Το λάθος του κομουνισμού κατά την άποψή μου είναι πως τσουβαλιάζει τεράστιες μερίδες ανθρώπων κάτω από τις λεγόμενες τάξεις, έχεις την εργατική τάξη που που είναι οι μισθωτοί και άνθρωποι του μεροκάματου, την αστική που είναι ο μέσος επιχειρηματίας και τους καπιταλιστές που είναι οι μεγαλοβιομήχανοι. Και τώρα κάνετε το λογικό σφάλμα του άσπρου-μαύρου. Όλη η εργατική τάξη, δηλαδή κάτι δις ατόμων, έχει τα ίδια συμφέροντα, όλη η αστική κ.ο.κ. Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική, το σύστημα των συμφερόντων είναι ατομικό και καθορίζεται αποκλειστικά και μόνο από το άτομο. Δεν μπορείς εσύ να ξέρεις τι είναι καλύτερο για μένα, ούτε κι εγώ μπορώ να ξέρω τι είναι καλύτερο για σένα.
Γι'αυτό τον λόγο δεν έχουν νόημα συστήματα όπως η δημοκρατία, όπου μια μερίδα του πληθυσμού μπορεί να επιβάλει πράγματα στο σύνολο. Επειδή η οικονομία είναι ένα εκ φύσεως χαοτικό σύστημα με άπειρες παραμέτρους δεν γίνεται και να το ελέγξεις κεντρικά. Είναι όμως ένα πολύ καλά αυτορυθμιζόμενο οικοσύστημα και όταν το αφήνεις ελεύθερο πετυχαίνει την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των περιορισμένων πόρων.
Τα συμφέροντα του εργάτη λοιπόν δεν συγκρούονται με τα συμφέροντα του καπιταλιστή και του αστού. Σε μια ελεύθερη αγορά ο καθένας ανταγωνίζεται τους ομοίους του. Ο εργάτης τον εργάτη και ο αστός τον αστό και μέσα από αυτόν τον ανταγωνισμό δημιουργείται το ισοζύγιο της αγοράς και φυσικά η καινοτομία, αυτό το ανεκτίμητο αγαθό που κανείς δεν το υπολογίζει και το θεωρεί δεδομένο. Ο μεγαλοβιομήχανος που κινητοποιείτε από το προσωπικό κέρδος όπως ακριβώς και ο μέσος εργάτης στην προσπάθεια του να αποκτήσει κέρδος του ικανοποιεί ταυτόχρονα και τις ανάγκες της κοινωνίας καθώς αυτός είναι και ο μόνος τρόπος να βγάλεις κέρδος στην ελεύθερη αγορά!!! Ο βιομήχανος λοιπόν γίνεται πλούσιος και ο εργάτης έχει δουλειά και ταυτόχρονα τρένο, ρούχα με 2 ευρώ, ότι φαγητό θέλει στο σουπερ μάρκετ, χάπια για τον καρκίνο κ.ο.κ.
Για να είμαστε συγκεκριμένοι, ο μαρξισμός δεν αναγνωρίζει μόνο δύο τάξεις, την εργατική και την αστική (οι μεγαλοβιομήχανοι που λες και πάλι αστοί είναι), αλλά δείχνει ότι αυτές οι δύο τάξεις είναι που έχουν τη μεγαλύτερη διαπάλη, γιατί οι αστοί από τη μία έχουν μόνο μέσα παραγωγής και οι εργάτες από την άλλη μόνο την εργασία τους. Είναι η δύο ακραίες καταστάσεις και η τάση είναι η ισχυροποίηση της μεγαλοαστικής τάξης, η οποία σπρώχνει μικροαγρότες, μικροαστούς, ελευθέρους επαγγελματίες στην εργατική. Για αυτό οι κομμουνιστές μιλάνε για εργατική-αστική τάξη και τους συμμάχους αυτών.
