Να υποθέσω αυτός ο καημένος μικροαστός μένει στη Θεσσαλονίκη και είναι 3ο έτος?
Να προτείνω μία εναλλακτική στις αρλούμπες που αραδιάζεις? Θα μπορούσε αυτός ο μικροαστός, αφού έχει διαβάσει αρκετές απόψεις και έχοντας γίνει υπέρμαχος των ανθρώπινων φυσικών δικαιωμάτων, να έχει καταλήξει στο ότι η ελευθερία είναι το ύψιστο αγαθό? Να έχει αναγνωρίσει το ανθρώπινο δικαίωμα στην ιδιοκτησία του εαυτού του ως μοναδική self-consistent ερμηνεία των υπόλοιπων δικαιωμάτων, και ότι τα δικαιώματα είναι ατομικά και όχι συλλογικά? Και θα είχε δίκιο, άλλωστε, καθώς η επέκταση των δικαιωμάτων στο σύνολο μπάζει. Λέμε "έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε". Ποιοι? Ο καθένας ξεχωριστά, δηλαδή ατομικά, ή για να ζήσει το σύνολο θα σκοτώσουμε και μερικούς "for the greater good"?
Ίσως αυτός ο ταπεινός μικροαστός να μην είναι όσο σνομπ όσο τον θεωρείς. Ίσως να πιστεύει ότι ο ναυτεργάτης ή ο οικοδόμος έχουν τα ίδια δικαιώματα με αυτόν, δηλαδή στην ιδιοκτησία και στην μη άσκηση βίας πάνω τους, και ότι είναι ανεξάρτητα από τους οικονομικούς υπολογισμούς. Ίσως να μην είναι το ψώνιο που νομίζεις, αλλά να είναι ρεαλιστής, να κατανοεί την οικονομική πραγματικότητα και να αποδέχεται ότι δεν είναι όλες οι εργατοώρες ίσες - χωρίς αυτό να μειώνει τους εργάτες που τις πραγματοποιούν. Και ίσως, λέω ίσως, να πιστεύει ειλικρινά ότι ο μόνος δρόμος που εξασφαλίζει σε όλους την ελευθερία και την ευημερία είναι μία κοινωνία που αναγνωρίζει το άτομο ως "κέντρο του κόσμου" και δεν το θυσιάζει στον βωμό ενός ομιχλώδους συνόλου. Ίσως να έχει δει τα ιστορικά παραδείγματα και να έβγαλε το συμπέρασμα ότι κάθε προσπάθεια ενσωμάτωσης του ατόμου σε σύνολο, είτε δεξιά είτε αριστερή - γιατί ο φασισμός έρχεται σε πολλές αποχρώσεις - έχει καταλήξει σε αμέτρητα θύματα χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα.
Ίσως να έχει βαρεθεί τους πειραματισμούς με τις ζωές ανθρώπων που δεν θέλουν να είναι τα πειραματόζωα των αριστεροφασιστών. Ίσως να ξέρει προς τα ποια μεριά έφευγε ο κόσμος στον Ψυχρό Πόλεμο.
Και ίσως να έχει σιχαθεί τις κονσέρβες-πυροτεχνήματα που πετάνε οι κνίτες όποτε θέλουν να εμποτίσουν ένα κατά τα άλλα ανούσιο κείμενο με συναίσθημα, αφού σε αυτό πατάνε.
Ίσως μια μέρα να θέλει να πάρει αυτές τις περίφημες αλυσίδες και να αυτοστραγγαλιστεί γιατί δεν αντέχει άλλο κάρβουνο.