Το ότι δεν μπόρεσαν να εισακουστούν και να εφαρμοστούν στην Ελλάδα οφείλεται, και εδώ συμφωνώ με τον Βαρουφάκη, στο ότι άνθρωποι με μεγάλη ισχύ έγιναν δέσμιοι της θεσμικής τους ισχύος. Ενώ δηλαδή αναγνώριζαν το πρόβλημα, η εμμονή σε κανόνες και συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές τους παγίδευσε, έτσι ώστε η αναγνώριση του λάθους τους θα σήμαινε την πολιτική τους ακύρωση. Γι' αυτό και αναλώθηκαν σε δήθεν λάθους πολλαπλασιαστές, λάθος εκτιμήσεις κλπ, χωρίς όμως ποτέ να αλλάξουν άξονα πολιτικής

. Ο αγώνας για αυτή την αλλαγή πολιτικής ήταν για μένα η μόνη "θυσία" η οποία θα άξιζε τον κόπο.
Είναι ενδιαφέρον δε και το εξής: Σιγά σιγά, πολιτικές που προτάθηκαν από τον Βαρουφάκη και χλευάστηκαν, εφαρμόζονται τώρα από άλλους και φαίνεται σε όλους μια χαρά. Πχ η Αναπτυξιακή Τράπεζα, φοροκίνητρα για το πλαστικό χρήμα, η ρήτρα ανάπτυξης για το χρέος και άλλα. Αρχίζει και απομυθοποιείται η όλη υπόθεση.