Κοίτα, ο μικρός καταστηματάρχης, μπορεί να ανήκει σε σύμμαχο στρώμμα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα συμφωνεί με το σοσιαλισμό. Είναι άλλο πράγμα να πει κανείς ότι αντικειμενικά μία ομάδα πληθυσμού έχει κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα και άλλο να πει κανείς ότι είναι κομμουνιστές, φιλελεύθεροι, αναρχικοί κλπ. Η τάξη και τα συμφέροντα είναι αντικειμενικώς καθορισμένα. Μπορεί να υπάρχουν διαφορές και διαμάχη και μέσα σε μία τάξη, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, ακριβώς αυτό είναι, για αυτό οι κομμουνιστές αναφέρονται σε όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων. Έτσι, μπορεί να υπάρχουν διάφορες τάσεις και στην εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώμματα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι όλοι αυτοί δεν έχουν κοινό συμφέρον τη διάλυση των παγόσμιων μονοπωλίων.
Η δημιουργία μονοπωλίων, δηλαδή μεγάλων εταιριών που συγχωνεύονται συνεχώς η μία με την άλλη, είναι υπαρκτή, είναι φανερή και αντικειμενικά βλάπτει τον μικρό. Είχα βρει πρόσφατα κάποιες εικόνες με διαγράμματα που δείχνουν διάφορες εμπορικές μάρκες και το ποιοι όμιλοι βρίσκονται από πίσω. Λοιπόν, ας δούμε μερικές εταιρίες στην βιομηχανία τροφίμων:
Βλέπεις τι σημαίνει συγκεντρωποίηση και δημιουργία μονοπωλίων; Αυτά αν υπάρχουν τώρα που υπάρχουν κράτη, θα γιγαντοθούν ακόμη περισσότερο και ανεξέλεγκτα αν απλά έχουμε καπιταλισμό χωρίς κράτη. Πόσο θα επιβιώσει κανείς σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Σε αυτό το link μπορείς να δεις και τς υπόλοιπες εικόνες:
https://imgur.com/a/xgnEp
***
Μα, εν τέλει, αυτό που βλέπουμε είναι πως η καπιταλιστική οικονομία δεν αυτορρυθμίζεται καλά. Οι παγκόσμιες οικονομικές κρίσεις το δείχνουν αυτό και αυτές όχι μόνο συμβαίνουν, αλλά συμβαίνουν και λόγω της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων (σε λίγους, δηλαδή), ακριβώς όπως είχε αναφέρει ο Μαρξ ~150 χρόνια πριν. Επίσης, δεν είναι μόνο οι κομμουνιστές που αμφισβητούν τη λειτουργία του καπιταλισμού. Αυτή αμφισβητείται πολλές φορές ακόμη και από μεγάλες τράπεζες. Το άρθρο του Bloomberg, με τίτλο "
Goldman Sachs Says It May Be Forced to Fundamentally Question How Capitalism Is Working", είναι ενδεικτικό.
Η οικονομία είναι ένα χαοτικό σύστημα με άπειρες παραμέτρους. Σωστά. Στον καπιταλισμό, όμως. Στο σοσιαλισμό, αυτό ακριβώς που κάνει κανείς είναι να μειώνει ραγδαία αυτές τις παραμέτρους, γιατί οι εταιρίες είναι όλες κοινωνικοποιημένες, δεν υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των και δεν έχουν ως στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους, αλλά τη μεγιστοποίηση της παραγωγής και την κάλυψη των αναγκών. Μία μη ελέγξιμη παράμετρος είναι, ας πούμε, οι συναλλαγές με καπιταλιστικές χώρες, αλλά αυτό, αν θεωρητικά είχαμε παντού σοσιαλισμό, θα λυνόταν αυτόματα. Επομένως δεν τίθεται θέμα αποτελεσματικότητας, είναι βέβαιο ότι η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία λειτουργεί καλύτερα, ειδικά αν έχει εξαλειφθεί ο καπιταλισμός από παντού. Ο καπιταλισμός ως, όπως το λες, ένα σύστημα που το αφήνεις να λειτουργεί και μετακινείται από περιόδους ανάπτυξης σε κρίσεις, έχει δώσει ό,τι μπορούσε να δώσει και η χρησιμότητά του έχει τερματιστεί. Όπως ακριβώς ο άνθρωπος προσπάθησε να ελέγξει τη φύση για να ζήσει καλύτερα, έτσι πρέπει να ελέγξει και την οικονομία.
