O Leo Panitch για τη Δημοκρατία και τη ριζοσπαστική σκέψη στην εποχή της ιδεολογικής εξαχρείωσης + μια αποτίμηση της "τραγωδίας ΣΥΡΙΖΑ":
https://www.news247.gr/politiki/lio-panits-o-agonas-gia-ti-dimokratia-tha-synechistei.6617685.html
Η ριζοσπαστική σκέψη, σε οποιαδήποτε εποχή, οφείλει να κατευθύνει τις προσπάθειές της στο να απαντήσει –τόσο με πολιτικούς όρους όσο και με όρους στρατηγικής οργάνωσης της κοινωνίας– στο ερώτημα: «Πώς μπορούμε να αλλάξουμε το status quo με τρόπο που να οδηγεί στην ίση κατανομή της κοινωνικής και πολιτικής ισχύος;». Και να το κάνει αυτό με τρόπο που δεν θα είναι συγκυριακός αλλά ιστορικά εμμενής. Υπό αυτή την έννοια, δεν νομίζω πως ο ρόλος της είναι σήμερα διαφορετικός απ’ ό,τι ήταν στο παρελθόν. Θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο τόσο για την αρχαία Ελλάδα ή την Ελλάδα του 19ου αι. όσο και για την Ελλάδα του 21ου αι. Φυσικά οι κοινωνικές συνθήκες, οι πολιτικές και γεωστρατηγικές συνθήκες διαφέρουν, πράγμα που σημαίνει ότι και η ριζοσπαστική σκέψη δεν είναι σήμερα αυτή που ήταν στην αρχαία Ελλάδα ή κατά τον 19ο αι. Ο ρόλος της όμως παραμένει ο ίδιος.
Γενικά, το κίνημα του ριζοσπαστικής σκέψης, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, μπορεί να παρουσιάσει με εξαιρετικό τρόπο και πολύ σκληρή ρητορική άνεση το
"πώς πρέπει να είναι" (το ίδιο το κίνημα). Αυτό που αδυνατεί διαχρονικά να πει είναι το "
πώς ακριβώς είναι αυτή τη στιγμή". Δηλαδή μιλάει με όρους δυνητικούς (πώς θα είναι, τι θα γίνει, τι θα αλλάξει) και όχι με όρους πραγματικούς, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι εκφράζει τις επιθυμίες του τι θέλει να επιτύχει, αλλά όχι πώς ακριβώς θα γίνει αυτό.
Με άλλα λόγια, στην ερώτηση "τι είναι το ριζοσπαστικό κίνημα" δεν υπάρχει απάντηση. Στην ερώτηση "τι θέλει να γίνει το ριζοσπαστικό κίνημα", υπάρχουν πολλές απαντήσεις, η μία πιο θελκτική από την άλλη. Στην ερώτηση "τι θα κάνει το ριζοσπαστικό κίνημα ως έχον την εξουσία" η απάντηση είναι ότι θα κάνει πολλά. Στην ερώτηση "πώς θα τα κάνει όλα αυτά" απαντάει με απόλυτη σιγή.
Και όπως λέει και ο φίλτατος ΛΠ:
Η τραγωδία λοιπόν της ματαιωμένης υπόσχεσης της δημοκρατίας είναι ότι παίρνει τη μορφή της τραγωδίας του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, που είναι, νομίζω, μια τραγωδία για την Αριστερά σε ολόκληρο τον κόσμο.
....
Και η τραγωδία της αδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ να υπερβεί τα τεράστια εμπόδια....
Η τραγωδία είναι ότι η έκφραση της ριζοσπαστικής αριστεράς στην Ελλάδα ανέλαβε την ηγεσία μιας χώρας, απέτυχε και αυτό δεν αναγνωρίζεται ως λάθος της ίδιας της αριστεράς, αλλά ως συνομωσία και αφορμή για εναντικοποίηση των δράσεων της.
Πιο λαϊκά, συμπεριφέρεται σαν το 6χρονο παιδί στο super-market, που επειδή η μαμά του δεν του αγοράζει μπισκότα πρώτα αρχίζει να φωνάζει και όταν αυτό δεν πιάνει, μπήγει τα κλάματα και αρχίζει να χτυπιέται στο πάτωμα. Το ίδιο σκηνικό γίνεται χειρότερο, όταν το παιδί δεν είναι 6, αλλά 26 χρονών. Η πρώτη εικόνα είναι το κίνημα της ριζοσπαστικής σκέψης πριν την ανάληψη διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ, η δεύτερη είναι τώρα, σήμερα.