι αχρείαστο.
2) Η δεύτερη είναι ότι η πλειοψηφία διαφωνεί με εσένα και δεν θέλει να βοηθήσει. Τότε, αν το κράτος πράξει αντίθετα σε αυτό, δεν αντιπροσωπεύει τον λαό και είναι ανήθικο.
Τώρα, περί ιδιωτικής ασφάλειας τα έχω πει ξανά: δεν μιλάμε για κάποια γενική και αόριστη διασφάλιση της 'τάξης'. Μιλάμε για ιδιωτικούς οργανισμούς security που λειτουργούν σαν συνδρομητικές υπηρεσίες, και προστατεύουν την ζωή και την ιδιοκτησία του καθενός. Όταν η κρατική αστυνομία αποτυγχάνει στην δουλειά της (δεν σταματά ένα έγκλημα, γίνεται μία τρομοκρατική επίθεση, κλπ.) τότε άμεσα
κερδίζει: λαμβάνει περισσότερη χρηματοδότηση από το κράτος, δηλαδή δεν έχει κίνητρο να είναι καλή στην δουλειά της. Μία ιδιωτική εταιρία όμως εξαρτάται από την ικανοποίηση των συνδρομητών της, και έχει άμεσο κίνητρο να είναι καλή στην δουλειά της για να μην καταστραφεί οικονομικά.
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω πως μπορεί κανείς να πιστεύει στα θετικά δικαιώματα. Τίποτα δεν είναι δωρεάν, ας πάρουμε ως παράδειγμα την δωρεάν υγεία. Κατ'ελάχιστο, χρειάζεσαι έναν πάροχο υγείας (πχ. γιατρό). Αν αυτός δεν προσφερθεί να παρέχει την περίθαλψη pro bono, και ζητήσει πληρωμή (απόλυτα λογικό), τότε έχεις δύο επιλογές:
1) Δεν τον πληρώνεις και τον αναγκάζεις να παρέχει τις υπηρεσίες του υπό την απειλή του όπλου. Ελπίζω να μην χρειάζεται να αναλύσω γιατί αυτό είναι ανήθικο.
2) Τον πληρώνεις.
Μα, δωρεάν υγεία δεν είπαμε? Ποιος θα τον πληρώσει?
Μα το κράτος. Όμως που τα βρήκε τα χρήματα? Από την φορολογία. Δηλαδή αναγκάζει κάποιον άλλον (τον φορολογούμενο) να δουλέψει για αυτό υπό την απειλή όπλου (sounds familiar?). But please, περιμένω να ακούσω πως μπορείς να έχεις δωρεάν υγεία χωρίς να έχεις ή φιλανθρωπία ή βία.