Όταν το 1% του παγκοσμίου πληθυσμού κατέχει το 83% του παγκόσμιου πλούτου, αυτό είναι πρόβλημα. Αυτά τα κεφάλαια που κατέχουν αυτοί, λείπουν από επτά δισεκατομμύρια κόσμου. Και σε αυτό το σημείο δε με ενδιαφέρει καν πώς τα απέκτησαν. Εγώ λέω από την υπεραξία, από την ιδιοποίηση δημόσιας περιουσίας κλπ, εσύ μπορεί να λες από τη "σκληρή εργασία" τους. Όπως και να έχει υπάρχει μία ανισοκατανομή που στοιχίζει ζωές, από έλλειψη νερού, τροφίμων, στέγασης, φαρμάκων, ψυχιατρικά νοσήματα, αυτοκτονίες κα. Αυτό είναι κάτι που ως κοινωνία πρέπει να το λύσουμε και φυσικά δεν περιμένει κανείς να δώσουν οικειοθελώς την περιουσία τους, οπότε εδώ ακριβώς είναι που μπαίνει η σημασία των δημοκρατικών-επαναστατικών διαδικασιών, δηλαδή της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής ή για να το πω διαφορετικά της απαλλοτρίωσης άνευ αποζημίωσης.
Και τέλος να σχολιάσω λίγο το ζήτημα της καινοτομίας. Τι είναι καινοτομία; Δημιουργία νέας τεχνολογίας, ανάπτυξη της παλιάς, πρόοδος της επιστήμης, θα έλεγα εγώ. Είναι δυνατό να πει κανείς ότι η Σοβιετική Ένωση δεν τα έκανε όλα αυτά με τεράστια επιτυχία; Πρώτοι στο διάστημα, Sputnink Crisis στις ΗΠΑ, τα Σαγιούζ ακόμη χρησιμοποιούνται στις αποστολές ανθρώπων στον ΔΔΣ ως τα πλέον αξιόπιστα μετά την τραγωδία του Κολούμπια, κάτι τανκς που διέλυσαν τα γερμανικά πάνζερ κα
Φυσικά στην παραπάνω τοποθέτησή σου δεν αναλύεις καν τον παράγοντα κράτος και τα εμπόδια που βάζει στον μικροεπιχειρηματία όταν προσπαθεί να εισέλθει στην αγορά. Μου κάνει επίσης μεγάλη εντύπωση που αποδέχεσαι de facto την ύπαρξη του κράτους και απλά αυτό που θες είναι να αλλαγή εξουσίας. Το νόημα δηλαδή δεν είναι να φύγει το όπλο από το τραπέζι, αλλά να το πάρουμε εμείς. Με αυτήν ακριβώς την λογική λειτουργεί ο "μεγαλοκαρχαρίας" που τόσο απεχθάνεσαι όταν κάνει lobby τους πολιτικούς για να βάλουν τα παραπάνω εμπόδια στην αγορά των νέων ανταγωνιστών του.
Έχω αναφερθεί προηγούμενα στο ζήτημα του κράτους, οπότε το θεώρησα δεδομένο ότι το είπα μια και καλή. Θα το βρεις εδώ:
https://ischool.e-steki.gr/showpost.php?p=4259265&postcount=6225
Το κράτος, δηλαδή, εξυπηρετεί τα συμφέροντα των υψηλοτέρων στρωμμάτων της αστικής τάξης. Επομένως δεν περιμένω από το κράτος να έχει ανοιχτές αγκάλες στους εργάτες που θέλουν να ανοίξουν ένα μικροκατάστημα.
Και στο ίδιο μήνυμα που σου παραθέτω πιο πάνω, αναφέρομαι και στο ζήτημα της ύπαρξης του κράτους και στην μετάβαση. Συνοπτικά αυτό που λέω είναι πως αυτή τη στιγμή έχουμε ένα κράτος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αστών καταστέλλοντας όποτε χρειάζεται το λαϊκό κίνημα και πρέπει να αλλάξει σε ένα κράτος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού καταστέλλοντας τους αστούς.
