Συμφωνώ με τον Κωστή, εκτός από το κομμάτι για τη σχέση πανεπιστημίου και πολιτικής. Παρατηρώ όχι μόνο σε αυτόν αλλά και σε πολλούς μια ασάφεια εδώ. Διότι όπως ξέρει κι ο Κωστής, η ύπαρξη παρατάξεων δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Όπως επίσης ξέρει, δε μπορούν οι βασικές κατευθύνσεις της έρευνας που εδώ γίνεται κυρίως στα πανεπιστήμια, να χειραγωγείται από οικονομικά συμφέροντα, αλλά από τις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες, ο Κωστής τα έχει πει αυτά. Και αυτό είναι πρωτίστως πολιτικό ζήτημα.
Πηγή παρακαλώ
Με ένα πρόχειρο search δεν βρήκα κάποια χώρα (της Ευρώπης τουλάχιστον) να έχει κομματικές φοιτητικές παρατάξεις στα Πανεπιστήμια. Φοιτητικούς συλλόγους, ναι, και μάλιστα με εξαιρετικά ενεργή κοινότητα, αλλά παρατάξεις όπως στην Ελλάδα όχι. Στην Ελλάδα ο φοιτητικός σύλλογος, που εκπροσωπεί τους φοιτητές, εμ είναι κομματικοποιημένος, εμ δεν εκπροσωπεί πραγματικά τους φοιτητές (αλλά μία ελίτ κομματόσκυλων...).
Μην λέμε ό,τι θέλουμε. Τα πανεπιστήμιά μας δεν είναι σε καμία περίπτωση ανταγωνιστικά και δεν προάγουν την έρευνα, όχι επειδή είναι δημόσια (αυτό είναι το τελευταίο), αλλά γιατί πριν την προαγωγή της έρευνας είναι επιθυμητή πρώτα η τοποθέτηση καθηγητών με φωτογραφικές διατάξεις, οι οποίοι κατά τα άλλα έχουν βλακώδη ερευνητικά ενδιαφέροντα. Το ίδιο γίνεται και με τους υποτρόφους (διδακτορικούς, μεταδιδακτορικούς), οι οποίοι καλούνται να καλύψουν τα κενά των ελάχιστων μελών ΔΕΠ.
Το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος που προσφέρει τους τοίχους του για γράψιμο των εκάστοτε συνθημάτων της κάθε παράταξης. Το πανεπιστήμιο είναι για εκείνους που επιθυμούν να σπουδάσουν σε ένα περιβάλλον, όπου η γνώμη τους και τα ενδιαφέροντά τους θα ενισχυθούν. Για εκείνους που θέλουν να πάνε ένα βήμα παραπάνω τις σπουδές τους, μετά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Δεν είναι για αυτούς που θεωρούν ότι είναι φυσικό επακόλουθο του σχολείου και δεν τους ενδιαφέρει αν και πότε θα πάρουν το χαρτί, εις βάρος μάλιστα της οικονομικής κατάστασης των γονέων τους.
Ας μην ρίχνουμε τις ευθύνες στο κράτος, το οποίο εισάκουσε τις απαιτήσεις των "λαϊκών στρωμάτων" και των "αγωνιζόμενων φοιτητών", ιδρύοντας έτσι τμήματα στην Άνω Πετεινίτσα για να "έχουν όλοι τη δυνατότητα να σπουδάσουν" και να "έχουν ίσες ευκαιρίες στην αγορά εργασίας". Είναι πολύ ωραία όπως σας τα λένε οι φίλοι σας, που ίσως να μην έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, αλλά μετά να μην απαιτείτε να προτιμήσει κάποιος εσάς επειδή καθόσασταν στα παραταξιακά τραπεζάκια μαζί τους.
Αν όντως ενδιαφέρονταν οι φοιτητικές παρατάξεις για το πανεπιστήμιο, δεν θα ζητούσαν περισσότερους εισακτέους και περισσότερα χρήματα για στέγαση ή σίτιση (που είναι σημαντικά βέβαια ως αιτήματα), αλλά θα επιθυμούσαν τα κονδύλια να δίνονται για εξοπλισμό των εργαστηρίων, για αγορά επιστημονικών βιβλίων για τη βιβλιοθήκη, καθώς και για συνδρομές σε έγκριτα portals επιστημονικών περιοδικών, εφημερίδων και άλλων εκδόσεων. Είναι κρίμα να θέλουμε να ερευνήσουμε κάτι και να μην είναι αυτό προσβάσιμο από τη βιβλιοθήκη. Για ποια έρευνα μιλάμε, λοιπόν;
Νομίζω έχει έρθει η ώρα να ξέρουμε τι προσφέρει ο κάθε φορέας. Για παράδειγμα, το πανεπιστήμιο προσφέρει δωρεάν σίτιση σε όσους πληρούν οικονομικά κριτήρια, αλλά αυτό γίνεται ως κοινωνική πολιτική του κράτους. Τα ίδια χρήματα θα μπορούσαν να δοθούν σε κατά τόπους συσσίτια, ώστε όσοι έχουν πραγματική και αποδεδειγμένη ανάγκη, να μπορούν να τρώνε εκεί (και έτσι ικανοποιείται και η απαίτηση των παρατάξεων να δίνεται δωρεάν σίτιση σε όλους, φοιτητές και μη
).
Σε πολλές πόλεις, τα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν σεβάστηκαν τα χρήματα που λάμβαναν ως επιχορηγήσεις, αλλά ούτε και οι ίδιοι οι φοιτητές σεβάστηκαν την περιουσία του πανεπιστήμιου, βεβηλώνοντάς τη. Το καλύτερο είναι το ξήλωμα όλων και επαναθεσμοθέτηση εκ βάθρων, όλου του συστήματος. Αυτό, όμως, είναι πρακτικά αδύνατον, οπότε θα πρέπει να συνεχίζουμε να αρμενίζουμε στραβά
