Δεν συμφωνώ με το roadmap επί της αρχής για το λόγο ότι σε όλες τις φορές υπήρξε εξωτερική παρέμβαση ώστε να καταστεί σίγουρη η αποτυχία του εγχειρήματος για λόγους που ο καθένας μπορεί να φανταστεί. Το κατά πόσο βέβαια η αποτυχία αυτή είναι αποτέλεσμα εξωτερικής παρέμβασης/σύγκρουσης ή απλά ευθύνεται η ίδια η μορφή του καθεστώτος είναι κάτι που δεν μπορούμε να ξέρουμε. Προφανώς παίζουν ρόλο και τα δύο.
Τώρα αν το δεις κυνικά, ναι όσο σωστός και να σαι ιδεολογικά το να προβείς σε μια ευθεία σύγκρουση με το καθεστώς κι όπου λέμε καθεστώς εννοούμε ένα παγκόσμιο δίκτυο πολυεθνικών, πρόκειται να καταλήξει νομοτελειακά στην πολιτική σου καταδίκη. Θα επιχειρήσεις να ξεριζώσεις αμερικανικές εταιρείες από τη χώρα σου, το επόμενο πρωί η CIA θα σου χτυπά την πόρτα. Αυτος λοιπόν που θα επιλέξει αυτό το μόνοπάτι, όσο καλή θέληση και να έχει να είναι large με τις κοινωνικές ελευθερίες θα κληθεί να συμμετάσχει σε έναν οικονομικό και προπαγανδιστικό πόλεμο. Κι όταν σε έναν τέτοιο πόλεμο η άλλη πλευρά διαθέτει τη μεγαλύτερη οικονομική και πολιτική επηρροή στον πλανήτη ξέρεις αυτόματα πως πρόκειται να είσαι ο χαμένος. Οπότε και φυσικό επόμενο είναι να καταλήξεις είτε έκπτωτος, είτε δολοφονημένος ως θύμα ενός proxy war, είτε δικτατορας ( εφόσον διαθέτεις τα μέσα) ως φυσική αντίδραση ενός καθεστώτος του οποίου η υπόσταση απειλείται. Αυτή είναι η στυγνή αλήθεια χωρίς ιδεολογικούς οπαδισμούς. Αυτός με τα ισχυρότερα μέσα πάντοτε επικρατεί.