Η μαρξιστική ανάλυση, ακριβώς, όπως γράφω επίσης σε εκείνο το μήνυμα, καταλήγει στο ότι το κράτος εμφανίζεται ΛΟΓΩ της ύπαρξης τάξεων και της πάλης μεταξύ των. Επομένως, είναι αδύνατο να πάψει να υπάρχει κράτος όσο υπάρχουν τάξεις. Άρα καθήκον κάποιου που θέλει να διαλύσει το κράτος μακροπρόθεσμα, είναι να διαλύσει το υπάρχον και να φτιάξει ένα νέο το οποίο μεταξύ άλλων θα προσπαθεί να εξαλείψει τις ταξικές διαφορές και να κάνει ρουτίνα τη διαχείριση του δημοσίου, και όσο αυτά γίνονται, θα απονεκρώνεται και το ίδιο το κράτος. Με λίγα λόγια, όταν μου μιλάς για ύπαρξη καπιταλισμού, τάξεων, ιεραρχίας, αυτομάτως αντιλαμβάνομαι ότι αυτό δε μπορεί να γίνει, γιατί δε μπορεί να υπάρξει αυθόρμητη σχέση υποταγής καταπιέζοντος-καταπιεζομένου. Αυτό, λοιπόν έρχεται να επιβάλλει το κράτος.
Ναι ακριβώς, να αγοράσει μετοχές. Και αν δεν ξέρει να αγοράσει μετοχές που προφανώς ο περισσότερος κόσμος δεν ξέρει, υπάρχουν χρηματιστές και ολόκληρες επιχειρήσεις που βγάζουν κέρδος ακριβώς από αυτό το πράγμα, την σωστή επένδυση των χρημάτων. Επίσης δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να είναι άνεργος ο άλλος και ανασφάλιστος? Και μην φέρνεις για παράδειγμα την Ελλάδα γιατί εδώ μόνο ελεύθερη αγορά δεν έχουμε.
Μπορείς κάλλιστα να είσαι εργάτης και να επενδύεις μέρος του μισθού σου. Και αν δεν έχει περίσσευμα ο μισθός σου για να βάλεις στην άκρη, τότε απλά ψάχνεις τρόπους για να βγάλεις περισσότερα χρήματα, είτε επενδύοντας στον εαυτό σου για να γίνεις καλύτερος στην δουλειά σου ή αρχίζοντας μια δική σου δουλειά. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος σε αυτόν τον κόσμο να βγάλεις λεφτά, παρά μόνο η δουλειά και η αποταμίευση-επένδυση.
Η ανεργία θα χτυπηθεί όταν πέσει ο κρατικός παρεμβατισμός και οι καπιταλιστές δουν ότι μπορούν να βγάλουν κέρδος επενδύοντας στην Ελληνική οικονομία. Θα δημιουργήσουν έτσι δουλειές και άρα οι εργάτες θα έχουν τουλάχιστο ένα σημείο εκκίνησης αντί να είναι από τα 20 ως τα 35 στο ταμείο ανεργίας.
Ουσιαστικά με τα παραπάνω, ούτε λίγο, ούτε πολύ μου λες ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να σκίζεται σε όλη του τη ζωή για να αντιμετωπίσει την πίεση που δέχεται από τις μεγάλες επιχειρήσεις. Και αν δε μπορέσει να το κάνει αυτό, ας καταργηθεί το κράτος και οι νόμοι, ώστε να μπορεί να έρχεται ο επενδυτής από το εξωτερικό και να τον απασχολεί με 200€ το μήνα.
Πάει ο κατώτατος μισθός, πάει το 8ωρο, κάτω οι συντάξεις, κάτω τα πάντα.
Συγγνώμη, δε θα πάρω. Αυτό που που προτιμώ να πάρω, είναι τα κεφάλαια του επενδυτή.
Ξέρεις τι μου τι σπάει περισσότερο με τους αριστερούς? Ο λεκτικός τραμπουκισμός. Ξέρω εκ των προτέρων ότι η κουβέντα θα καταλήξει στο "είσαι φασίστας, ρατσιστής, ελιτιστής, σεξιστής" κτλ ωραία, ενώ παράλληλα για κάποιο ανεξήγητο λόγο θα καταλάβουν εξ αρχής το moral highground. "Εγώ νοιάζομαι για τους φτωχούς, εσύ όχι και μπλα μπλα".
Είναι ίδιον του μορφωμένου νου να μπορεί να απολαύσει μια ιδέα χωρίς να την αποδεχθεί.
-Αριστοτέλης
Αυτό δεν το έχω δει σε κανέναν, μα κανέναν αριστερό. Όλα καταλήγουν στο είσαι φασίστας άρα αυτά που λες είναι χρησαυγήτικες μαλακίες. Γι' αυτό και τις περισσότερες φορές απλά τρολλάρω και δεν κάνω τον κόπο καν να απαντάω σοβάρα και καταλήγουμε στους γνωστούς αγώνες για το ποιος θα την πει στον άλλο περισσότερο, ένα ωραίο αλλά μάταιο σπόρ.
Εν προκειμένω δαρβινισμός υπάρχει και μέσα στην κοινωνία σαν οικοσύστημα, δεν χρειάζεσαι επαφή με την άγρια φύση. Συνεχώς χαρακτηριστικά των ανθρώπων όπως η ευφυία, το ύψος, η σωματική διάπλαση, η υγεία, η ομορφιά αλλάζουν με βάση την φυσική ή τεχνητή επιλογή. Ευγονική ή δυσγονική πάντα θα υπάρχει με τον ένα ή άλλο τρόπο στην κοινωνία. Αλλά φυσικά χάνω κάθε ενδιαφέρον για περεταίρω συζήτηση πάνω στο θέμα όταν με το που πω πως υπάρχουν γενετικές διαφορές στους ανθρώπους που έχουν αντίκτυπο στη ζωή τους όπως το IQ θα με πουν φασίστα και ρατσιστή.
Η αριστερά έχει αποδείξει την ηθική της ανωτερότητα στην ιστορία, δε χρειάζεται να γίνει χαρακτηρίζοντας τους άλλους με οποιονδήποτε τρόπο. Όταν κάποιος εκφράζει ρατσιστικές απόψεις, δηλαδή, πώς πρέπει να τον πει κανείς; Ναι, "δεν είσαι εσύ ρατσιστής, αυτός είναι πακιστανός", ας πούμε; Όταν κάποιος (δε λέω εσένα) επιδεικνύει μια χαιρεκακία όταν μειώνονται οι μισθοί, οι συντάξεις, μπαίνουν φόροι παντού, έχει κανείς άδικο να του λέει ότι δε νοιάζεται για τον κόσμο; Όταν κάποιος μιλάει για αφομοίωση, εξελληνισμό, εξευρωπαϊσμό των μεταναστών, έχει άδικο κανείς να τον πεις ρατσιστή ή εθνικιστή αναλόγως την περίπτωση; Και εγώ δε σου λέω ότι κάποιος άνθρωπος που μπορεί να εκφράσει μία ρατσιστική, εθνικιστική, δαρβινική άποψη είναι κατ' ανάγκην ρατσιστής, εθνικιστής και δαρβινικός, αλλά είναι η συγκεκριμένη άποψη που εξέφρασε. Και εν πάση περιπτώσει, όταν κάποιος εκφράζει συστηματικά τέτοιες απόψεις, αρχίζει να υπάρχει ένα μοτίβο.
Και μερικές φορές, επίτρεψέ μου να σου πω, η έκφραση μιας άποψης, βασίζεται σε λανθασμένα ή ελλιπή δεδομένα που έχει αυτός που την εκφράζει. Για παράδειγμα έχεις αναφερθεί πολλές φορές στο iq βλέποντάς το σαν μία εγγενή ιδιότητα, όχι καν του ατόμου, αλλά του πληθυσμού μιας περιοχής. Έχεις ακούσει ποτέ το flynn effect; Είναι μία παρατήρηση η οποία δείχνει πως το iq έχει αυξηθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Προφανώς το dna των ανθρώπων δεν μπορεί να αλλάξει σε τέτοιο βαθμό μέσα σε μερικές δεκαετίες που να δικαιολογεί τέτοια αύξηση, βέβαια. Υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις για αυτό το φαινόμενο: καλύτερη διατροφή, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, καλύτερη εκπαίδευση, λιγότερες ασθένειες κλπ. Με λίγα λόγια, ναι, μπορεί σε μία χώρα να έχουν λιγότερο iq, αλλά αντί να τους λέμε και ηλίθιους από πάνω, θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι φταίμε και εμείς γιατί το iq τους παρέμεινε σε χαμηλότερα επίπεδα, επειδή, λόγω αποικιοκρατίας, ιμπεριαλιστικών πολέμων, καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, ζουν σε πολύ χειρότερες συνθήκες. Οπότε, εμείς είμαστε υπεύθυνοι. Δεν ζουν σε χειρότερες συνθήκες επειδή έχουν χαμηλότερο iq, έχουν χαμηλότερο iq επειδή ζουν σε χειρότερες συνθήκες.
Σημ.:
(gas), 2lib
